เป็นภาคต่อของ Angel or Demon ? Part III ,IV นะค้า
เฮ้อ..... ผมก็รู้ตัวนะว่ามีนิสัยไม่ดีหลายอย่าง
โธ่.....ผมก็คนนะครับ มันก็มีนิสัยที่แย่ๆบ้าง
อย่างน้อยก็ไอ้นิสัย ชอบแกล้งคน ไม่ยอมใคร บวกกลับเจ้าคิด
เจ้าแค้นหน่อยๆ ทั้งหมดนี้ก็ทำให้ผมต้องมานั่งปวดหัวอยู่
ตอนนี้ไงครับ
ผมมองไปยังลูกเจี๊ยบแก้มป่องหน้าหงิก กับไอ้แมวดำแก้มตอบ
หน้างอ ที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม อย่างเบื่อหน่าย
เพราะอยากแกล้งจาง อูยอง กับ จัดการอ๊ค แทคยอน ที่กล้ามา
กวนประสาท ผลสุดท้ายเลยทำให้ทั้งคู่มาทำท่างอนใส่ผมกัน
ใหญ่ เจ้าตัวเล็กตอนแรกนึกว่าผมเจ็บข้อมือก็หายเคืองเรื่องเมื่อ
คืนแล้ว แต่พอไอ้แมวตาคมบอกว่าผมไม่ได้เจ็บจริงก็เปลี่ยนมา
งอนผมต่อ ส่วนแทค ก็แค่ให้แบกน้ำอัดลมนิดๆหน่อยๆก็ทำ
เป็นน้อยอกน้อยใจไปได้ ชิส์
แต่สองคนนี้ก็แปลก งอนผมแทนที่จะหนีไปไกลๆกลับมานั่งเฝ้า
ผมกันอยู่ได้ น้อยใจผมแต่พอผมจะขยับไปไหนทั้งคู่ก็จะตาม
ประกบแจไม่ห่าง แถมผมพูด ด้วย ก็คุยกับผมนะครับ แต่พอผม
เงียบ ก็จะส่งสายตาตัดพ้อต่อว่า พร้อมใบหน้าที่งอง้ำ จนผมชัก
จะเริ่มเซ็ง
ผมเบือนหน้าหนีพวกที่นั่งจ้องผมเขม็ง แล้วก็อ้าปากหาวหวอด
เฮ้ออ ง่วงจัง เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตี 5 เพราะมัวแต่วุ่นยัด
กระป๋องน้ำอัดลมที่สั่งให้รูมเซอร์วิสมาส่งจนเต็มกระเป๋าเป้
ระหว่างที่รูมเมทร่างยักษ์ก็นอนกรนครืดคราดไม่รู้เรื่อง
ตอนนี้พวกผมนั่งรอจุนโฮกับชานซองอยู่ที่เก้าอี้ตรงล็อบบี้ของ
โรงแรมครับเพื่อจะเตรียมขึ้นรถตู้ไปสถานที่แสดงคอนเสริต์พร้อม
กัน สำหรับซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้าย และเตรียมตัวสำหรับการแสดง
ที่จะมีในค่ำคืนนี้
ผมกะว่าจะไปเดินเล่นแก้ง่วงพร้อมทั้งหนีเจ้าพวกสองคนนั้นสัก
หน่อย แต่พอขยับตัวนิดเท่านั้นแหละ
“พี่คุณจะไปไหน”เสียงจิกมาเชียวครับเจ้าลูกเจี๊ยบ
“จริงด้วย จะไปไหนวะ เดี๋ยวพอจุนโฮ ชานซองมา นายหายไปก็
ต้องโทรตามกันอีก” ไอ้แมวก็ทำ หน้าเคร่งใส่ผม
“ฉันจะไปหาจุนเค”ผมบอกหน้าตาเฉย ทั้งที่จริงไม่ได้จะต้องการ
