Don’t Stop Can’t Stop : Hug Me, Please….
อย่าร้องไห้ออกมาเชียวนะ อ๊ค แทคยอน
ผมได้แต่พร่ำบอกประโยคนี้ในใจตั้งแต่ก้าวขาขึ้นเวที ความหวาดกลัว หวาดหวั่น ก่อนที่จะขึ้นเวทีหายไปหมด เหลือแต่ความตื้นตันที่เข้ามาแทนที่ แถมมันจะมากจนแทบจะเอ่อล้นจากข้างในและพยายามที่จะแสดงออกมาทางกายโดยไหลรินเป็นหยาดน้ำตาที่เขาพยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
คอนเสริทต์กองโจรที่เกิดขึ้น โดยใช้ความรักของแฟนเพลงที่มีต่อพวกเขาเป็นเดิมพัน ตั้งแต่การจากไปของ Leader ความรักของแฟนเพลงที่พวกเขาเคยมี
เหมือนเดิมไหม......ไม่เหมือนเดิมแน่
แต่มันจะน้อยลงจนทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะก้าวต่อไปหรือเปล่าเขาได้แต่เฝ้าคิดขณะที่ดินทางมายังสถานที่แห่งนี้
ขณะเดินทาง นิชคุณยิ้มเศร้าพลางบอกว่ามีคนสนใจตอบรับมามาก แต่เป็นพวกแฟนเพลงที่อยู่ต่างประเทศ อย่างประเทศบ้านเกิดของคนพูดเอง ประโยคแรกที่ได้ฟังทำให้เขาใจชื้น แต่พอได้ยินประโยคหลังเขาก็เริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาอีก แล้วแฟนเพลงในประเทศบางเกิดของเขาเองละ จะยังให้การสนับสนุน พวกทรยศ อย่างพวกเขา ตามที่แอนตี้แฟนเรียกหรือไม่
พวกทรยศ ……. แทคยอนได้แต่ยิ้นขื่น
ทำไมพวกเขาได้กลายเป็นพวกทรยศไปได้ มันเริ่มจากตอนไหน เมื่อไหร่ อย่างที่จุนซูพูด เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน มันเหมือนฝันร้ายที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในบ่อน้ำที่นิ่งสงบ ทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ แล้วทำไมอยู่ดีๆระลอกคลื่นนั้นถึงใหญ่ขึ้น กว้างขึ้น
จนสุดท้าย..... ทุกสิ่งทุกอย่างที่โดนคลื่นนั้นกระทบก็เจ็บกันไปหมด
การจากลาที่ตอนแรกยังพอมีความหวังถึงเรื่องการหวนคืนแต่แล้วกลับไม่มีวันนั้น ความหวังกลายเป็นผิดหวัง แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น จากเพื่อนรัก น้องรัก กลายเป็นพวกทรยศ จากเป้าหมายตอนแรกโจมตีไปยังคนที่จากไป แต่ภายหลังปลายธนูทุกดอกกลับพุ่งมายังพวกที่ยังอยู่ เหมือนจะให้ตายตกไปตามกัน ข่าวลือต่างๆเกิดขึ้นมากมายโดยที่พวกเขาได้แต่นิ่งเงียบเหมือนก้อนหิน
ขณะที่กำลังเดินขึ้นเวทีที่มืดสนิทเหมือนภายในใจเขาตอนนี้ ถ้าไฟสว่างขึ้นแต่ก็มีเพียงเขา 6 คนที่อยู่บนเวทีเท่านั้นละ มีแต่พวกเขาแต่ไม่มีคนดู ไม่มีแฟนเพลง ไม่มีป้ายไฟ ไม่มีเสียงกรีดร้องเรียกชื่อ ไม่มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ใจ ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาไม่ขอก้าวขึ้นเวทีได้ไหมให้เขาอยู่กับความมืดมิดต่ออีกสักพักดีกว่า ขาที่กำลังจะก้าวขึ้นชะงักงัน ถอยกลับดีไหมขอตั้งหลักก่อน
