Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
All about 2PM by Junho (KhunDong+ChanHo Part)
หวัดดีคร๊าบบบ 2PM จุนโฮรายงานตัวคร๊าบ เรามาพบกันในช่วงตอบคำถามแฟนเพลงอีกแล้วนะฮะ คราวที่แล้วผมเขียนเรื่องคู่ Couple ของวงเรา คู่แทคคุณไป คราวนี้สาวกคุณด้ง ก็ถามมาเลยฮะ แล้วคุณด้ง นะ Real หรือเปล่า งั้นผมจะเล่าให้ฟังแล้วกัน แฟนๆก็ตัดสินใจกันเอาเองละกันว่า อิสสะเรี้ยล อิสสะเรียลไหม
Khundong Khunwoo Khunyong ทั้ง 3 ชื่อก็หมายถึงพี่คุณกับจาง อูยอง ทั้งนั้นละฮะ อูยองมันมีชื่อเล่นว่าอูด้ง เพราะไอ้แก้มอูมๆของมันนะแหละ ที่จริงแล้วอูยองอายุมากกว่าผมนะฮะ แต่หน้าตามันเด็กกว่าเจ้าชานที่เป็นน้องเล็กอีก เอิ่ม...จะว่าไปเจ้าชานมันก็หน้าแก่กว่าทุกคนละฮะ อ้อ...เว้นพี่แทคไว้คนแล้วกันฮะ แต่มันเคยบอกว่ามันนะไม่ได้หน้าแก่นะ แต่พวกพี่ๆนะหน้าอ่อนกว่ามันเอง (เออ.... เอ็งจะไม่ผิดเลยใช่ไหมเนี่ย)
อุด้งเข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดหลังสุดเลยฮะ ทำให้เจ้าด้งค่อนข้างกดดันและค่อนข้างเครียดที่จะต้องตามพวกพี่ๆเพื่อนๆให้ทัน แต่มันตั้งใจและขยันมากฮะ จุดนี้ทำให้พี่คุณค่อนข้างเอ็นดูมัน เพราะพี่คุณก็ต้องผ่านอะไรมามากเหมือนกันในการเป็นเด็กฝึกหัด แต่พี่คุณแกก็เก่งมากฮะ ไหนจะต้องฝึกทั้งภาษา ทั้งการเต้น การร้อง พี่เขาต้องเริ่มจาก 0 ทั้งนั้น ถ้าไม่แน่จริงพวกเราอยู่ตรงจุดนี้ไม่ได้หรอกฮะ (ไม่ได้ชมตัวเองนะฮะ แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ)แล้วพี่คุณค่อนข้างเข็มแข็งมาก อยู่เกาหลีมาหลายปี แกร้องไห้ไม่กี่ครั้งเอง ที่รู้ๆก็ตอน Hot Blood Guy ตอน Star King และตอนคอนเสริต์แรกของเรา แต่นั้นก็ร้องกันทั้งวงแหละฮะ (ผมยังได้ร้องไห้ซบอกพี่คุณเลย)แต่แปลกที่แกไม่เคยร้องไห้เพราะเรื่องการซ้อมเต้น ซ้อมร้อง หรือเรื่องเรียนภาษาเลย หรือแกแอบไปร้องไห้ตอนไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ
แต่เจ้าด้งจะต่างจากพี่คุณฮะ ตอนเป็นเด็กฝึกมันร้องไห้บ่อยมาก บางที่มันโดน พี่จินยองดุเรื่องร้องเพลง มันก็ร้องไห้แล้ว จนพี่คุณสงสารมัน ต้องคอยปลอบ ต้องคอยให้กำลังใจตลอด ก็เลยกลายเป็นว่าทั้งสองก็สนิทกันไปโดยปริยาย เจ้าด้งจะทำอะไรพี่คุณก็เห็นดี เห็นงามด้วย แถมมองมันด้วยความเอ็นดูตลอด ตอนแรกๆที่พี่คุณยังไม่คล่องภาษาเกาหลี ถ้าต้องไปออกรายการกับด้ง ก็ได้เจ้าด้งเนี่ยแหละฮะ คอยอธิบายสคริปต์รายการให้
