Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
“คุณ ไปดูหนังกัน”
เสียงห้าวใหญ่สดใสที่ได้ยิน มาจากคนที่เปิดประตูแล้วพรวดพราดเข้ามาใน
ห้อง ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังนั่งอ่านหนังสือคู่มือภาษาญี่ปุ่นขั้นพื้นฐาน
ต้องหมุนเก้าอี้หันมาทำตาเขียวใส่
“ฉันบอกนายกี่หนแล้ว ว่าก่อนที่จะเข้าห้องใคร ให้เคาะประตูขออนุญาติ
ก่อนไม่ใช่เปิดพรวดเข้ามาอย่างนี้”
แทคยอนไม่สนคนที่กำลังบ่น ยังคงพูดย้ำประโยคเดิม
“ไปดูหนังกัน”
“เป๋ แล้วยังไม่เจียมอีกนะ”
ประโยคที่ได้ยินทำให้แทคยอนสะอึกก่อนร้องโวยวายลั่น
“คุณฉันแค่เจ็บขานะ ไม่ได้ขาขาดแกเรียกฉันว่าเป๋เลยเหรอ”
“แล้วนายเต้นได้เหมือนเดิมรึยัง นายถอดเฝือกได้แล้วเหรอ และหมอบอกว่า
นายหายดีแล้วใช่ไหม ถ้าทุกคำถามที่ฉันถาม คำตอบคือไม่ ฉันก็จะเรียกนาย
ว่า เป๋ต่อไป” นิชคุณพูดยืดยาวก่อนที่จะหมุนเก้าอี้กลับไปนั่งอ่านหนังสือต่อ
ไม่สนใจ แทคยอนที่สะอึกอีกครั้งตั้งแต่ประโยคแรก ยัน ประโยคสุดท้าย
แหม ภาษาเกาหลีของนิชคุณมันพัฒนาขึ้นจริงๆ โว้ย!!! นี่ไม่ใช่เวลามาชื่น
ชม ไอ้เพื่อนตัวดี แต่ แม่มม.... ไอ้ประโยคประชด ประชันนี้มันเก่งจริงๆเลย
นะ แทคยอนเข่นเขี้ยว เคี้ยวฟัน ขณะมองคนที่นั่งหันหลังเห็นเพียงศรีษะทุย
สวย ที่ปกคลุมไปด้วยผมสีน้ำตาลเข้มอ่อนนุ่ม ก่อนที่จะออดอ้อนต่อ
“คุณ ไปดูหนังกันเหอะนะ คุณ นะ”
เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก
“คุณณณณณณ ไปดูหนังกัน”
ตอนนี้ใครเข้ามาเห็นอ๊ค แทคยอน คงแปลกใจ จากภาพลักษณ์ของไอดอล
สัตว์ป่า ตอนนี้กลับพูดเสียงอ่อน เสียงหวาน หน้าตาออดอ้อนสุดฤทธิ์ แต่
ถึงจะทำเสียงยังไง ทำหน้าตาน่าสงสารแค่ไหน คนที่นั่งหันหลังอ่านหนังสือ
อยู่ก็ยังทำเป็นหู ทวนลม ไม่สนใจ ไม่ใยดี แถมพอเริ่มรำคาญหนักก็คว้าหูฟัง
สีสวยมายัดใส่หู เสียอีก
แทคยอนพอเห็นนิชคุณทำอย่างนั้น ก็ได้แต่ยืนหน้าหงิก แทบอยากจะ
กระทืบเท้าเหมือนเด็กๆที่ไม่ได้ดั่งใจ แต่ก็กลัวว่าถ้าทำอย่างนั้นคงโดน
เจ้าของห้องกระโดดถีบออกจากห้องก่อนแน่ๆ สุดท้ายแทคยอนจึงตัดสินใช้
มาตรการขั้นเด็ดขาดถึงมันจะต้องใช้ชีวิตตัวเองเข้าเสี่ยงก็ตาม โดยการ
กระชากหนังสือที่อยู่ในมือเจ้าของให้ปลิวติดมือใหญ่ขึ้นมา
“แทค !!!ทำบ้าอะไรวะ” เสียงสบถ มาพร้อมร่างที่หมุนเก้าอี้มาประชันหน้า
มือขาวกระชากหูฟังออกจากหู สายตากราดเกรี้ยวที่ส่งมาให้ ทำให้แทคยอน
ชักเริ่มผวา แต่เพื่อให้บรรลุเป้าหมายมันก็ต้องเสี่ยงกันหน่อย แทคยอนรีบไขว้
มือซ่อนตัวประกันไว้ข้างหลัง
“ถ้ายอมไปดูหนังด้วย ฉันถึงจะคืนให้”
นิชคุณหรี่ตา มองคนที่ ที่ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีซีด โดยที่ขาใหญ่มี
เครื่องประดับเป็นเฝือกอ่อนสีน้ำเงินพันอยู่รอบขา คนตัวโตเป็นยักษ์ปักหลั่น
แต่ใช้วิธีกับคำพูดเด็กๆ เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ ทำให้ นิชคุณชักจะ
หงุดหงิดมากขึ้นทุกที
“นายกล้าต่อรองกับฉันเหรอ!!!! ฉันให้โอกาสนาย ก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้ เอาหนังสือฉันคืนมา!!!!”
