Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
สวัสดีคร๊าบบบ ผม จาง อูยอง เด็กแก้มอูม สุดน่ารักของ Hottest รายงาน
ตัวครับ วันนี้ให้ผมมาทำอะไรนะครับ หืมมม ให้เล่าเรื่องอะไรก็ได้
เกี่ยวกับ 2PM นะเหรอฮะ แล้วเอาเรื่องอะไรดีอะ ฮึม อา ฮึม งั้นเอาเรื่อง
พี่จุนซูดีกว่า
พี่จุนซูเป็นนักร้องนำ ที่เป็นความภาคภูมิใจของวงเรา ครับ เสียงพี่
เขาเพราะมากเลยฮะ เสียงพี่จุนซูจะไม่หวานใสเหมือนนักร้องเสียงดีคน
อื่น แต่เสียงที่หวานติดแหบนิดๆฟังแล้วมีเสน่ห์มากๆ ถ้าเกี่ยวกับการ
ร้องเพลงต้องยกให้พี่เขาเป็นอันดับหนึ่ง
พี่จุนซู เป็นคนแดกู ที่สำนึกรักบ้านเกิดมากถึงมากที่สุด แกเลยมักจะพูด
ภาษาถิ่นใส่พวกผมให้ได้ฮากันตลอด และเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศ
ภายในวงครื้นเครง แต่ก่อนแกก็มักจะทำให้พวกผมขำ หรือปล่อยมุกให้
ได้ฮากัน ลับหลังกล้อง ส่วนหน้ากล้องแกก็จะเก็กหล่อ เก็กเข้มกันไป
แต่ตั้งแต่เปิดตัวเป็นพังซงแมนในรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง แกก็ได้
พัฒนาตัวเองเป็นขั้นแอดวานซ์ รั่ว ฮา ได้ทั้งต่อหน้ากล้อง และลับหลัง
กล้อง กลายเป็นคุณปู่แดกู ขี้บ่น ขี้โวยวายไปเลย
พี่จุนซูนิสัยน่ารักมากฮะ หัวเราะง่าย พูดเก่ง ยิ้มเก่ง เพราะเป็นคนร่าเริง
อารมณ์ดี ไม่ซีเรียสอะไรมากมาย แกเลยมักจะโดนน้องๆแกล้งประจำ
อาจเป็นเพราะพี่จุนซู เป็นพี่ใหญ่ที่ทำตัวไม่ค่อยเหมือนพี่ใหญ่เท่าไหร่
กับพวกผมแก เหมือนเพื่อนๆกันมากกว่า ถึงแกอยากจะให้น้องๆทุกคน
เรียกแกว่า “ฮยอง” แต่ต้องขอโทษแกด้วยฮะ ที่มีไม่มีกี่คนหรอกฮะที่
เรียกอย่างนั้น คนที่เรียกแกว่า “ฮยอง”บ่อยสุดก็คงจะเป็นผม ชานซอง
จุนโฮ แต่ พี่แทคกับพี่คุณไม่เคยเรียกพี่จุนซูว่า “ฮยอง”เลย
สำหรับผม จุนโฮ ชานซอง ถ้ามีใครไม่เรียกแกว่า “ฮยอง”แกจะบ่นใส่
ประจำ แต่สำหรับพี่แทคที่เป็นรูมเมท รู้ไส้ เห็นพุงกันมานาน แกเลย
อะลุ่มอะล่วยให้ ส่วนพี่คุณนะเหรอ พี่คุณนะเป็นสุดที่รักของพี่จุนซูจะ
ตายเพราะฉะนั้น ไม่ว่าพี่คุณ จะเรียกแกว่า “ฮยอง” หรือไม่ก็ตาม ขอแค่
พี่คุณเรียกชื่อแกเหอะ แกก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว
บางคนเคยถามผมนะฮะว่าผมเป็นน้องที่พี่จุนซูรักที่สุดใช่ไหม ที่จริงพี่
จุนซูแกก็รักน้องมากทุกคนละครับ แกจะคอยดูแล เช็ดเหงื่อ นวดไหล่
ให้น้องๆประจำ แต่คนถามคงเห็นพี่จุนซูที่พักนี้มักมานัวเนียมากอด มา
คุยเล่นกับผมหน้ากล้องบ่อยๆ เลยเข้าใจว่าเป็นอย่างนั้น แต่ผมว่าคนที่
แกทั้งรัก ทั้งหลงที่สุด ก็คงเป็นพี่คุณ หรือ “คุนนี่”ของแกนั้นเอง ก็ไม่รู้
ว่าเพราะพี่จุนซูเป็นคนแรกที่พี่คุณรู้จักหรือเปล่า พี่จุนซูเลยยึดพี่คุณเป็น
สมบัติอันล้ำค่า (?) ของแกไป
แต่สมบัติชิ้นนี้ก็ไม่ค่อยยอมเป็นของพี่จุนซูง่ายๆเพี่คุณ ถ้ากับน้องๆแก
ใจดีด้วยมากถึงมากที่สุด แต่พี่แทคกับ พี่จุนซู มักจะโดนพี่คุณ เหวี่ยง
วีน เล็กๆน้อยๆ พอหอมปากหอมคอ ใส่ประจำ แต่กับพี่แทค พี่คุณก็จะ
มีโหมดสวีท หวานซึ้ง เป็นครั้ง เป็นคราว ตามแต่อารมณ์ของคุณชาย
ท่าน ก็ไม่รู้ว่าเพราะแฟนเซอร์วิสหรืออะไร แต่สำหรับพี่จุนซูจะโดน
โหมดโหดเป็นส่วนใหญ่ แต่พี่จุนซูแกก็ไม่สนใจ ซักพักก็มากอด มา
นัวเนียพี่คุณ เหมือนเดิม อย่างไอ้เรื่องทวิตเจ้าปัญหานั้น ก็ทำให้ผมทั้งขำ
ทั้งสงสารพี่จุนซู
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า พี่คุณ ก็ทวิต แนะนำเพลง Home ให้มิตรรักแฟนทวิต