แล้วพี่คุณแกเป็นคนชอบ Skinship ฮะ แล้วอย่างที่บอกเจ้าด้งมันน่ารัก แกก็เลยชอบกอด ชอบจับมือ ชอบจับแก้มเจ้าด้งเป็นพิเศษ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวจับมืออยู่นั้นแหละฮะ แต่บางทีถ้าเราได้รางวัลในรายการเพลง ก็เป็นเจ้าด้งที่กอดพี่คุณก่อนก็มีฮะ อย่างตอนที่เราได้รับรางวัล MAMA เจ้าด้งร้องไห้ตั้งแต่รู้ผล ขึ้นเวทีมันก็ร้อง พอลงเวทีมามันรีบวิ่งไปกอดพี่คุณร้องไห้เลยฮะ (แหะๆ ตอนนั้นผมก็ร้องไห้เหมือนกันฮะ)
แล้วพี่คุณนะฮะ ไม่ว่าเจ้าด้งจะพูดอะไร พี่คุณจะตั้งใจฟังมากเลยฮะและคอยมองแบบเอ็นดู แล้วพี่เค้านะใส่ใจเจ้าด้งตลอด อย่างมีอยู่ครั้งนึงเราไปแสดง แล้วเจ้าด้งต้องพูดทักทายแฟนเพลง เจ้าด้งตอนนั้นมันเจ็บคอฮะ แต่พอมันจะพูดกับแฟนๆมันก็ยังจะแหกปากพูด พี่คุณรีบทำมือให้เจ้าด้งพูดค่อยๆ แล้วเจ้าด้งมีหรือจะไม่ทำตามพี่ชายสุดที่รักมันรีบเบาเสียงลงทันทีเลยฮะ
และมีอีกครั้งที่เจ้าด้งไปจับมือแฟนเพลงแล้วโดนแหวนหรืออะไรสักอย่างนี้ละฮะของแฟนๆข่วนเอาจนเลือดออก แต่มันไม่รู้ตัวฮะมัวเมาน้ำลายจนผมเห็นก่อนเข้าไปเช็ดเลือดที่แก้มให้มัน พอพี่คุณเห็นเลือดเจ้าด้งเท่านั้นละฮะ พี่คุณแกหน้าบึ้งจนพวกเราเริ่มกลัวเลยฮะ แกเอาทิชชู่ไปซับเลือดที่มือให้เจ้าด้ง แล้วแกก็ทำหน้าหงิกอยู่อย่างนั้นจนแสดงจบเลยฮะ ตอนนั้นผมละกลัวพี่คุณแกจะให้หยุดแสดงจริงๆ
ตอนนี้ผมนั่งเล่น Notebook อยู่ที่โต๊ะกินข้าวฮะ พี่คุณนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา ส่วนเจ้าชานเข้าห้องน้ำอยู่ ที่หอตอนนี้เหลือพวกเราแค่ 3 คนเท่านั้น พี่แทค กับอุด้ง อยู่ที่กองถ่าย ส่วนพี่จุนซูก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ห้องอัดเสียงแถวไหนยังไม่กลับเหมือนกันฮะ
“พี่คุณเขยิบไปหน่อยดิฮะ” เจ้าชานพอมันออกมาจากห้องน้ำมันก็สั่งพี่คุณเลย แต่มันท่าจะบ้าพี่คุณนั่งอยู่กลางโซฟาตัวยาว ที่เป็นที่นอนของเจ้าด้ง พื้นที่ซ้าย ขวา ก็เหลือตั้งเยอะมันยังจะให้พี่คุณขยับอีก แต่พี่คุณที่ดูงงๆ ก็ไม่ว่าอะไรมันฮะ พี่แกก็กระเถิบจนไปชิดที่ริมด้านนึงของโซฟา คราวนี้ถ้าเจ้าชานมันยังนั่งไม่ได้อีก พี่คุณคงไม่นั่งแล้ว คงยกโซฟาให้มันไปเลย เจ้าหมียิ้มกริ่มเลยพอพี่คุณขยับเสร็จ มันไม่นั่งฮะ มันนอนยาวเลย แล้วก็ใช้หัวโตๆของมันหนุนตักพี่คุณ แต่อย่างว่าพี่คุณแกใจดี ไอ้หมีมันอยากหนุนตักแก แกก็ปล่อยให้มันหนุน