แทคยอนเห็นดวงตาคู่สวยที่หรี่เล็กบดบังประกายตา และได้ยินเสียงทุ้มเย็น
เยียบ พูดเน้นหนักช้าชัด เหมือนกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่ ก็ขน
ลุกซู่ แต่ก็ยังปากคอสั่น พูดปฏิเสธไป
“ไม่”
คราวนี้ดวงตากลมเป็นประกายวาบด้วยความโมโห ก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้
พรวด มือขาวเรียวยื่นมาเพื่อไขว่คว้าของของตัวเองคืน
แทคยอนที่สังเกตอาการของนิชคุณอยู่แล้ว พอเห็นดวงตากลมสะท้อนรังสี
อำมหิต ก็รีบชูหนังสือที่ตอนแรกไข้วไว้ข้างหลัง ขึ้นสูง สุดมือ
“ไอ้แมวบ้า !!!! เอาหนังสือฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!”
นิชคุณที่ตอนนี้ร่างโปร่งเพรียวแทบจะแนบชิดอยู่กับร่างกายสูงใหญ่ มือทั้ง
สองพยายามยืดให้สูงเพื่อจะเอาหนังสือคืนให้ได้ แต่ความสูงที่ต่างกันอยู่
หลายเซนต์ ทำยังไงก็ไม่สามารถเอาหนังสือคีนได้สำเร็จ ทำให้นิชคุณ ยิ่ง
โมโห สุดท้ายเลยใช่ไม้ตายเอาศอกถองเข้าไปที่ลำตัวของแทคยอนอย่างแรง
“โอ๊ย!!!”
แทคยอนตัวงอ ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด หนังสือหลุดจากมือทันที แต่
เนื่องจากขาข้างนึงไม่สมบูรณ์ ทำให้เมื่อต้องงอตัวกระทันหัน ขาข้างที่เจ็บ
ไม่สามารถรับน้ำหนักที่โน้มมาข้างหน้าได้ จึงเสียการทรงตัว นิชคุณพอเห็น
ผลลัพธ์การกระทำของตัวเองก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นร่างใหญ่เหมือนถลามาหา
ตัวเอง
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนทั้งสองคนตั้งตัวไม่ทัน ร่างใหญ่เมื่อผวา
มาข้างหน้า มือที่ปัดป่ายอยู่อย่างไร้ทิศทาง พอปะทะเข้ากับร่างของนิชคุณก็
โอบกอดร่างเพรียวหมับ เหมือนเอาไว้เป็นหลักยึด แต่คนที่ถึงแม้จะสูงเพรียว
แต่ร่างกายที่เล็กบางกว่าก็ไม่สามารถรับน้ำหนักของคนที่เซถลาเข้ามา จึง
หงายหลังล้มโชคดีที่ข้างหลังเป็นเตียงนุ่มกว้าง แต่โชคร้ายก็คือนิชคุณล้ม
โดยมีร่างเพื่อนสนิทตามติดมาด้วย
“เฮ้ย”
“โอ๊ย”
เสียงแรกเป็นเสียงแทคยอนที่ร้องด้วยความตกใจ
เสียงที่สองเป็นเสียงของนิชคุณที่ร้องด้วยความเจ็บปวด หลังจากพอหลัง
ตัวเองแตะเข้ากลับที่นอนนุ่ม ร่างใหญ่ก็เข้ามาล้มทับทันทีจนร่างเล็กกว่า
แทบจะจมหายเข้าไปในที่นอน นิชคุณเจ็บ จนจุก
“เฮ้ย!!! คุณเป็นอะไรรึเปล่าวะ”
แทคยอน รีบตะเกียดตะกายลุกขึ้น ก่อนที่จะระล่ำ ระลัก ถามด้วยความเป็น
ห่วง เพราะคนตรงหน้านอนหลับตา คิ้วขมวด หน้าตาเต็มไปด้วยความ
เจ็บปวด
“คุณ!!! คุณ!!!”