เตอร์ของแกได้ลองฟังกัน แล้วพี่ซึลองก็มาทวิตตอบว่า เพลงนี้นะแปล
ได้หลายความหมายนะ แล้วพี่จุนซู ก็ไม่รู้นึกอะไร ออกมาทวิตบอกว่า
ฟังเพลงนี้แล้วทำให้นึกถึงตอนที่เรา (พี่คุณ กับ พี่จุนซู) เจอกันครั้งแรก
หวานไม่ละครับ ผมอ่านแล้วยังเขินแทนเลย แต่พี่คุณไม่หวาน ไม่ซึ้ง
ด้วย แต่กลับทวิตตอบพี่ซึลองหวานกว่าที่พี่จุนซูจีบ เอ้ย ทวิตถึงพี่คุณอีก
ว่า พี่ซึลองเป็น Homie ของพี่คุณ
หูยยยย....เป็นงัยละครับ บทพี่คุณจะหวานนะน้ำตาลยังเรียกพี่ แล้วมันก็
เป็นเรื่องเลยครับ พี่จุนซู เปิดประตูผลัวออกมาจากห้องตัวเอง เดิน
กระแทกเท้าตรงมาหาพี่คุณที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ตรงโซฟาที่
ห้องนั่งเล่น ผมที่กินขนมอยู่กำลังจะอ้าปากชวนพี่จุนซูกินขนมด้วยกัน
แต่เห็นหน้าพี่เค้าที่ดูเหมือนจะอยากกินคนมากกว่า ผมเลยขอเงียบท่าจะ
ดีที่สุด
“คุนนี่ ทำไมนายไม่ตอบทวิตฉัน”
“ขี้เกียจ” พี่คุณตอบแบบไม่เงยหน้ามามองพี่จุนซูครับ
“ไม่ได้นะ ที่นายยังตอบทวิตซึลองเลย นายต้องตอบทวิตฉันออกสื่อ
ด้วยดิ “พี่จุนซูยังคงโวยวาย
“ไม่อ้ะ”
พี่คุณตอบแบบไม่สนใจใยดี แล้วก็ลุกเดินหนีพี่จุนซูเข้าห้องไป ทิ้งให้พี่
จุนซู ยืนอ้าปากค้าง อึ้งกิมกี่อยู่สักพักก่อนที่แกจะหันซ้าย หันขวา
“อูยองงี่ ดูนิคคุนดิ ใจร้ายอะ ไม่ยอมตอบทวิตพี่เลย ตอบแต่ซึลองคน
เดียว คงจำเรื่องของพี่ไม่ได้แล้วใช่ไหมละ เลยทำเป็นไม่สนใจ หึ ตอน
นิคคุนอยู่เกาหลีใหม่ๆพี่อุตสาห์พาไปเที่ยวที่โน่น ที่นี่ แต่ตอนนี้กลับทำ
เป็นจำไม่ได้ ใช่ซี้.....พี่มันของตายนี้ บลา บลา บลา”
ซวยแล้วไหมละครับ เพราะหลังจากนั้นเผมต้องทนฟังพี่จุนซู บ่น บ่น
และก็บ่น พอแกเจอพี่น้องคนอื่น แกก็บ่นเรื่องความใจร้ายของพี่คุณให้
ทุกคนฟัง พอทุกคนฟังเรื่องราวแล้ว ผมว่าใครๆก็ต้องคิดว่ามันเป็นเรื่อง
ไร้สาระมาก ถึงมากที่สุด พี่จุนซูจะเก็บมาคิดมากทำไมก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่มี
ใครพูดอะไรออกไปหรอกครับ เพราะไม่งั้นพี่จุนซูก็จะมาง้องแง้งใส่คน
นั้นให้ปวดหูอีก แค่นี้พวกผมก็หูชากันจะแย่อยู่แล้ว ส่วนพี่คุณไม่รู้
ว่าเพราะแกสงสารน้องๆหรือรำคาญพี่จุนซู ก็ไม่ทราบได้ เพราะ
วันรุ่งขึ้นแกก็มาทวิตให้พี่จุนซูว่า
“คิม จุนซู สู้ๆ โอเคยัง ไปทำงานได้แล้ว”
เหอะๆ พี่คุณ ถ้าพี่คุณจะทวิตขอไปทีอย่างนี้ ผมว่าพี่คุณไม่ต้องทวิต ให้
เรื่องมันเงียบไปเองดีกว่าไหมครับ เพราะพี่คุณทวิตเหมือนตัดความ
รำคาญ แถมมีสั่งให้ไปทำงาน เหมือนกับบอกพี่จุนซูกลายๆว่าให้เลิก
พร่ำเพ้อสักที ไปทำงาน ทำการได้แล้ว ไป๊
แล้วเป็นงัยละครับ พ่อแพนด้าของ Hottest ก็ของขึ้นเลย เพราะตอนพี่
คุณทวิต พี่จุนซูก็อยู่แถวนั้น ผมเห็นตาเรียวๆของพี่จุนซูตวัดมามองพี่
คุณ หลังจากอ่านจบทันทีเลยครับ แต่พ่อคนดีของพี่จุนซู ก็นั่งลอยหน้า
ลอยตาไม่สนใจ พี่จุนซูเม้มปากบางแน่น ก่อนที่นิ้วเรียวสวยจะพิมพ์มือ
ถือยิก
“นิคคุณ ปีศาจ”
ก๊ากกกก ผมนั่งอ่านทวิตพี่จุนซู แล้วขำ ก็ขำ สงสารก็สงสาร ทวิตต่อ
ว่าพี่คุณ แต่มีความน้อยใจของพี่จุนซูส่งมาด้วยเต็มเปี่ยม หลังแกพิมพ์
เสร็จ แกเหลือบไปมองพี่คุณแวบนึง ก่อนที่จะทำหน้าคว่ำ แล้วเดิน
กระแทกเท้าเข้าห้องตัวเองไป ผมหันไปมองพี่คุณที่นั่งทำหน้าเรียบเฉย
แต่มุมปากกลับยกยิ้มแปลกๆ หลังจากที่อ่านทวิตต่อว่าที่มาจากแพนด้า
หางตาตก
หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้ยินเสียงโหวกเหวก โวยวายของพี่จุนซู
ไม่ว่าจะเป็นสำเนียงโซลหรือสำเนียงแดกู แววตาที่เคยร่าเริงหม่นแสงลง
ทุกวันจนน่าใจหาย เสียงหัวเราะดังลั่นแทบไม่มีให้ได้ยิน ริมฝีปากบางที่
เคยยิ้มกว้างที่ใครเห็นก็ต้องยิ้มตามไปด้วย แต่ตอนนี้แค่ยิ้มมุมปากยัง
แทบไม่เห็น
บรรยากาศมีดมัว อึมครึมปกคลุมไปทั่ว ทุกคนรู้ว่าเป็นเพราะอะไร และ
เพราะใคร แต่ไม่มีใครกล้ามายุ่งด้วยคงต้องให้เจ้าตัวมาเคลียร์กันเอง แต่
คู่กรณีของพี่จุนซู ก็เหมือนไม่รู้ตัว เพราะพี่คุณยังคงสดใส ร่าเริงเหมือน
เคย ยังดูแลเอาใจใส่น้องๆทุกคน ยังคงลัลล้าอยู่กับพี่แทค ยังคงคุยเรื่อง
งานกับพี่จุนซู ถึงแม้พี่คุณจะถามคำ พี่จุนซูตอบมาครึ่งคำก็ตาม
แต่พี่คุณไม่เห็นแววตาที่พี่จุนซูมองพี่คุณเลยเหรอครับว่ามันเต็มไปด้วย
ความน้อยใจ พี่คุณไม่สังเกตใบหน้าพี่จุนซูเลยเหรอครับว่ามันเศร้า
ขนาดไหน เวลาที่พี่เขามองพี่คุณเล่นกับพี่แทค หรือ เวลาที่พี่ใจดีกับ
น้องๆคนอื่น
พี่คุณลืมเรื่องแต่ก่อนระหว่างพี่กับพี่จุนซูไปหมดแล้วจริงๆหรือครับ ถึง
สามารถทำตัวเป็นปกติ ไม่รู้สึก รู้สาอะไรกับการที่พี่จุนซูเปลี่ยนแปลง
ไปตั้งขนาดนี้
วันนี้มีงานช่วงบ่ายครับ แต่ผมก็ยังคงตื่นเช้าเหมือนเดิม แต่พอเดิน
ออกมาตรงห้องนั่งเล่น ก็ต้องแปลกใจเพราะตรงโต๊ะกินข้าวมีคนตื่นเช้า
กว่าผมอีก ทั้งที่จริงพี่จุนซู ถ้าไม่มีงานช่วงเช้า 10 โมงก็ยังไม่ตื่น แต่
ตอนนี้ พี่จุนซูนั่งเหม่อลอย ขอบตาคล้ำจนเหมือนหมีแพนด้าสัญลักษณ์
ประจำตัวพี่เข้าไปทุกที ในมือหมุนแก้วกาแฟที่แทบจะไม่พร่อง เล่น
ตรงหน้ามีจานใส่ขนมปังกรอบพูนจาน
พอพี่เขาเห็นผม ก็ไม่พูดจา ทำเพียงพยักหน้าทักทาย ผมเดินไปนั่งที่
เก้าอี้ตรงข้ามกับพี่จุนซู แล้วพยายามชวนพี่เขาคุย แต่พี่จุนซูก็อือ ๆอๆ
ถามคำตอบคำ จนผมชักเซ็ง จึงนั่งขโมยกินขนมจนเกือบหมด
บรรยากาศหม่นๆหมองๆ ทำให้ผมอึดอัด เหมือนจะหายใจไม่ออก พอ
ผมกะว่าจะหนีไปนอนต่อ ดีกว่าที่จะทนนั่งมองแพนด้าที่ทำท่าเหมือน
จะเฉา ตาย ก็พอดีกับพี่คุณเดินออกมาจากห้องพอดี
ถ้าพี่จุนซูเป็นความมืดมนของรัตติกาล พี่คุณก็คงเป็นความสว่าง สดใส
ของดวงตะวันใบหน้าขาวสดชื่นแจ่มใส ดวงตากลมโตเป็นประกาย
ระยับ จมูกโด่งสวยป ริมฝีปากอิ่มที่มีเพียงลิปมันเคลือบไว้บางเบาหยัก
ยกเป็นรอยยิ้มน้อยๆ
พี่คุณใส่เสื้อยืดสีแดงสด เข้ากับกางเกงยีนส์สีซีด เสื้อผ้าเรียบๆแต่พอมา
อยู่บนตัวผู้ชายคนนี้ กับดูดี ผิวขาวๆของพี่คุณเหมือนเปล่งประกาย
ออกมาได้ จนทำให้ผมแทบตาพร่า มือเรียวหมุนหมวกที่มีสีเดียวกับ
เสื้อเล่น อย่างอารมณ์ดี
เทวดา นี่คือคำนิยามที่แฟนๆให้กับคนๆนี้ แต่เทวดารูปงามจะสนใจใยดี
มนุษย์หรือแพนด้าตาดำๆไหมหนอ
“อูยอง ทำไมตื่นเช้าจังครับ”
เสียงทุ้ม นุ่มนวลเอ่ยทักผม ขนาดเสียงยังเพราะเลยครับ
“ตื่นเช้าจนชินแล้วนะครับ พี่คุณจะออกไปข้างนอกเหรอครับ”
“อืม พี่กะจะออกไปร้านกาแฟหน่อยนะครับ จุนซูเราไปร้านXXX กัน
ไหม”
พี่คุณหันไปชวนพี่จุนซู ด้วยเสียงร่าเริงเป็นปกติ เหมือนไม่รู้ว่าพี่จุนซู
กำลังรู้สึกอย่างไรกับพี่คุณอยู่ตอนนี้ พลางส่งยิ้มหวานหยดไปให้
รอยยิ้มเทวดา รอยยิ้มที่ใครเห็นก็ต้องหลงใหล พี่จุนซูที่ไม่ทันตั้งตัวว่า
คู่กรณีจะมาคุยด้วย ทำหน้าเหวอไปเลยครับ
“หา อะไรนะ”
“ก็ร้าน XXX ร้านที่นายเคยพาฉันไปตั้งแต่ฉันมาเกาหลีใหม่ๆงัยละ”
พี่คุณทบทวนความทรงจำ พี่จุนซูพอได้ฟังแววตาเป็นประกายขึ้นมา