ไปหาแพนด้าตาตกหรอกครับ แต่ไม่อยากอยู่กับไอ้พวกนี้
ต่างหาก
“จุนเคมันเดินมาโน่นแล้วไม่ต้องถ่อสังขารไปหามันหรอก
ม้างงงง”
แทคมันทำเสียงเยาะเหมือนรู้ทันผมยังไงก็ไม่รู้
“คุนนี่ ... จุนโฮ บอกรอแป๊บนึงนะ ไอ้หมีหากระเป๋าตังค์ไม่เจออีก
แล้ว”
จุนเคมาถึงก็รายงานผมเสียงแจ๋ว ตาเรียวๆกวาดซ้ายขวาเหมือน
หาที่นั่ง แต่ดันไม่มีเก้าอี้ว่างเหลือเลย ผมเลยตบเบาๆตรงที่เท้า
แขนหนานุ่มของเก้าอี้ตัวเอง จุนเคเลยรีบทรุดตัวลง ผมใช้มือ
ข้างนึงโอบรอบเอวหนาโดยอัตโนมัติ ส่วนจุนเคก็วางมือบน
ไหล่ผมเผื่อเสียหลักจะได้ไว้เป็นหลักยึด ไม่ล้มหน้าทิ่มให้เจ็บ
ตัวกันอีก
แต่พอผมหันหน้ากลับมา ก็ต้องแอบถอนหายใจกับสายตาของ
เจ้าลูกเจี๊ยบกับไอ้แมว
ไม่พอใจอะไรผมอีกล่ะเนี่ย ทำตาขวาง หน้าหงิกใส่อีกแล้ว
โอ๊ยยยย น่าเบื่อจริง ผมเริ่มหงุดหงิดเลยชักสีหน้าดุตอบกลับ
ทั้งคู่ถึงค่อยทำหน้าเจื่อน หลบตา
ส่วนจุนเคก็ ยังคงบ่นเรื่องชานซองที่ลืมโน้น ลืมนี้ประจำไม่หยุด
ปาก ทั้งที่มีคนฟังรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่พอผมได้ยินเสียงเพราะที่เป็น
จังหวะสูงๆต่ำๆราวบทเพลงขับกล่อมความง่วงงุนก็เพิ่มขึ้น
สุดท้ายทนไม่ไหว เปลี่ยนมาใช้สองมือโอบรอบเอว แล้วก็เอียง
ศรีษะ ซบหน้าลงไปบนต้นขาของคนที่นั่งอยู่บนที่เท้าแขน
เสียงเจื้อยแจ้วหยุดกึก มือที่อยู่บนไหล่ผมเปลี่ยนมาลูบ
เบาๆ
“ง่วงเหรอคุนนี่ เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง”
เสียงนุ่มๆที่ถามทำให้ผมต้องส่งเสียงอืออาตอบทั้งที่ยังหลับตา
“ก็มัวแต่หาเรื่องแกล้งชาวบ้านเค้านี่ครับ”
เสียงอูยองประชดประชันดังให้ได้ยินเต็มสองหู
“ช่ายยยย ไม่ยอมหลับยอมนอนเพราะมัวแต่วางแผนให้คนแบก
กระป๋องน้ำจนหลังแอ่น”ไอ้แมวเอากับเขาบ้าง
เข้ากันเป็นปี่ เป็นขลุ่ย เป็นฉาบ เป็นฉิ่งกันทั้งคู่เลยน้า ถ้าไม่ติดว่า
ง่วงจะตายอยู่แล้ว ผมคงได้ลุกขึ้นมาอาละวาดใส่แต่ผมทำเพียง
แสร้งหลับตาไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เสียงลูกเจี๊ยบ เสียงแมวดำ
“อะไรวะ ใครแกล้งใคร แล้วใครแบกกระป๋องอะไรจนหลังแอ่น”