แต่เมื่อเหลือบไปทางซ้ายเห็นเจ้าเด็กแก้มอูม เดินทำหน้าตูมเคียงข้างเขามา เจ้าเด็กนี้ขณะอยู่บนรถมันก็เครียด หน้าแทบไม่มีรอยยิ้ม จุนซูทีขาเดี้ยง เดินกระเผลกๆ โดยมีเจ้าน้องเล็กทั้ง 2 คอยประคองอยู่ ทั้ง 3 คน หน้าตาก็แทบดูไม่ได้ แต่หน้าของเจ้าชายไทยทิ่เดินตามหลังเขามากลับเรียบเฉย ไอ้หมอนี้มันไม่เครียด ไม่กลัว ไม่ตื่นเต้นบ้างหรือไงวะ ความเครียดที่สะสมพลอยทำให้เขาพาลคนหน้าขาวไป เหอะขนาดคนหน้าสวยยังไม่กลัว แล้วทำไมเขาต้องกลัวด้วย แทคยอนสูดลมหายใจเข้าลึก พร้อมก้าวขาเดินต่อไปข้างหน้า
ไฟสว่างจ้าทันทีที่พวกเขาก้าวขึ้นเวที พร้อมกับเสียงกรีดร้องดังกระหึ่ม ผ้าเช็ดหน้าสีขาวถูกโบกสะบัดพริ้ว แท่งไฟตามชื่อสมาชิกของแต่ละคนส่องประกาย สว่างไสว ใบหน้าของแฟนเพลงที่ตื่นเต้น ดีใจที่เห็นพวกเขาปรากฏตัว ทำให้ความหวาดกลัวที่มีมาหายไปจนหมดสิ้น
“Don’t Stop Can’t Stop” ….. เพลงที่เป็นแรงผลักดัน
ห้ามหยุด ไม่สามารถหยุดได้ ….. เพราะถ้าหยุดเมื่อไหร่ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะจบ
แค่เห็นแฟนเพลงที่แน่นขนัด น้ำตาเขาก็แทบไหลอยู่แล้ว ความประทับใจที่เห็น Flash Mob นั้นอีก หลังจากเพลงจบ ขณะพี่ MC กำลังถามจุนโฮ ขณะที่จุนโฮกำลังพูดอะไรก็ไม่รู้ เขาที่มองลงไปที่แฟนเพลง ใบหน้าของทุกคนที่ยังเหมือนเดิม ใบหน้ายิ้มแย้มเหล่านั้น ความรักที่แฟนเพลงยังมีเหลือให้พวกเขาอยู่ ถึงจะมีบางคนเกลียดเขา กล่าวหาเขา แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังรักเขาทำให้ความตื้นตันที่ตีเข้ามาแทนที่ความหวาดหวั่นมันพุ่งขึ้นมาจนถึงขีดสุด เขาได้ยินเสียงจุนซูที่ยืนติดกับเขากระซิบเสียงสั่นเครือ
“อย่าร้อง”….. แต่มันไม่ไหวแล้ว
เขาหันหลังทันที ต้องการเพียงปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลออกมาโดยที่ไม่อยากให้ใครเห็น แต่แล้วเขาก็รู้สึกหนักที่หลังพร้อมกับมีอ้อมแขนใหญ่โอบล้อมรอบกาย เจ้าหมีมันกอดเขาจากด้านหลัง ไม่รู้มันจะปลอบหรือว่าจะร้องไห้เป็นเพื่อนเขาก็ไม่รู้ เนื่องจากเขาได้ยินเสียงสะอื้นฮักๆอยู่บนหลัง
เวร..... ตูจะร้องไห้คนเดียว
ไอ้น้องบ้านี้ยังตามมาร้องด้วยอีก เขาพยายามก้าวไปข้างหน้าโดยมีหมียักษ์เกาะตามหลัง แต่ก็ต้องหยุดเดินเนื่องจากเจ้าเพื่อนหน้าหวาน ยิ้ม พลางชะโงกมามองหน้าเหมือนจะดูว่าเขาร้องไห้จริงรึเปล่า เอ้าๆ เอากันเขาไป ไอ้หมอนี้อยากเห็นเขาร้องไห้มากนักหรือไงถึงได้ทิ้งเวทีมาขวางหน้าเขาอีกคน
เออ..... ตูร้องไห้จริงๆ เห็นแล้วเอ็งก็ถอยไปซะ
ขณะที่เขากำลังจะเดินแบกหมีผ่านนิชคุณไป เขาก็ต้องชะงักเนื่องจาก เจ้าเพื่อนซี้ดักหน้าพลางใช้แขนขาวๆโอบรอบลำคอเขา รั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขาให้ซบลงไปที่ไหล่ขาว แรงกอดรัดที่แนบสนิทจนทำให้เขาไม่สามารถเดินหนีไปไหนได้อีกไ ด้แต่ยืนนิ่งปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลซึมเสื้อ รินรดบ่าของคนตรงหน้า