หน่อยนึงเลยครับ คงดีใจที่พี่คุณจำได้ แต่แพนด้าคงคิดว่าต้องเล่นตัวไว้
หน่อย ปากที่กำลังจะยิ้มกว้างเลยรีบหุบลง
“ไม่ไปอ้ะ ฉันกำลังงอนนายอยู่”
เฮ้ออออ .....พี่จุนซู สงสัยคงทนไม่ได้ ที่ทำยังไงพี่คุณก็ไม่รู้ตัวสักทีว่า พี่
จุนซูกำลังงอนอยู่ ก็เลยชิงบอกซะเอง
“อ้อ งั้นเหรอ งั้นอูยองไปกับพี่ไหม”
เป็นงัยละคร๊าบ พี่คุณนอกจากจะทำหน้าไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่ง้อแล้ว ยังหันหน้า
มาชวนผม หน้าตาเฉย ที่จริงผมนะอยากไปกับพี่คุณใจจะขาด เพราะไป
กับพี่คุณแล้วสบายใจ สบายกาย แถมไม่ต้องเสียตังค์สักวอน แต่ผมก็
กลัวพี่จุนซูจะหันมางอนผมด้วย เลยได้แต่อุบอิบปฏิเสธไป พี่จุนซู พอ
เห็นพี่คุณไม่สนใจ ไม่ง้อ ก็ทำแก้มป่อง ตาคว่ำเลยครับ
“ถ้าไม่มีใครไปด้วย งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอากระเป๋าแล้วไปเลยดีกว่า “
พี่คุณโปรยยิ้มหวานให้อีกครั้งก่อนเดินเข้าห้องตัวเอง
ผมมองคนหน้างอ ที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามแล้วก็อดไม่ได้ต้องโน้มตัวไป
กระซิบถาม
“พี่จุนซู พี่คุณอุตสาห์มาชวนไปเที่ยวด้วยนะ ทำไมไม่ไปกับพี่คุณละ”
“ก็ดูคุนนี่ดิ พี่อุตสาห์บอกว่างอนนะ ไม่ถามสักคำว่าเพราะอะไร แถมไม่
ง้อ แล้วยังมีชวนอูยองไปแทนอีก”
“แล้วพี่จุนซูไม่อยากไปกับพี่คุณเหรอ”
“อยากไปสิ กาแฟร้านนั้นอร่อยสุดๆ แล้วไปกับคุนนี่ทีไร คุนนี่เลี้ยง
ตลอด”
น่านนน เหตุผลเดียวกันครับ พอพี่คุณเปิดประตูห้อง เดินออกมา พี่จุนซู
ก็รีบกลับมานั่งเก็กเหมือนเดิม แต่ตาเรียว คอยแต่จะเหลือบไปมองพี่คุณ
เหมือนจะหวังว่า พี่คุณจะชวนให้ไปด้วยอีกครั้ง
ตอนนี้พี่คุณสะพายเป้สีแดง สวมแว่นตาอันโปรดเรียบร้อย กลิ่นหอม
อ่อนๆโชยมาตอนที่พี่คุณเดินหรือขยับตัว ทำให้ผมเผลอสูดกลิ่นหอม
หวานเข้าไปต็มปอด เทวดารูปงาม เสียงเพราะ แถมยังตัวหอมอีก ผม
อยากไปกับพี่คุณจัง อังงงงง
“ไปแล้วนะ” พี่คุณร่ำลา
“หมับ”
เสียงอะไรนะเหรอครับ ก็เสียงหมีแพนด้าใช้มือตะปปไปที่ข้อมือขาว
ของคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าไปนะครับ
“ฉันไปด้วย”
เสียงพี่จุนซูระล่ำระลักบอก
เฮ้อ.......... และแล้ว แพนด้าหางตาตกก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
“ถ้าจะไป ก็รีบเลย ให้เวลาแต่งตัว 10 นาที”
พี่คุณทำเสียงเข้มใส่ หน้าเรียบเฉย ทำให้ผมชักสงสัย ตกลงนี้ใครงอนใคร ใครง้อใคร กันแน่ครับเนี่ย
พี่จุนซูพอได้ยินคำสั่ง รีบ วิ่งเข้าห้องตัวเองหัวซุก หัวซุน ส่วนพี่คุณ ก็นั่ง
เอ้อระเหย ลอยชายอยู่ที่เก้าอี้ตัวที่พี่จุนซูเพิ่งลุกออกไป มือขาวหยิบ
ขนมปังกรอบกินอย่างสบายอารมณ์
“พี่คุณ ทำไมชอบแกล้งพี่จุนซูจังครับ”
ผมอดไม่ได้ต้องเอ่ยปากถาม
พี่คุณเคี้ยวขนม กลืนเรียบร้อย แล้วถึงค่อยตอบ
“แกล้งอะไรกันครับอูยอง พี่ไม่ได้แกล้งจุนซูสักหน่อย”
“ไม่แกล้ง !!!!! แต่ทำให้พี่จุนซูหงอย ไปเกือบอาทิตย์เลยนะครับ”
ผมพูดด้วยความหมั่นไส้
“หงอย ????? จุนซุเนี่ยนะครับ!!!!! พี่ไม่เห็นรู้เลย”
พี่คุณทำตาโต ( เอิ่ม.....พี่คุณครับ ตาพี่โตอยู่แล้วไม่ต้องทำให้มันโต
กว่าเดิมหรอกครับ) เอียงคอเล็กน้อย พร้อมทำหน้าไม่รู้เรื่อง รู้ราว
หน้าตาใสซื่อ แต่แววตากลับเต้นระริกทำให้ผมต้องถอนใจ
เฮ้อ.... ผมขอเรียกคน คนนี้เปลี่ยนจากเทวดาเป็นปีศาจเหมือนพี่จุนซูได้
ไหมครับ ผมชักจะสงสารพี่จุนซูเข้าแล้วจริงๆ ที่โดนปีศาจรูปงามเจ้า