จุนเคที่ไม่รู้เรื่อง รู้ราวอะไรกับเขารีบถาม
เจ้าสองคนนั้นเลยแย่งกันเล่าใหญ่ แถมแต่งเติมเสริมเรื่องจนผมดู
ร้ายชะมัด
“เว่อร์แล้ว พวกนาย ฉันไม่ได้เจ้าเล่ห์ขนาดนั้นสักหน่อย”
ผมทนไม่ไหวต้องเงยหน้ามาประท้วง แต่พอจุนเคฟังเรื่องจบกลับ
หัวเราะร่วน
“อูยอง ไอ้คุณมันก็แค่แหย่นายเล่น นานๆครั้งก็ยอมมันหน่อย
เหอะว้า ส่วนไอ้แทคฉันบอกนายได้คำเดียวว่าสมน้ำหน้าว่ะ
กล้าดียังไงมาจับแขนคุนนี่กดเหอะ ”
แหมดีมากไอ้เพื่อนยาก มีนายคนเดียวนะเนี่ยที่เข้าใจฉัน ผมเลย
ยิ้มให้ พอจุนเคเห็นก็เลยยิ้มหวานตอบ ส่วนมือก็ลูบหัวผมเบาๆ
ส่วนสองคนที่นั่งตรงกันข้าม ก็ตาลุกวาบๆ หน้าเคร่ง เม้มปาก
แน่น แล้วก็ทำสะบัดหน้าไปทางอื่น
เหอะลูกเจี๊ยบขี้งอนกับไอ้แมวขี้น้อยใจเอ๋ยยยยย
แต่พอจุนโฮ กับชานซอง เดินลงมาสมทบ พวกเราเลยยุติบท
สนทนาเพื่อเตรียมตัวขึ้นรถตู้ ผมลุกขึ้นยืน แล้วก็บิดตัวซ้ายขวา
คลายความเมื่อยขบ ไม่ลืมที่จะดึงมือจุนเคให้ลุกขึ้นตาม แต่มือ
เรียวกลับกุมมือผมกระชับไม่ยอมปล่อย พร้อมชวนคุยหงุงหงิง
ขณะเดินพากันไปยังรถตู้ แต่ผมก็ยังรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่ส่งมา
จากคนที่เดินตามไม่ห่าง
ถ้าเป็นทุกครั้งผมมักจะนั่งกับไอ้พวกขี้งอนไม่คนใด ก็คนนึง แต่
คราวนี้ผมรำคาญเจ้าพวกนั้นจัด พอเปิดประตูรถตู้ได้ ผมรีบผลัก
จุนเคไปเบาะหน้าแล้วก็รีบก้าวประกบนั่งใกล้ ไอ้สองคนที่เดิน
ตามหลังเลยได้นั่งคู่กันสมใจอยากเลยล่ะมั่ง
เฮ้ออออ ง่วงจัง จุนเคเมื่อเห็นผมหาวหวอดอีกแล้วก็ส่งเสียง
หัวเราะเบาๆแล้วก็รีบใช้มือมาจับศรีษะผมให้ซุกซบตรงไหล่
ตัวเอง
“นอนๆคุนนี่”
ผมรีบหลับตาทำตาม แต่ทำไมเหมือนได้ยิน
เสียงกัดฟันกรอดดังมาจากเบาะข้างหลังด้วยก็ไม่รู้
.
.
.
.
“คุนนี่ตื่นได้แล้ว”
เสียงที่กระซิบแผ่ว ทำให้ผมฝืนลืมตาขึ้นมาถึงรู้ว่ารถจอดสนิท
แล้วพอเจอตาเรียวตกที่เป็นประกายวิบวับก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้
แต่ผมก็ยังไซ้หน้า คลอเคลียลงบนบ่าที่เป็นหมอนมาให้ผมสักพัก
แล้วอย่างไม่อยากจะตื่น
“เอ้า!!!! จะลงจากรถกันไหมเนี่ย ถึงแล้วนะโว้ย!!!”