“ฮือ”…… เสียงสะอื้น ที่ไม่รู้เป็นของเขาหรือของเจ้ามักเน่ตัวโต
ทำให้คนหน้าหวานกระชับอ้อมแขนเข้ามาอีก จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นประสานกันกับเขารวมกับเจ้าคนที่กอดหลังเขาด้วย ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่าที่เสียงหัวใจทั้ง 3 ดวงเหมือนจะเต้นพร้อมกัน แต่เขาคิดว่ามันน่าจะเต้นพร้อมกันทั้ง 6 ดวงที่อยู่บนเวทีนี้
หัวใจที่เต้นพร้อมกัน หัวใจที่ยังเต้นอยู่ ถึงจะต่างเวลา ต่างสถานที่ แต่หัวใจที่เต้นไปพร้อมกับความรักที่พวกเขาทั้ง 6 ยังคงมีให้กันไม่เปลี่ยนแปลง และความรักของแฟนเพลงที่ยังคงมีให้กับพวกเขา คงทำให้เขาสามารถต่อสู้ต่อไปได้
“Don’t Cry Taec” ….. เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนกระซิบที่ข้างหู
เหมือนจะทำให้น้ำตาที่หลั่งรินไหลเหมือนสายฝนที่ตกกระหน่ำใส่บ่าขาว ค่อยๆซาลง
“อย่าร้อง ชานซอง” ….. เจ้ามักเน่ก็คงเหมือนเขา
เมื่อได้ยินเสียงจากพี่ชายหน้าสวย ก็รีบสูดจมูกกลั้นน้ำตาทันควัน
“Are you OK” ….. ประโยคนี้คงจะถามทั้งเขา ทั้งชานซอง
คนหน้าสวยไม่รอฟังคำตอบ ถอยหลังออกห่าง พร้อมอ้อมแขนที่ค่อยๆคลายลง ทำไมเขารู้สึกเสียดายอ้อมแขนอันแสนอบอุ่นนั้นก็ไม่รู้
ตากลมโตคู่สวยมองสบตาที่แดงก่ำ ปริ่มไปด้วยหยาดน้ำของเขา พลางเดินห่างไป สักพักก็กลับมาพร้อมกระดาษเช็ดหน้า เจ้ามักเน่รีบยื่นมือมารับกระดาษจากพี่ชายคนไทย เขาเอื้อมมือจะไปเอาบ้าง แต่คนหน้าขาวกลับใช้มือเรียวค่อยๆกดซับกระดาษที่หัวตาเขาเบาๆ พลางยิ้มให้ รอยยิ้มที่ปลอบโยนทำให้น้ำตาเขาเหือดแห้งทันควัน
หลังจากที่พี่ MC เดินมาสมทบ นิชคุณจึงเดินหันกลับไปยืน ณ ตำแหน่งเดิมกลางเวที
อ๊คแทคยอนมองแผ่นหลังของคนตัวขาวผมทอง ที่ใส่ขุดสีดำสนิทพอดีตัว เสื้อแขนกุด อวดกล้ามแขนขาวสวย คนผมทองไม่หันมามองเขาอีก
เหมือนมั่นใจว่า
ถึงแม้บางครั้งเขาจะก้าวถอยหลัง
บางครั้งอาจอยากหลบหนี
และแม้จะทรมานขนาดไหน
เศร้าใจสักเพียงใด
แต่เขาก็ต้องกลับไปยืนเคียงข้างอยู่บนเวทีพร้อมกันกับทุกคนอีกครั้ง
อ๊ค แทคยอนสูดลมหายใจยาว ก่อนที่จะตะโกนก้องใส่ไมค์
“คัมซาฮัมมิดะ”
คำขอบคุณที่
ส่งผ่านไปถึงแฟนเพลงที่คอยเป็นกำลังใจ ไม่ห่างหาย
ส่งผ่านไปถึงน้อง ที่ไม่ยอมปล่อยมือ แม้พี่คนนี้จะอ่อนแอ
ส่งผ่านไปถึงเพื่อนร่วมห้อง คนที่คอยยืนอยู่เคียงข้างกันเสมอ แม้ตัวเองขาจะเดี้ยงก็ตาม
ส่งผ่านไปถึงเพื่อนสนิท คนที่มอบอ้อมกอด ไหล่อันแสนอบอุ่นให้เขาซับน้ำตา พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เคยจางหาย
และขอบคุณทุกคนที่ยังรัก 2PM
นี้มังที่เป็นความรู้สึกแทค ..มือของคุณที่ผมไม่เคยจับ .. แต่สัญญาจะไม่ปล่อย ..
ตอบลบ