เล่ห์ปั่นหัว
ยังไม่ทันครบ 10 นาที พี่จุนซูก็พรวดพราดออกมาจากห้อง หัวหูยัง
กระเซิง แต่ตางี้สดใสวิบวับ พี่จุนซูใส่เสื้อยืดสีขาวที่ สกรีนลวดลายยุ่ง
เหยิงตามรสนิยมของพี่เขา มีเสื้อคลุมสีเข้มทับอีกที กางเกงยีนส์เอวต่ำสี
น้ำเงินเข้ม สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรด ส่วนมือก็หอบหิ้วทั้งไอ
แพด ไอโฟน ไอพอด พะรุงพะรัง พี่จุนซูก็แต่งตัวดูดีนะครับแต่เรียบไป
หน่อยไม่สมกับฉายาแฟชั่นนิสต้าเท่าไหร่ แต่จุดนี้พี่จุนซูคงไม่สนแล้ว
ครับ แฟชง แฟชั่น ขอให้ได้ไปกับพี่คุณเป็นพอ
“พี่จุนซู มาจัดการขนมของพี่ให้หมดก่อนเลย ผม จะได้เอาจานไปล้าง”
ผมแกล้งถ่วงเวลาพี่จุนซูเล่น
พี่จุนซูค้อนผมขวับ ที่ไปขัดขวางการออกเดท (?) ของแก แต่ก็ไม่พูด
อะไร มือเรียวรีบเอื้อมมาหยิบขนมที่เหลือ 2-3 ชิ้นเข้าปากเคี้ยว ตุ้ยๆ
“อดแอ่วนะ ไออันเออะ อุน” (หมดแล้วนะ ไปกันเหอะ คุณ)
เสียงอู้อี้เพราะขนมเต็มปาก กับ ท่าทางที่อยากไปจนตัวสั่น ทำให้ทั้งผม
และพี่คุณอดขำไม่ได้
พี่คุณพอหยุดหัวเราะ ก็มองไปที่แพนด้าที่กำลังกลืนขนม หัวสั่น หัว
คลอน แววตาที่พี่คุณมองพี่จุนซูตอนนี้ เป็นแววตาที่อบอุ่น อ่อนหวาน
สุดๆ ก่อนที่ ริมฝีปากอิ่มจะแย้มยิ้มกว้าง แล้วก็ใช้มือเรียวขาวค่อยๆเช็ด
เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ปากพี่จุนซูออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะรั้งตัว
คนที่ยืนอึ้งตั้งแต่เห็นรอยยิ้มเทวดาแล้ว เข้ามากอดไว้แน่น
“แพนด้าขี้งอน”
เสียงกระชิบข้างหูที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ พลางกระชับอ้อมกอด
ให้แน่นเข้ามาอีกด้วยความหมั่นเขี้ยว ทำให้ตาเรียวของพี่จุนซู
เหมือนกับมีหยดน้ำ คลอขึ้นมาทันที แล้วพี่จุนซูก็กอดตอบคนที่กอด
ตัวเองไว้แน่นพอกัน หรือเหมือนจะแน่นกว่าด้วยซ้ำ
“ปีศาจขี้แกล้ง”
เสียงแพนด้าขี้งอนที่สวนกลับมาทันควันทำให้พี่คุณขำก๊าก พลอยทำให้
พี่จุนซูหลุดหัวเราะไปด้วย นี่เป็นเสียงหัวเราะที่ผมแสนคิดถึง เสียง
หัวเราะที่ผมไม่ได้ยินมาหลายวัน ทำให้ผมเผลอยิ้มตาม แล้วทั้งสองคน
หลังจากร่ำลาผมเสร็จ ก็กอดคอกันเดินออกจากห้องไป
เฮ้อ แพนด้าขี้งอนกับปีศาจขี้แกล้ง คงดีกันแล้วละครับ
“เสียงใครหัวเราะดังลั่นนะอูยอง”
พี่แทคเดินตาปรือ เกาหัวแกรกๆออกมาจากห้อง ก่อนที่จะเดินตรงรี่เข้า
ห้องครัวไป
“เสียงพี่คุณ กับ พี่จุนซู นะครับ”
พี่แทคที่กำลังเทนมใส่แก้ว ชะงักแป๊บนึงก่อนจะงึมงำ
“เหรอ ดีกันแล้วสินะ ดีแล้วละ พี่เห็นหน้าหงอยๆของจุนซูแล้วหดหู่เป็น
บ้า”
“พี่แทคครับ ทำไมพี่คุณชอบแกล้งพี่จุนซูจัง”
เมื่อถามกับเจ้าตัวแล้วไม่ได้เรื่อง ถามกับเพื่อนสนิทเนี่ยแหละ เพราะพี่
แทคถ้ารู้อะไร ตะล่อมถามหน่อย พี่เขาก็บอกหมด เหมือนฉายาของแก
“แทครู้ โลกรู้”
พี่แทคที่มานั่งกระดกแก้วนมใบโต ตรงหน้าผม ยิ้มจนหางตาย่น
“ไอ้คุณมันเคยบอกว่าชอบแกล้งจุนซู เพราะจุนซูเวลางอนตลกดี”
“หา ชอบแกล้งเพราะว่ามันตลกดีเนี่ยนะครับ”
ผมยู่หน้าใส่
“อืมมม มันก็ไม่ใช่ความหมายไม่ดีนะอูยอง “
พี่แทคเกาหัวแกรกๆเหมือนพยายามคิดว่าจะอธิบายยังไงดีให้ผมเข้าใจ
“ที่จริงพี่ว่าคุณมันเขิน ที่จะพูดว่าชอบแกล้งเพราะจุนซูเวลางอนมัน
น่ารักมากกว่า เหมือนเด็กผู้ชายที่ชอบแกล้งเด็กผู้หญิงที่ตัวเองชอบนะ
แหละ”
ผมฟังแล้วก็ได้แต่นั่งอึ้ง
“งั้นพี่จุนซูก็ต้องโดนแกล้งตลอดนะสิครับ”