เสียงห้าวดังลั่นของไอ้คนที่ลงไปยืนอยู่ข้างรถแล้ว เล่นเอา
ผมสะดุ้งเฮือก
“จะตะโกนทำไมวะไอ้แทค ก็เห็นอยู่ว่าคุณมันเพิ่งตื่น”
“แล้วจะลงจากรถกันไหมครับหรือจะนั่งในรถกันต่อไม่ต้องซ้อม
มันแล้วคอนเคิน”
เสียงประชดจากปากบางเล็กๆ แล้วจางอูยอง ก็หมุนตัวกระแทก
เท้าเดินหน้าง้ำจากไป พร้อมพี่ชายตัวใหญ่ยักษ์
“ไอ้พวกนี้ท่าทางจะอาการหนักว่ะ คุณ นายไปง้อพวกมันหน่อย
ไป๊ ไม่งั้นพวกมันก็งอแง ง้องแง้ง ใส่นายอยู่อย่างนี้ไม่เลิก”
จุนเครีบบอกหลังจากยืนรอผมที่ลงจากรถเป็นคนสุดท้ายแล้ว
ค่อยสาวเท้าตามคนอื่น
“ถ้างอนฉัน ก็ไม่ต้องพูดกับฉันสิวะ นี้อะไรฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้
โดนตามประกบตลอด พอคุยด้วยก็ทำเสียงประชดใส่ แต่พอฉัน
ไม่คุยก็ทำตาตัดพ้อต่อว่าอยู่ได้” ผมส่ายหน้าอย่างระอา
“ปัดโธ่ ดูก็รู้ว่าพวกมันอยากให้นายไปง้อจนตัวสั่น มันถึงประกบ
นายแจแล้วอีกอย่างเรื่องอะไรมันจะไม่ยอมคุยกับนายว่ะ เพราะ
มันก็รู้ว่ายิ่งทำอย่างนั้น นายก็จะยิ่งทำเป็นไม่สนใจ พวกมันก็
เลยเล่นสงครามประสาทดีกว่าว่านายหรือมันใครจะทนได้นาน
กว่ากัน แต่ฉันว่ามันสองคนรวมหัวกันอย่างนั้น นายคงทนได้
ไม่นานหรอก”
“เหอะ” ผมฟังแล้วก็ได้แต่พ่นลมออกจากปากอย่างหงุดหงิด
“คุณ ไปง้อหน่อยไป สงสารพวกมัน”
“สงสารพวกนั้นทำไม สงสารฉันดีกว่า โดนทำท่าประชดประชัน
ใส่อย่างนั้นอ่ะ”
ผมทำตาขวาง แต่สายตาจุนเคที่มองผมเหมือนพี่ชายคนโต
เอ็นดูน้องน้อยที่เกเร เอาแต่ใจ ทำให้ผมหน้าคว่ำยิ่งกว่าเดิม
ใบหน้าเรียวส่ายน้อยๆแล้วเสียงอ่อนนุ่มก็ตามมา
“แต่นายก็แกล้งพวกนั้นตอบกลับแรงพอกันไม่ใช่เหรอ ตอนที่นั่ง
รอจุนโฮ ชานซอง นายคุยอยู่แต่กับฉัน นายโอบ นายกอด นาย
ยิ้มให้ฉัน แต่พอนายคุยกับพวกนั้น สีหน้านายมีแต่ความเฉยชา
หรือไม่ก็หงุดหงิดไม่สบอารมณ์ และที่สำคัญนายไม่ยิ้มให้พวก
นั้นเลยนะคุนนี่”
จุนเคผ่อนฝีเท้าจนสุดท้ายยืนนิ่งแถมรั้งมือผมให้หยุดเดินตาม
“เซ็งคนรู้ทันว่ะ “
ผมมองสบตาเรียวตก เสียงผมเบื่อหน่าย แต่ปากกลับกระตุกยิ้ม
“ก็เราอยู่ด้วยกันมาตั้งกี่ปีวะ ที่จริงไอ้แทคถ้าไม่มัวแต่
น้อยใจ มันก็น่าจะรู้แต่แรกแล้วว่านายแค่แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
แต่อูยอง ไม่ว่าจะกี่สิบปีก็ตามนายไม่ทันหรอก”
คราวนี้ผมหัวเราะร่วนเลยครับ
“เพราะงั้นไปง้อมันไป๊ เดี๋ยวมันสองคนจะเฉาตายกันไปก่อน
เพราะเทวดาแสนดีไม่สนใจมัน”
จุนเคส่งยิ้มล้อเลียน
“เทวดาบ้าอะไรวะ ฉันมันคนธรรมดา”
“แต่สำหรับพวกเรานายมันไม่ธรรมดา คำว่า”คนพิเศษ”ยัง
น้อยไปด้วยซ้ำ แล้วโดนคนอย่างนายเมิน มันเจ็บปวดน่ะเว้ย”
เสียงจริงจังที่ได้ยินทำให้ผมต้องถอนหายใจเฮือก เพราะสำหรับ
ผม เจ้าสองตัวนั้น คนที่ยืนอยู่กับผมตอนนี้ รวมถึงน้องเล็ก
กับรองน้องเล็กของวง ก็เป็นมากกว่า “คนพิเศษ”เหมือนกัน
“เฮ้ออออ ก็ได้วะ”
สุดท้ายผมก็ต้องยอมจำนนทั้งที่ใจอยากจะแกล้งเจ้าพวก
นั้นต่ออีกซักหน่อย
.