แทคยอนเริ่มสติแตกเนื่องจากเพื่อนสนิทยังคงนอนหลับตานิ่งอยู่เหมือนเดิม
ใบหน้าสวยยู่ยี่ มือใหญ่ตบไปที่แก้มอิ่มเนียนเบาๆเหมือนเรียกสติ
ดวงตากลมโตที่ค่อยๆเบิกกว้างขี้น ทำให้แทคยอนใจชื้น แววตาคนที่นอนอยู่
ตอนแรกเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มึนงง ก่อนสักพักจะเปลี่ยนเป็นความ
โมโหกราดเกรี้ยว
“แทค ไอ้แมวบ้าฉันโดนแกทับ ทั้งเจ็บ ทั้งจุกจนแทบจะหายใจไม่ออก เกือบ
ขาดใจตายอยู่แล้ว”
หลังจากที่นิชคุณลุกขึ้นมานั่งได้ เสียงโมโห ที่มาพร้อมกับมือขาวฟาดไปที่
แขนแทคยอนแบบไม่ยั้ง ส่วนขาเพรียวยาวก็ถีบเข้าที่แผ่นอกกว้าง จนแท
คยอนหงายหลังแทบจะกลิ้งตกเตียง
“โอ๊ย!!!! เจ็บนะคุณ ก็นายอยากตีศอกใส่พุงฉันทำไมเล่า!!!!”
แทคยอนเถียง จุกทั้งอก เจ็บทั้งแขน ฮืออออ ไอ้คุณมือหนัก ตีนหนักเป็นบ้า
เลย เขาจะได้ดูหนังหรือจะไปโรงพยาบาลเพราะช้ำในก่อนกันแน่เนี่ย
“อ๋อ!!! นี่นายว่าฉันผิดเหรอ แล้วนายมาเอาหนังสือฉันไปทำไมเหอะ!!! ไอ้เป๋”
เสียงทุ้มตอนนี้สูงปรี๊ดด้วยความไม่พอใจ
“คำก็เป๋ สองคำก็เป๋ ใครเค้าอยากจะเจ็บตัว ใครเค้าอยากจะเดินกะเผลกวะ”
เสียงกระเง้า กระงอด พร้อมทำแก้มป่อง ตาคว่ำใส่ ทำให้นิชคุณยิ่งหมั่นไส้
รู้สึกคันไม้ คันมือขึ้นมาอีกทันที น่ารักตายเล๊ย!!! ไอ้แมวดำ
แทคยอน เห็นนิชคุณทำท่าทำทางเหมือนจะอยากซัดเขาอีก เลยรีบจับมือคน
ที่กำลังโมโหมากุมไว้อย่างประจบประแจง
“คุณ ไปดูหนังกันนะ วันนี้ช่วงบ่ายก็ไม่มีงาน ฉันเบื่ออะ อยู่แต่ในบ้าน”
เสียงทุ้มเว้าวอน ดวงตาคมออดอ้อน อย่างที่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็น
นิชคุณมองมือตัวเองที่ไปอยู่ในมือคร้าม หัวแม่มือใหญ่ไล้แผ่วเบาอยู่ที่หลัง
มือขาว ท่าทางกอบกุมอย่างทะนุถนอม จนไม่อยากจะเชื่อว่าคนห้าว บ้า
ระห่ำ อย่างแทคยอนจะทำอะไรนุ่มนวลอย่างนี้ได้
ไอ้แมวบ้ามันไปหัดวิธีออเซาะนี้มาจากไหนวะเนี่ย และที่น่าเจ็บใจคือมัน
ได้ผลอีกต่างหาก
“เฮ้อออออ”
นิชคุณถอนหายใจเฮือก
แทคยอนเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจก็รู้แล้วว่า ยกนี้ตนน่าจะเป็นฝ่ายชนะ จึง
รีบรุกต่อ
“นะ คุณ นะ ไปดูหนังกัน”
คนตัวโตจับมือขาวเขย่าเบาๆ กระพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาน่าสงสารเต็มที่
“แต่ขานายยังเจ็บอยู่ ไปเดินมากๆเดี๋ยวก็ไม่หายกันพอดี”
หลังจากทิ่อารมณ์เริ่มสงบ นิชคุณยกเหตผลมาอธิบาย ถึงจะหมั่นไส้แค่ไหน
แต่ความสงสารก็มีมากพอกัน เพราะแทคยอนเป็นคนที่อยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ให้