“โหยย อูยองไม่ต้องสงสารจุนซูมันหรอก จุนซูมันก็ชอบไปอยู่ใกล้ๆ
นัวเนีย เซ้าซี้ บางทีก็แกล้งบ้าง บ่นบ้างให้คุณมันรำคาญจนต้องแกล้งมัน
กลับอยู่แล้ว”
“อ้าวแล้วทำไมคราวนี้พี่จุนซูงอนพี่คุณนานจังครับ”
ผมยังสงสัยต่อ
พี่แทคยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่รู้ว่ายิ้มให้ผม หรือเพราะนึกถึงคู่แพนด้าขี้
งอนกับปีศาจรูปงามเจ้าเล่ห์ที่พากันหนีเที่ยว
“ที่จุนซูมันงอนคราวนี้ เพราะมันน้อยใจ คิดว่าคุณลืมเรื่องของมันจริงๆ
คนอย่างคุณนะเหรอจะลืม คุณยังบอกพี่บ่อยๆว่าตอนที่มันมาเกาหลี
ใหม่ๆ มันอยู่ได้เพราะจุนซูคอยให้กำลังใจมัน คอยพามันไปนู่นไปนี่ ทั้ง
ที่ตอนแรกก็คุยกันไม่รู้เรื่อง มันจำได้ทุกที่ที่จุนซูเคยพาไป มันจำได้ทุก
อย่างที่จุนซูทำให้มัน อย่างตอนที่จุนซูมันบอกพ่อแม่ ว่าไม่ต้องมาเยี่ยม
มันบ่อย เพราะกลัวคุณเห็นแล้วจะคิดถึงบ้าน คุณมันก็จำได้ อย่างตอนที่
จุนซูขาเดี้ยง คนที่ไปเยี่ยมมันบ่อยสุดก็คือคุณ ทั้งที่ตอนนั้นตารางงาน
คุณมันแน่นเอี๊ยด แต่มันก็ไปโรงพยาบาลเยี่ยมจุนซูมันทุกวัน คุณมันรัก
เป็นห่วงจุนซูจะตาย ”
“แล้วทำไมพี่คุณไม่บอกพี่จุนซูบ้างละครับ พี่จุนซูคงดีใจตายเลย”
“พี่ก็เคยบอกมันแล้ว แต่มันบอกไม่เอาหรอก เดี๋ยวแพนด้าเหลิง”
พี่แทคพูดไปขำไป พอผมได้ฟังก็ได้แต่ทำหน้าปุเลี่ยนๆ ตกลงต่อจากนี้
ผมก็คงได้เห็นแพนด้าขี้งอน กับ ปีศาจขี้แกล้ง อีกนะสิ พี่แทคพอเห็น
หน้าผม ก็ใช้มือลูบหัวผม พลางพูดเบาๆ
“อูยองไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราผ่านอะไรกันมามาก แต่ตอนนี้เราก็ยัง
อยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ มันเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุดแล้ว ว่าพวกเรารักกัน
มากขนาดไหน สองคนนั้นแค่แสดงออกว่ารักกันแบบไม่เหมือน
ชาวบ้าน ชาวช่องเค้าเท่านั้นแหละ”
ผมฟังแล้วก็ได้แต่นิ่งคิด ผมอาจจะวิตกเกินไป กลัวว่าพวกเราจะไม่รัก
กันเหมือนเดิม กลัวว่าจะมีใครต้องจากผมไปอีก แต่ก็ถูกอย่างที่พี่แทคว่า
ตอนนี้พวกเรายังอยู่ด้วยกัน และคงจะเป็นไปอย่างนี้อีกนาน ผมเลยยิ้ม
ออกมาได้
พี่แทคพอเห็นผมยิ้มได้ ค่อยทำท่าโล่งอก ก่อนที่จะงึมงำ
“สงสัยต้องบอกให้คุณอย่ารักจุนซูมากไปกว่านี้เลย เล่นทำให้น้องคิด
มากกันไปหมด”
########################################################
“ทำไมนายเป็นคนอย่างนี้เนี่ย ใจร้ายที่สุด”
เสียงใสๆโวยวายที่ดังมาเข้ามาตอนที่ประตูเปิด แม้ยังไม่เห็นหน้า ผมก็
รู้ว่าเป็นเสียงใครทำให้ผมอดขำไม่ได้ คนที่หน้าบานออกไปพร้อมกัน
ขากลับคนนึงหน้าหงิก บ่นเป็นหมีกินผึ้ง ส่วนอีกคน ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
เดินเข้าประตูมาพร้อมกัน
ผมที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่กับ จุนโฮ ชานซอง บนโซฟา หันมามอง ส่วนพี่
แทค ที่นอนหลับอยู่ที่กลางห้อง ยังต้องงัวเงีย ยกหัวขึ้นมาดูคนที่ทำให้
ตัวเองตื่น
“อูยองงี่ ดูนิคคุน ดิใจร้ายอะ”
เอาอีกแล้วครับท่าน นี้ผมต้องหูชาอีกกี่วันครับเนี่ย ผมลอบถอนใจแต่ก็
ต้องถามเอาใจพี่ใหญ่ประจำวง
“มีอะไรกันอีกครับเนี่ย ตอนไปยังดีๆกันอยู่เลย”
“ก็คุนนี่ พอไปถึงร้านก็เอาแต่คุยโทรศัพท์ อยู่นั้นแหละ เดี๋ยวพอวางสาย
จากคนโน้น ก็โทรหาอีกคน พอวางสายจากอีกคน ก็มีใครโทรมาอีก คุย
มันซะทุกภาษา ทั้งไทย ทั้งอังกฤษ ทั้งเกาหลี คุยแต่กับคนอื่น ไม่ยอมคุย
กับพี่เลยอะ ”