จี๊ด.... อ๋อยยยย ทำไมอยู่ดีๆผมก็เจ็บที่อกด้านซ้ายก็ไม่รู้แต่แฟนๆไม่ต้องห่วงหรอกฮะ คงไม่เป็นอะไรมากหรอก
พี่คุณนั่งดูทีวีไป ส่วนเจ้าชานก็นอนพูดกับพี่เขาไม่หยุด พี่คุณก็อือๆออๆ ไปตามเรื่องตามราว แล้วอยู่ดีๆมันก็ตวัดตาคมๆของมันมามองผมแวบนึง แล้วมันก็กระตุกมือพี่คุณ พี่คุณก็มองหน้ามันฮะว่ามันจะเอาอะไรอีก แล้วมันก็ทำมือทำไม้ให้พี่คุณก้มไปหามัน เหมือนมันอยากจะกระซิบบอกอะไรพี่คุณสักอย่าง พอพี่คุณก้มไปมันก็ยังเหมือนไม่พอใจฮะ มันก็เลยใช้มือยาวๆของมันดันศรีษะพี่คุณลงมาเบาๆจนแก้มขาวๆของพี่คุณเกือบชนกับปากแหลมๆของมัน แล้วมันก็กระซิบกระซาบอะไรให้พี่คุณฟังก็ไม่รู้ฮะ
ไอ้เจ้าชานมันไม่อยากให้ผมรู้ว่ามันคุยอะไรกับพี่คุณ ผมก็ไม่อยากรู้หรอกฮะ ผมเลยหยิบหูฟังมาเสียบหู แล้วเร่งเสียงให้ดังลั่น ตอนนี้กี่โมงแล้วน่า ผมไม่อยากมองสองคนที่อยู่บนโซฟาหรอกนะฮะ แต่นาฬิกามันแขวนอยู่ตรงผนังเหนือโซฟาพอดี ผมมองนาฬิกาเห็นว่าเกือบ 3 ทุ่มแล้ว สายตาผมเหลือบไปเห็นพี่คุณที่ฟังเจ้าชานกระซิบบอกอะไรสักอย่างที่คงทำให้พี่เค้าชอบใจมากเลยฮะ ตากลมๆโตๆของพี่เค้าเป็นประกายระยิบระยับ แล้วปากอิ่มสีชมพูก็ยิ้มหวาน พลางใช้มือขาวลูบหัวเจ้าหมีเบาๆเหมือนเป็นรางวัลที่ทำให้พี่เขามีความสุข ส่วนเจ้าคนนอนหนุนตักก็ยิ้มตอบแก้มแทบแตกเลยฮะที่ทำให้พี่ชายพอใจ
อูยยย.... ผมเจ็บหน้าอกอีกแล้วฮะ ผมกระชากหูฟังออกจากหู ไม่ใช่ว่าอยากจะฟังสองคนนั้นคุยอะไรกันหรอกนะฮะ แต่ผมฟังเพลงจนปวดหู เจ็บปากแล้วตั้งหาก เหอ....เจ็บปาก อ้าวผมเผลอใช้ฟันบนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจ็บจังฮะ ผมนี่ท่าจะบ้านะฮะ เจ็บหน้าอก เจ็บหูไม่พอ แล้วยังจะทำตัวเองให้เจ็บปากอีก
ผมว่าผมเข้าห้องนอนดีกว่า ถึงตอนนี้มันเพิ่งจะ 3 ทุ่มเอง แต่นอนเร็วมันก็ดีต่อสุขภาพนะฮะ เผื่อมันจะทำให้ผมหายเจ็บหน้าอก ขณะที่ผมกำลังปิด Note Book พี่แทคกับเจ้าด้งก็กลับมาพอดี