ต้องมาจับเจ่าอยู่แต่ในบ้านก็คงไม่มีความสุข แต่ให้ไปข้างนอกก็กลัวว่าขาที่
เจ็บจะไม่หายสักที
“ขาฉันดีขึ้นมากแล้ว เราไปดูรอบสุดท้ายก็ได้ ออกไปไม่กี่ชั่วโมง หรอก นะ
นะ”
แทคยอนรีบบอก
นิชคุณเม้มริมฝีปากแน่น สองจิตสองใจ แต่มือร้อนผ่าวที่ยังคงกุมมือเขาอยู่
เสียงออดอ้อนที่ได้ยิน และเมื่อดวงตากลมสบเข้ากับดวงตาดำสนิทที่ช้อน
มองตาปริบๆ ก็อดใจอ่อนไม่ได้
“เออๆ ก็ได้ๆ แต่ตอนนี้นายต้องไปพักผ่อนก่อนเลย แล้วซัก 2 ทุ่มเราค่อย
ออกจากบ้าน”
สุดท้ายนิชคุณก็ต้องยอมแพ้ แต่ไม่วายสั่งเสียงแข็ง
“เย้”
เสียงห้าวตะโกนดังลั่น แล้วแขนใหญ่ก็รั้งคนที่นั่งอยู่บนเตียงมากอดไว้แน่น
หน้าบาน ยิ้มกว้าง จนหางตาย่น
“โอ๊ย!!! ฉันหายใจไม่ออก ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวก็เปลี่ยนใจไม่ไปด้วยเลย”
นิชคุณดิ้นชลุกชลักอยู่ในอ้อมแขน แทคยอนรีบคลายอ้อมกอดพลางหัวเราะ
ร่วน
นิชคุณอ่อนใจกับความใจอ่อนของตัวเอง เลยถอนหายใจอีกเฮือกก่อนเดินไป
หยิบหนังสือเจ้ากรรม ที่ตกอยู่ที่พื้นห้อง พร้อมกับดินสอกับยางลบที่อยู่บน
โต๊ะอ่านหนังสือ คว้าหมอนใบโตมาวางตรงหัวเตียงก่อนที่จะนั่งพิง เหยียดขา
ไปตามความยาวของที่นอนหนานุ่ม หมดอารมณ์ไปนั่งอ่านที่โต๊ะหนังสือแล้ว
อ่านมันบนเตียงนี้แหละ แต่ไอ้เพื่อนตัวดี ก็ยังนั่งมองเขาตาไม่กระพริบ
“แล้วนายจะมานั่งจ้องฉันหาอะไร ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว”
นิชคุณพูดอย่างรำคาญ
“ไม่อ้ะ ฉันจะอยู่ในห้องนี้ด้วย เดี๋ยวนายหนีฉันไปที่อื่นก่อน”
แทคยอนส่ายศรีษะ พลางนั่งพิงหัวเตียงไปด้วยอีกคน
นิชคุณพอได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที แต่ก็ล้าเกินกว่าจะพูดอะไร เพราะพูดไปก็คง
เป็นตัวเขาเองที่เหนื่อยใจแถมเมื่อยปากอีกต่างหาก มันอยากจะนั่ง จะนอน
บนเตียงเขาก็ช่างมันแล้ว แต่เตียงเขาก็ออกใหญ่นะ ทำมั้ย ทำไม มันก็ยังมา
นั่งใกล้จนไหล่แทบชิด แขนใหญ่แทบจะมาเกยกับแขนเขา
นิชคุณยุติความสนใจกับคนข้างกาย ก้มหน้า ก้มตาอ่านหนังสือ สักพัก มือ
เรียวก็หยิบดินสอเขียนคำตอบ ตอบโจทย์ที่อ่านผ่านตา
“ข้อนี้นายตอบผิด มันต้องใช้อีกคำนึง”
เสียงห้าวที่ถึงจะดังหงุงหงิงอยู่ที่ข้างหู แต่ก็ไม่ทำให้นิชคุณเงยหน้ามอง หรือ
พูดอะไรออกมา ทำแค่คว้ายางลบมาลบคำตอบเดิมแล้วเขียนคำตอบใหม่ลง
ไป แล้วนิชคุณก็นั่งทำโจทย์ภาษาญี่ปุ่น โดยมีแทคยอนคอยแก้ไขในข้อที่เขา
ตอบผิด ส่วนข้อไหนที่คนตัวขาวทำถูกต้องแล้ว คนผิวคร้ามก็จะไม่พูดอะไร