พี่จุนซูพูดพลางค้อน ตลับเตลือก ใส่คนที่ถูกกล่าวหา ที่ยืน กอดอกฟังอยู่
ไม่ห่าง จุนโฮ ชานซอง พี่แทค พอได้ฟังก็ได้แต่ส่ายหัว เรื่องไร้สาระอีก
แล้วโธ่ พี่จุนซู พี่คุณไม่ยอมคุยด้วย ก็งอนพี่เขาอีกแล้ว
“นีคคุน ปีศาจ”
โอ้!!!!!!! คราวนี้แพนด้าหาญกล้าถึงขนาดกระแทกเสียงใส่พี่คุณเลยครับ
พี่คุณที่ยืนอมยิ้ม ฟังพี่จุนซูบ่นอยู่นาน แต่พอได้ยินพี่จุนซูว่าประโยค
สุดท้าย ผมเห็นแววตากลมเป็นประกายวาบ ใบหน้าแข็งกร้าวขึ้นมา
ทันที
โอ๊ย อย่าบอกนะครับว่า ดาร์ค นิคคุณกำลังจะมานะ ถ้าอย่างนั้นก็ตัวใคร
ตัวมันเหอะนะครับ
ตอนแรกที่พี่จุนซูโวยวาย บรรยากาศในห้อง ก็ยังดูครื้นเครง เฮฮากันดี
แต่พอพี่คุณเปลี่ยนสีหน้า เท่านั้นแหละครับ ความกดดันแปลกๆที่น่า
อึดอัด มันมาจากไหนไม่รู้ รู้แต่ว่ามันปกคลุมไปทั่วห้อง และผมคิดว่า
ทุกคนก็คงรู้สึกเหมือนกัน เพราะจุนโฮ ชานซอง พี่แทค ที่ตอนแรก ยัง
ยิ้มไป ขำไป ตอนที่พี่จุนซูบ่น แต่ตอนนี้ทุกคนหุบยิ้มแทบไม่ทัน ผมว่า
พี่จุนซู ก็คงจะรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มล้ำเส้นมากไปแล้ว เพราะหน้าเรียวสวย
ของพี่จุนซูเริ่มซีดเผือด ตาเริ่มหลุก หลิก เหมือนหาทางหนีที่ไล่
“นายว่าใครเป็นปีศาจ”
เสียงเย็นสนิทที่ออกมาจากปากคนที่ได้ฉายาว่าเทวดาประจำวง ทำให้
ทุกคนขนลุกยะเยือก หันมามองกันหน้าตาตื่น พี่แทค เห็นท่าไม่ดี จึง
เสี่ยงตาย รีบมากอดไหล่พี่คุณ ปากก็พูดเรื่องงานกลบเกลื่อน
“เฮ้ย คุณไปอาบน้ำ แต่งตัวไป๊ จะได้ออกไปทำงานกัน”
พี่คุณไม่สนใจ กลับ เบี่ยงไหล่ให้หลุดจากมือพี่แทค ก่อนจะเดินตรงเข้า
ไปหาแพนด้าที่ยืนหน้าเจื่อนตรงกลางห้อง
“นายว่าใครเป็นปีศาจ”
ประโยคที่กล่าวย้ำ ดวงตากลมโตที่จ้องเขม็ง ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้ม
ประดับอยู่เสมอตอนนี้กลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ท่าก้าวย่างสามขุม เนิบ
ช้าเหมือนสิงโตกำลังจะตะครุบเหยื่อ ทำให้พี่จุนซูถึงกลับผงะ ปากคอ
เริ่มสั่น ตาเรียวเหลือบมองไปหาสมาชิกคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่คงไม่เป็นผล เพราะตอนนี้ทุกคนพอเห็นองค์ดาร์กของพี่คุณลงเต็ม
ตัว ก็ได้แต่ยืนตะลึง หน้าซีดตามกันไปหมด
“คิม จุนซู”
เสียงเรียกชื่อเต็มยศ เบา แต่เน้นหนัก ทำให้พี่จุนซู ถึงกลับสะดุ้งเฮือก
ฮืออออ พี่คุณน่ากลัวอ้ะ ผมได้แต่คร่ำครวญในใจ
พี่จุนซู ที่หน้าซีดเผือด ปากบางเม้มแน่น ก่อนที่ตาเรียวๆเหมือนจะ
ค่อยมีหยาดน้ำคลอ คงทั้งกลัว ทั้งตกใจ
ฮืออออ พี่จุนซู อย่าร้องไห้นะครับ เดี๋ยวผมจะร้องตามไปด้วย
“เฮ้ย คุณ.....”
พี่แทคพอเห็นพี่จุนซูทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ รีบเรียกพี่คุณ แล้วพวก
ผมก็ต้องแปลกใจกันหมด เพราะไหล่พี่คุณเริ่มสั่นระริก ก่อนที่จะเจ้าตัว
จะระเบิดเสียงหัวเราะก้องห้องออกมา
“อะไร พวกนายกลัวฉันจริงๆเหรอ หน้าซีดปากสั่นกันหมด”
พวกผมยืนอ้าปากหวอมอง พี่คุณที่ยืนขำ น้ำหู น้ำตาไหล
พี่จุนซู ที่เมื่อกี้เกือบน้ำตาแตก มองคนที่กำลังยืนหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง
อยู่กลางห้องอย่างงงๆ ก่อนที่หน้าซีดขาว จะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วย
ความโมโห
“นี่นายแกล้งฉันอีกแล้วใช่ไหม”
พี่จุนซูตะโกนดังลั่น
“ก็นายว่าฉันเป็นปีศาจ ฉันก็ลองเป็นอย่างที่นายว่าไง”
พี่คุณตอบหน้าตาเฉย
“นะ นาย.....”