“กลับมา......” เจ้าด้งส่งเสียงมาตั้งแต่ปากประตูเลยฮะ แต่เสียงสุดท้ายมันหายไปตอนที่เห็นคนที่ทั้งนั่งและนอนบนที่นอนมัน ตอนที่มันเห็นพี่คุณตาเล็กๆของมันเป็นประกายเลยฮะ แต่ไม่รู้ทำไมพอมันเห็นเจ้าคนที่หนุนตักพี่คุณประกายในตามันหายแวบ ปากที่เหมือนกำลังจะยิ้มกว้างกลับหุบสนิท
“กลับมาแล้วเหรออุด้ง” เจ้าชานกระเด้งมานั่งตัวตรง ถามเสียงใส
“ถ้าไม่กลับมา จะเห็นเหรอ” อูยยยย... สงสัยวันนี้อุด้งจะถ่ายละครหนัก เจ้าหมีเลยโดนเหวี่ยงไปเลย สมน้ำหน้ามันฮะ
แต่เจ้าหมีมันไม่รู้ตัวว่าโดนเหวี่ยง มันหัวเราะร่า แหมวันนี้มันอารมณ์ดีเหลือเกิน
“แล้วกินข้าวหรือยังละด้ง แทค” พี่คุณถามเสียงอ่อน
“กินแล้ว” พี่แทคตอบสั้นๆ แล้วก็เดินลอยหน้าลอยตาเข้าห้องไป
เจ้าด้งตอนแรกพอได้ยินชื่อมันออกจากปากพี่คุณมันทำตาวิบวับ ขยับปากจะตอบพี่คุณอยู่หรอก แต่พอได้ยินชื่อพี่แทคพ่วงมาด้วยมันก็เม้มปากไม่พูดอะไร สงสัยมันคงอยากให้พี่แทคตอบละมั้งฮะ
“ว้า...พี่คุณอุตสาห์รอกินข้าวด้วย พี่คุณงั้นวันนี้เราออกไปกินข้าวข้างนอกกัน” เจ้าหมีพูดพลางแอบทำตาขยิกขยักใส่พี่คุณ พี่คุณตอนแรกก็ดูงงๆ แต่แกก็ไม่พูดอะไร และปฏิกิริยาของเจ้าด้งเหมือนเดิมฮะ ประโยคแรกของเจ้าหมีทำให้เจ้าด้งหน้าบาน แต่ประโยคที่สองก็สามารถทำให้หน้ามันหุบได้ทันทีเหมือนกัน
“จุนโฮ ไปด้วยกันไหม” พี่คุณผู้แสนดียังจำได้ฮะว่ายังมีผมนั่งอยู่ในห้อง ไม่เหมือนกับอีกคนที่มันก็คงจำไม่ได้หรอกว่าผมกินข้าวหรือยัง มันคงจำได้แต่ว่าพี่คุณยังไม่ได้กินเท่านั้น ตอนแรกผมเกือบจะขยับปากบอกว่าไปทั้งที่ผมก็กินข้าวแล้ว แต่พอเหลือบมองไปทางเจ้าชาน มันทำท่าเหมือนไม่สบายใจ แววตาหลุกหลิกเหมือนไม่อยากให้ผมไปเป็นก้างระหว่างมันกับพี่คุณ ผมน่าจะแกล้งมันนะฮะ แต่ผมรู้สึกเจ็บๆที่อกอีกแล้วและปากก็ขมๆยังงัยก็ไม่รู้ก็เลยปฏิเสธพี่คุณไป
“พี่คุณงั้นเรารีบไปเถอะฮะ” เจ้าหมีลากพี่คุณตัวปลิวออกประตูห้องไป ผมมองทั้งสองคน เห็นแผ่นหลังกว้างของคนตัวใหญ่กว่า สูงกว่า แต่เด็กกว่า เคียงคู่ไปกับแผ่นหลังของคนสูงเพรียว ผมสีน้ำตาล มือใหญ่กระชับแน่นกับมือเรืยวขาว ก่อนที่ประตูจะปิดสนิทตามหลัง ผมยังเห็นคนตัวสูงกว่าก้มลงมายิ้มอ่อนโยนให้กับคนที่มันกำลังจูงมือ