ผ่านไปสักครู่ เสียงห้าวที่เงียบหายไปสักพัก ทำให้นิชคุณที่ทำโจทย์ผ่านไป
หลายข้อแล้วชักผิดสังเกต แต่แล้วก็รู้สึกว่าหนักตรงหัวไหล่พอหันไปมอง
จมูกโด่งเล็กก็สัมผัสเข้ากับกลุ่มผมดกหนาสีดำสนิท
ไอ้หมอนี่ ขโมยแชมพูเค้ามาใช้อีกแล้ว นิชคุณบ่นในใจเมื่อได้กลิ่นหอมที่
คุ้นเคย
แทคยอนที่ตอนนี้หัวโตๆซบอยู่ตรงไหล่ ดวงตาคมปิดสนิท ได้ยินเพียง
เสียงลมหายใจเบาๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
“แทค ง่วงก็กลับไปนอนที่ห้องตัวเองเลย”
นิชคุณเขย่าแขนเพื่อนสนิทเบาๆแต่แทคยอนก็ไม่ยอมลืมตา ครางอืออา
เหมือนไม่พอใจที่นิชคุณขัดจังหวะการนอนอันแสนสุข ก่อนที่จะเลื่อนกายลง
มานอนเหยียดยาวโดยที่ขาใหญ่พาดขวางไปกับความยาวของเตียง แต่
หมอนที่แทคยอนใช้หนุนกลับเป็นต้นขาของคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่
“เฮ้ย!!!! แทค !!!! แกมานอนหนุนขาฉันทำไมวะ”
นิชคุณตกใจ รีบผลักหัวโตๆของเจ้าเพื่อนตัวดีให้ออกจากขาตัวเอง แต่
นอกจากแทคยอนจะไม่ยอมขยับศรีษะแล้ว ใบหน้าตอบขมวดมุ่น แถมส่ง
เสียงงึมงำเหมือนไม่พอใจอีก ทำให้นิชคุณต้องมองอย่างปลงๆ มือที่คิดว่าจะ
ผลักศรีษะคนที่นอนหลับก็กลายเป็นวางแหมะบนผมดำสนิทอยู่อย่างนั้น
ผมแทคมันนุ่มดีเหมือนกันแฮะ นิชคุณคิด ก่อนที่จะเผลอลูบเบาๆไปที่กลุ่ม
ผมหนา คราวนี้ปฏิกริยาของคนที่นอนอยู่ทำให้นิชคุณต้องแปลกใจ
เพราะแทคยอนทำเสียงครางออกมาเหมือนพึงพอใจ นิชคุณเลยลองลูบ
ศรีษะใหญ่อีกครั้ง คราวนี้นอกจากจะส่งเสียงเหมือนเดิมแล้ว ปากได้รูปก็
ดูคล้ายจะขยับยกเป็นรอยยิ้ม ทั้งที่ตายังปิดสนิท นิชคุณพอเห็น
ปฏิกริยาเหล่านั้น ก็หลุดขำออกมา ก่อนตัดสินใจปิดหนังสือ เก็บดินสอ
ยางลบวางไว้บนเตียงให้เรียบร้อย
ภายในห้องที่ค่อนข้างกว้าง เฟอร์นิเจอร์ที่ส่วนใหญ่ทำจากไม้ให้ความรู้สึก
อบอุ่น กลิ่นหอมจางๆอบอวลทั่วห้องทำให้ผ่อนคลาย ผ้าม่านสีอ่อนขยับไหว
ตามแรงลม แสงสว่างรำไรลอดผ่านผ้าม่านผืนบางส่องเข้ามาภายในห้อง
บนเตียงนอนหนานุ่ม มีผู้ชายหน้าสวย ผิวขาวจัด นั่งพิงหัวเตียงใหญ่กว้าง
มีผู้ชายตัวใหญ่ ผิวคร้าม หน้าคม หลับสนิทโดยใช้ขายาวของคนนั่งต่าง
หมอน มือขาวเรียวลูบไปที่กลุ่มผมดกหนาเบาๆ ใบหน้าหวาน อม
ยิ้มน้อยๆขณะก้มมองคนที่นอนหลับสนิท อย่างอ่อนโยน
บทส่งท้าย
แฟนทอล์ก ณ วันที่ 29 ธันวาคม 2554
แฟน : พี่คุณอยากได้แมวน้อยไปเลี้ยงบ้างไหมค่ะ เด๋วหนูแพ็คส่งไปให้
Khunnie0624:ไม่เป็นไรครับ เพราะมีแมวยักอยู่ตัวนึง =]
So cute
ตอบลบ