พี่จุนซู พูดไม่ออกเลยครับ
พี่คุณมองคนที่พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ทำหน้าเหมือนจะหัวเราะก็ไม่ใช่
จะร้องไห้ก็ไม่เชิง ก็ได้แต่ยืนขำ ก่อนที่จะเดินมาโอบไหล่ พลางก้มลง
กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูพี่จุนซู ตอนแรกพี่จุนซูที่ทำท่าฮึดฮัด
เหมือนจะสบัดไหล่หนี แต่พอได้ฟังที่พี่คุณพูด หน้าบึ้งตึ้งตอนแรก
เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น ก่อนที่จะทำตาลุกวาว ปากบางยิ้ม กว้างจน
แทบจะเห็นฟันครบทุกซี่
“จริงนะ” พี่จุนซูระล่ำระลักถาม
“อืม” พี่คุณกอดอกยิ้มแล้วพยักหน้ารับรอง
“คราวนี้ไม่หลอกแล้วนะ” พี่จุนซูถามเพื่อความแน่ใจ
“ไม่แล้ว”
“รักคุนนี่ที่สุดเลย”
คราวนี้พี่จุนซูพูดจบก็โถมตัวไปกอดรัด ฟัดเหวี่ยงพี่คุณใหญ่ พี่คุณ
ถึงกลับหัวเราะร่วนอย่างถูกใจ แล้วพี่จุนซู ก็ไปนัวเนีย กอดหน้า กอด
หลัง ถึงขนาดเดินตามพี่คุณเข้าห้องไปต้อยๆ ถึงประตูห้องของพี่คุณจะ
ปิดสนิทแต่ก็ยังได้ยิน เสียงหัวเราะของทั้งคู่ที่ดังลอดห้องมาแว่วๆ ทำให้
พวกผมต้องหันหน้ามามองกันอย่างงงๆ ตกลงพวกเขาสองคนดีกันอีก
แล้วใช่ไหมครับ
แต่พี่คุณครับ ถ้าพี่คุณจะแกล้งพี่จุนซู โดยการแกล้งเป็นดาร์ดคุณ
พี่คุณทำให้พี่จุนซูดูคนเดียวก็พอนะครับพวก ผมหัวใจจะวายตาย
หลังจากนั้นผมลองไปเลียบๆเคียงๆถามพี่จุนซู ว่าพี่คุณกระซิบบอก
อะไร ถึงทำให้พี่จุนซูอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
“คุนนี่บอกว่าโทรศัพท์ที่มาจากเมืองไทยวันนี้นะเป็นคุณแม่โทรมา คุน
นี่ เลยบอกคุนแม่ว่าอาทิตย์หน้าที่เราจะไปประเทศไทยกันนะ ให้เตรียม
โรตีสายไหม ให้ฉันเป็นพิเศษ ทั้งกินที่โน้น และให้แพ็คพิเศษห่อ
กลับมากินที่เกาหลีด้วย ไหนจะน้ำแตงโมปั่น ข้าวเหนียวมะม่วง ผัด
ไทยอีก แถมคุนนี่บอกว่าฉันอยากกินอะไรเป็นพิเศษให้บอก คุนนี่จะ
บอกคุณแม่ให้เตรียมไว้ให้ คุนนี่น่ารักจริงๆเนอะ”
พี่จุนซู อมยิ้ม แก้มตุ่ย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ใบหน้าเคลิ้มสุดๆ
เอิ่มมม ครับ น่ารัก ครับ ผมสัญญากับตัวเองครับ ว่าหลังจากนี้ผมจะไม่
ยุ่งกับพี่สองคนอีกแล้วครับ จะงอนกัน จะทะเลาะกัน จะดีกันก็ตาม
สบายเลยครับ
บทส่งท้าย
บางส่วนจาก นิตยสาร JUNON 2012 - สัมภาษณ์รวม
Saturday, December 03 2011 Written by namhom
นิชคุณเป็นคนแบบไหน?
แทคยอน – เพียบพร้อม อูยอง – สุภาพบุรุษสุดๆ ชานซอง – เพียบพร้อม จุนโฮ – ละเอียดอ่อน
จุนซู – ดอกไม้
บางส่วนจากบทสัมภาษณ์ 2PM จากนิตยสาร JJ
Wednesday, November 23 2011 Written by Cassina
- ในสมาชิกวง จะเลือกใครเป็นแฟนหนุ่ม?
จุนซู : ผมครับ! เพราะว่าเป็นคนดีมากๆครับ! (หัวเราะ) แล้วก็ถ้าเป็นแฟนสาวก็นิชคุณ หน้าตาน่ารัก ♥ (หัวเราะ)
บางส่วนจาก2PM Nichkhun's 'Seoul Diary' ตอน 5
Tuesday, August 16 2011 Written by Cassina
นิชคุณสามารถก้าวผ่านความลำบากและโดดเดี่ยวในช่วงที่เป็นเด็กฝึกหัด ด้วยจิตใจที่ได้รับการฝึกฝนจากการไปเรียนต่อต่าง
ประเทศมาเป็นเวลานาน และอีกหนึ่งคนที่กลายเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ให้แก่นิชคุณ คนๆ นั้นก็คือเพื่อนร่วมวง คิมจุนซู
“ผมพยายามเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น แต่การใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในประเทศที่ไม่รู้จักมันก็ไม่ง่ายเลยและในตอนนั้นเองจุนซูเพื่อนร่วมวงได้มอบพลังอันยิ่งใหญ่ให้ผมครับ
ผมอยู่ร่วมกับเขา จึงค่อยๆ ได้รู้เกี่ยวกับผู้คนและวัฒนธรรมเกาหลีและปรับตัวในการดำเนินชีวิตได้
โดยเฉพาะตอนเป็นเด็กฝึกหัด ได้ไปช็อปปิ้งที่มยองดงและทงแดมุน
ความทรงจำที่ได้สัมผัสอาหารเกาหลีที่คล้ายกับอาหารไทย เช่นต็อกบกกี, ออมุก, ซุนแด (คล้ายไส้อั่ว)ตอนนี้ก็ยังแจ่มชัดอยู่เลยครับ (ยิ้ม)”
ทุกๆ ครั้งที่สั่งสมเหตุการณ์สนุกๆ ไปทีละเรื่องๆ ความเข้าใจเกี่ยวกับเกาหลีของนิชคุณก็เปลี่ยนแปลงไปทีละขั้นๆ
“คนเกาหลีที่ผมรู้สึกได้คือจะเฉยเมยเกี่ยวกับต่างชาติ แต่ก็ใจดีเสมอ
ด้วยความช่วยเหลือและความเอาใจใส่ของ 2PM ซึ่งเป็นที่รู้จักมากขึ้นๆ, สมาชิก 2AM และคนที่บริษัท
เพื่อนใหม่คนเกาหลี ทำให้การใช้ชีวิตที่เกาหลีมั่นคงยิ่งขึ้นและยังสบายใจขึ้นอีกด้วยครับ
แม้ว่าจะเป็นความจริงที่เพิ่งได้รู้ตอนหลังก็จริงแต่ในตอนนั้น
จุนซูกลัวว่าผมจะเหนื่อยและรู้สึกโดดเดี่ยวจึงขอร้องคุณพ่อคุณแม่ว่าอย่ามาที่หอพักบ่อยเลยครับ”
Cr. 2PMALWAYS
น่ารักมากๆค่ะ
ตอบลบคิมคุณน่ารัก..ว่าแต่พี่คิมเคยชนะนิชสักครังไหมคะ? 55555+
ตอบลบนี่คือ..ครอบครัว ������
ตอบลบ