ผมหันสายตากลับมา ก็เห็นเจ้าด้งมันมองทั้งคู่จนลับสายตาเหมือนกันก่อนที่จะหันมาประสานสายตากับผม ห้องเงียบสงัดมีเพียงผมกับอูยองที่ยืนจ้องตากันอยู่สองคน สงสัยด้งคงเหนื่อยมากฮะ แววตามันไม่มีประกายเลยและดูเศร้าๆยังไงก็ไม่รู้ ตามันเศร้าจนผมปวดใจเลยฮะ การที่เราเอาหัวใจไปผูกติดกับใครสักคนมันก็อย่างนี้ละฮะ พอเขาไม่ดีด้วย ไม่สนใจ เขาใส่ใจคนอื่นมากกว่า เราทำได้อย่างเดียวคือต้องยอมรับความเจ็บปวดเท่านั้น มันทำอย่างอื่นไม่ได้หรอกฮะนอกจากทำใจ
“อ้าว มายืนจ้องหน้าอะไรกันอยู่กลางห้องละเนี่ย” เสียงที่ทักดังลั่น ทำให้ผมกับอุด้งสะดุ้งเฮือกเลยฮะ พี่จุนซูกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจ้าด้งไม่ตอบพี่จุนซูฮะ มันถอนหายใจยาวแล้วก็เดินหงอยๆเข้าห้องน้ำไป
“เจ้าด้งกับแกเป็นอะไรละเนี่ย” พี่จุนซูยังคงเซ้าซี้ถาม แหม พี่จุนซูไม่รู้สักเรื่องได้ไหม
“ด้งมันคงถ่ายละครเหนื่อยนะพี่ ส่วนผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” แค่เจ็บหน้าอกเอง ผมคิดในใจฮะประโยคนี้
“อ้าวเหรอเห็นทำหน้าเศร้าๆเหมือนกัน” พี่จุนซูพูดจบก็เดินเข้าห้องไป
ทำหน้าเศร้าๆผมนะเหรอ พี่จุนซูท่าจะบ้าผมจะเศร้าอะไร ผมก็แค่เจ็บหน้าอกเท่านั้น
เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับเลยฮะ ผมได้ยินเสียงหัวเราะแว่วของเจ้าหมีทะลุเข้ามาในห้อง จึงรู้ว่ามันกับพี่คุณกลับมาตอนเกือบตีหนึ่ง ผมได้แต่นอนพลิกไป พลิกมา แล้วผมก็ยังเจ็บจี๊ดๆทีอกเหมือนเดิม เพราะอาการเจ็บอกนี้มั้งฮะที่ทำให้ผมนอนไม่หลับเลยตัดสินใจลุกมันตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า พอเปิดไฟที่ห้องนั่งเล่นก็ต้องตกใจฮะเพราะผมเจออุด้งมานั่งเหม่อที่โต๊ะกินข้าว ถือกระดาษอะไรไม่รู้อยู่ในมือ ตอนที่ไฟสว่างผมเห็นมันสะดุ้งเฮือกเลยฮะแล้วมันก็รีบใช้หลังมือปาดแถวตาๆ แต่ก็ยังไม่ไวพอที่ผมจะพลาดเห็นหยดน้ำเล็กๆที่ติดอยู่ปลายขนตาของคนแก้มอูม ผมว่าผมทำเป็นมองไม่เห็นดีกว่านะฮะ
“อุด้ง ทำไมตื่นเช้าจัง”
“อืม ลุกมานั่งอ่านบทนะ” เสียงแหบๆที่ตอบกลับมาและตาบวมๆที่ผมเห็น ทำให้ผมคิดว่าคนที่นอนไม่หลับคงไม่ได้มีแต่ผมคนเดียวแน่ แล้วมันบอกมานั่งอ่านบทเนี่ยนะ ผมเพิ่งรู้ว่าจาง อูยองมีความสามารถพิเศษเพิ่มนอกจากเต้นซานติ แล้วยังสามารถอ่านหนังสือกลับหัวได้ด้วย (ตามันมองบทฮะ แต่บทมันกลับหัว) แต่ผมไม่ทักมันดีกว่า ผมเหลือบไปดูที่นอนของคนที่ชอบนอนที่ห้องนั่งเล่นอีกคน แต่ผ้าผ่อนมันพับเรียบร้อยเลยฮะ
“อ้าว เจ้าหมีตื่นแล้วเหรอ ที่นอนพับเรียบร้อยเชียว”ผมเหลียวซ้ายแลขวามองหามัน ผมแปลกใจฮะ เพราะทุกทีถ้าไม่มีงาน 10 โมงมันก็ยังไม่ตื่นหรอก
“เมื่อคืนชานซองไม่ได้นอนที่ห้องนั่งเล่น” อุด้งตอบเสียงแหบกว่าเดิมแล้วก็ก้มหน้า ก้มตาอ่านบท(ที่กลับหัว)ต่อ
ไม่ได้นอนที่ห้องนั่งเล่น ผมทวนประโยคที่เพิ่งได้ฟังมาในใจ อ๋อ.... ไม่ใช่ว่ามันตื่นแล้ว แต่มันไปนอนที่ห้องมัน ห้องที่พี่คุณเคยนอนคนเดียว มันเคยบอกว่าไม่ชอบนอนในห้องเพราะว่าเตียงมันนิ่มไป กาลเวลาก็ทำให้ความชอบของคนเปลี่ยนละเนอะ จากที่เคยบอกไม่ชอบก็กลายเป็นชอบ และจากที่เคยบอกว่าชอบก็คงกลายเป็นไม่ชอบในที่สุด
อูยยยยย.....โอยยยยย ผมเจ็บหน้าอกแต่เช้าเลยฮะ แต่คราวนี้ท่าทางอาการจะหนักเพราะผมเหมือนหายใจไม่ออกยังไงไม่รู้ เหมือนอากาศที่มีเหลืออยู่ช่างน้อยนิด การหายใจแต่ละทีมันช่างลำบากเหลือเกิน ผมใช้มือจับตรงตำแหน่งหัวใจ ความรู้สึกที่ส่งมาถึงมือทำให้ผมรู้ว่าหัวใจผมมันยังเต้นอยู่แต่มันเต้นเหมือนไร้ชีวิตชีวา สงสัยผมต้องรีบแต่งตัวไปหาหมอดีกว่ามั้งฮะ ท่าทางอาการผมมันจะแย่ลงทุกที
ขณะที่ผมกำลังจะลุกไปอาบน้ำ ประตูห้องพี่คุณก็เปิดออกฮะ พี่คุณนะตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ไอ้เจ้าคนที่เกาหัวแกรกๆตาปรือเดินตามหลังพี่คุณมาเนี่ยสิผิดปกติ แต่คนเราอาจจะเปลี่ยนตัวเองตามคนที่ตัวเองอยากอยู่ใกล้ก็ได้มั้งฮะ
“อ้าวสองคน ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง” พี่คุณทักพลางเดินมานั่งข้างเจ้าด้ง ส่วนเจ้าหมีก็เดินเข้าไปในครัวมันคงเข้าไปหาอะไรกินมั้งฮะ แต่ผมกับอุด้งไม่มีใครตอบพี่คุณเลยฮะ ได้แต่นั่งหน้ามึนๆกันไป
“ด้งวันนี้ ไม่มีถ่ายละครใช่ไหม” พี่คุณหันมาถามพลางใช้มือลูบแก้มเจ้าด้งเบาๆ
“ไม่มีฮะ” เจ้าด้งตอบโดยไม่ได้มองหน้าพี่คุณหรอกฮะ แต่เสียงมันใสขึ้นมาหน่อย
“งั้นวันนี้ไปข้างนอกกับพี่ไหม พี่เจอร้านไก่ทอดเปิดใหม่อร่อยด้วยนะ” พี่คุณชวน เมื่อแกเห็นตาบวมๆของเจ้าด้งแกก็ขมวดคิ้วนิดหนึ่งแล้วใช้มือลูบรอยบวมเบาๆเหมือนกับว่าถ้าแกลูบมันแล้วจะสามารถทำให้มันหายบวมได้ยังงั้นแหละ
“พี่คุณเป็นคนเจอที่ไหนฮะ ผมเป็นคนเจอต่างหาก” เจ้าหมีชานซองที่เคี้ยวซีเรียลเต็มปาก มือนึงก็ถือชามใส่ซีเรียลใบโต เดินมานั่งใกล้ผม
“เออๆใช่ ชานซองเป็นคนไปเจอ แล้วบอกพี่ว่าอร่อยมาก แต่มันกินอะไรก็อร่อยไปหมด พี่เลยไม่อยากเชื่อมันเท่าไหร่ เมื่อคืนเลยไปลองชิมกับมัน ก็อร่อยจริงๆนะ” พี่คุณเล่าไปเรื่อย
“เมื่อคืน.... งั้นที่ไปกับพี่คุณก็ไปร้านไก่ทอดนี้กันเหรอ” ผมหันไปถามชานซอง เจ้าด้งก็รีบเงยหน้าขึ้นมาฟังคำตอบด้วยเหมือนกัน
“อืม พี่คุณอยากไปลองกินก่อน ถ้าไม่อร่อยจะได้ไม่พาอูยองไป เลยแอบไปกันสองคน แต่พอไปถึง พี่คุณกินไป ก็บอกว่า อันนี้อูยองต้องชอบแน่เลย อันนั้นอูยองก็ต้องชอบ” ไอ้หมีทำท่าจีบปากจีบคอเลียนแบบพี่คุณฮะ ทำให้พวกเราทั้ง 4 คนประสานเสียงหัวเราะชอบใจกันใหญ่ เสียงหัวเราะแรกของวัน ทำให้บรรยากาศภายในห้องสดใสขึ้นเยอะ อุด้งหน้าบาน ตาเป็นประกายระยิบระยับเลยฮะ
อ้อ ไอ้ที่เจ้าหมีกระซิบกระซาบกับพี่คุณเมื่อคืนก็เรื่องร้านไก่ทอดเนี่ยนะ
“แล้ววันนี้พี่คุณไม่มีงานเหรอฮะ” เจ้าด้งถามพร้อมทำท่าลุ้นคำตอบน่าดู ถ้าพี่คุณตอบว่ามีงานมันคงชักแดดิ้นอยู่ตรงนั้น แต่มันโง่หรือบ้าวะ ถ้าพี่คุณมีงานพี่เขาก็ไม่ชวนมันหรอก เอ... หรือถ้ามีงานแล้วพี่คุณจะโดดงานไปกินไก่ทอดกับมัน
“ไม่มีครับ วันนี้พี่จะอยู่กับอูยองทั้งวันเลย”พี่คุณตอบแล้วก็ลูบหัวทุยๆของมันเล่น
โอ้... เจ้าด้งยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้วครับ เหมือนตาบวมๆของมันจะหายบวมแล้วด้วย เอ้อ.. พี่คุณเก่งจังครับแค่ลูบ ตาเจ้าด้งก็หายบวมได้ด้วย มันมีความสุขผมก็ดีใจด้วยฮะ การที่เราเอาหัวใจไปผูกติดกับใครสักคนมันก็อย่างนี้ละฮะ พอเขาดีด้วย เขาใส่ใจ ห่วงใย มองแต่เราเพียงคนเดียว เราก็มีความสุขจนแทบจะลอยได้ คำพูดแค่ประโยคเดียวของเขาสามารถทำให้เราลืมความทุกข์ทรมาน หลายชั่วโมง หลายวัน หรือแม้กระทั่งหลายปี ความทรมานที่เกิดจากเขาคนเดียวและก็เป็นเขาคนเดียวเท่านั้นอีกนะแหละฮะที่สามารถทำให้เรากลับมามีความสุขได้อีกครั้ง
บทส่งท้าย
เฮ้อ.... เรื่องเจ้าด้งก็เคลียร์แล้วผมจะได้แต่งตัวไปหาหมออย่างสบายใจสักที
“นูนอ วันนี้มีงานหรือเปล่า” เจ้าหมีหันมาถามผมที่กำลังจะลุกขึ้น
“ไม่มีหรอก ทำไมเหรอ” พอมันได้ยินคำตอบ มันยิ้มกว้างเลยครับ
“งั้นเราไปข้างนอกกัน เมื่อวานหลังจากพาพี่คุณไปกินไก่ทอดแล้ว พี่คุณบอกว่ามีร้านอาหารไทยเปิดอยู่แถวๆนั้นด้วย เราไปร้านนั้นกันดีกว่า” เจ้าชานชวนผมยิกๆครับ
“ใช่ๆกว่าพี่กับชานซองจะกินไก่ทอดเสร็จก็เกือบ 5 ทุ่ม มันยังจะให้พี่พามันไปดูร้านนั้นให้ได้ พอพี่ไปถึงร้านก็ปิดแล้ว เห็นแต่พนักงานกำลังเก็บร้าน มันโวยวาย เขย่าประตูให้เขาเปิดใหญ่พี่อายพนักงานเขาจะตาย” พี่คุณเล่าไปขำไป
“ร้านเขาปิดแล้ว นายจะไปให้เขาเปิดทำไม”ผมถามด้วยความสงสัย มันจะอยากกินอะไรขนาดนั้น แต่มันยิ้มอายๆไม่ยอมตอบครับ จนพีคุณต้องตอบแทน
“มันแค่จะเข้าไปดูว่าในเมนูนะมีน้ำแตงโมปั่นกับข้าวผัดหมูหรือเปล่านะ”
“ก็วันก่อน นูนอบ่นว่าอยากกิน 2 อย่างนี้นี่น่า ถ้าผมไม่ได้ดูเมนูก่อน ถ้าพานูนอไปแล้วไม่มีนูนอก็เสียใจสิฮะ”มันพึมพำตอบ
“แถมพอกลับมาที่หอแล้วมันยังเซ้าซี้ถามพี่อยู่นั้น ว่ามีอะไรน่ากินอีก มันจะได้แนะนำให้จุนโฮลองกิน จนพี่ต้องลากมันเข้าไปคุยกันในห้อง เพราะ พี่ไม่อยากให้มันกวนอูยอง มันเลยกวนถามพี่อยู่นั้น หันไปอีกทีมันก็สลบคาเตียงไปแล้ว แถมวันนี้มันอยากพาจุนโฮไปเร็วๆ ก็เลยรีบแหกขี้หู ขี้ตา ตื่นตามพี่ ทั้งที่พี่ก็บอกมันแล้วว่าร้านเขาเปิดสายๆ มันก็ไม่ฟัง”พี่คุณพูดพร้อมส่ายหน้าเหมือนระอาปนเอ็นดู
ผมหันไปมองเจ้าหมีที่ก้มหน้างึมงำบ่นว่าทำไมพี่คุณต้องเผามันด้วย ทำไมพอผมมองหน้ามัน ในอกผมเหมือนมีอะไรอุ่นๆหวานๆไหลเวียนทั่วไปหมด เหมือนมีอะไรฟูๆฟ่องๆ อยู่ในหัว ตัวก็เบาๆเหมือนจะลอยได้ หัวใจก็เต้นอย่างกะจังหวะร็อคเลยฮะ จนผมปวดแก้มไปหมด หา...ปวดแก้ม แหะๆผมเพิ่งรู้ตัวฮะ ว่าผมกำลังยิ้มจนปากจะฉีกเหมือนอูยองไปอีกคน ตอนนี้ตาเล็กๆของผมคงเป็นขีดเดียวเพราะยิ้มมากไปแล้วฮะ
ตอนนี้ผมขอเวลาไปแต่งตัวเพื่อไปกินน้ำแตงโมปั่นกับข้าวผัดหมูก่อนนะฮะ อะไรนะฮะ เรื่องไปหาหมอนะเหรอ แต่ผมไม่เจ็บหน้าอกแล้วนะฮะ อยู่ดีๆมันก็หายเจ็บเฉยเลย แล้วเหมือนหัวใจผมจะเต้นแรงเหมือนเดิมแล้ว หายใจก็คล่อง สบาย ไม่ติดขัดแล้วด้วย ไม่ต้องห่วงฮะ ผมคงไม่เป็นอะไรแล้วละ หรืออาการที่ผมเป็นเพราะผมอยากกินน้ำแตงโมปั่นกับข้าวผัดหมูหรือเปล่าฮะ มันคงเป็นเพราะแค่นั้นใช่มั้ยฮะ มันคงไม่มีสาเหตุอื่นหรอก
ปล.คนที่รอจะถามเรื่องของชานคุณ ผมคงไม่ตอบหรอกนะฮะ ไปถามเจ้าหมีเองแล้วกัน แต่ถ้ามันตอบว่ายังไง มาเล่าให้ผมฟังด้วยนะฮะ โอ๊ยยยยย ผมไม่อยากรู้เท่าไหร่หรอกฮะ เอิ่ม... แต่ถ้าถามมันแล้วก็อย่าลืมมาเล่าให้ฟังนะฮะ สัญญานะฮะ
คุณด้ง ชนนน่ารักกกกก ชอบคุณด้ง ชอบๆๆๆ เอาอีกเอาอีก คุณชอบสปอยเด็กด้ง
ตอบลบไม่ว่าจะคู่ไหนก็น่ารักทั้งนั้น ชอบค่ะ
ตอบลบ