.
.
.
ตอนนี้พวกผมกำลังยืนฟังพี่นัมยองอธิบายเรื่องตำแหน่ง และไลน์
การเต้นของทุกคนอีกครั้ง เนื่องจากแต่ละประเทศเวทีถึงจะ
คล้ายกันแต่ก็มีข้อแตกต่างบ้างนิดหน่อยจึงต้องมีการกำหนดจุด
กันใหม่
พอพี่นัมยองเลิกประชุม ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปพัก ก่อนที่
จะมาร่วมซ้อมกันต่อ ผมเห็นเจ้าตัวเล็กรีบรี่ไปข้างเวที ที่มักจะ
เป็นที่ไว้วางอาหารและขนมสำหรับพวกผมและทีมงาน อูยองนั่ง
ยองๆใช้มือเล็กตะกุยหาของกินในกองถุงพลาสติกง่วน แต่ท่าทาง
จะหาของที่ถูกใจเจ้าลูกเจี๊ยบไม่เจอ ถึงเริ่มเป่าลมเข้าแก้มจน
บวมเบ่งยิ่งกว่าเดิม ปากบางเริ่มเบะ ผมเดินเข้าไปหา
ลูบหัวคนที่ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้เบาๆ
อูยองช้อนดวงตาเรียวเล็กขึ้นมาสบ ทำท่าเหมือนกำลัง
จะฟ้องผม แต่คงนึกได้มั้งว่ากำลังงอนผมอยู่ เลยรีบหุบปากแทบ
ไม่ทัน
ผมไม่พูดจาทำเพียงมองเจ้าเด็กแก้มป่องนิ่ง ตาเล็กไหวระริกทันที
ก่อนที่จะก้มหน้างุด สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายพึมพำออกมาก่อน
“ไม่มีอะไรให้กินเลยครับ พี่คุณ”
แล้วไอ้กองของกินที่อยู่ข้างๆมันคืออะไรคร้าบบบบบ
“อ้าปาก”
อูยองทำหน้างุนงงชั่วครู่ เมื่อได้ยินผมสั่งแต่ก็ยอมอ้าปากน้อยๆ
ผมรีบล้วงของในกระเป๋ากางเกง มาแกะเปลือกออกก่อนที่จะ
หย่อนลงไปในปากที่อ้ารอราวกับลูกนก
พอ”ลูกนก”รับรู้รสชาติของที่อยู่ในปากก็ยิ้มกริ่ม ผมเลยยื่นช็อค
โกแลตที่ตอนนี้อูยองติดมันมากไปให้
“อ่ะ พี่ให้” ผมก้มไปบอกเบาๆ
ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นช็อคโกแลตหลายอัน
เต็มมือน้อยๆแต่ไม่วายถาม
“แล้วพี่คุณไม่กินเหรอครับ”
“ไม่ล่ะครับ ก็อูยองตอนนี้ติดช็อคโกแลตไม่ใช่เหรอครับ พี่ให้ของ
พี่หมดเลยล่ะกัน”
เจ้าตัวเล็กอุบอิบขอบคุณผมเป็นภาษาไทย ดวงตาเรียวเป็น
ประกายระยิบวิบวับ ผมอมยิ้มลูบไปที่ผมสีอ่อนอีกครั้ง แต่พอจะ
หมุนตัวเดินจาก จาง อูยองกลับดึงชายกางเกงผมไว้แต่ไม่ยอม
พูดจา ผมเลยถามลอยๆ
“อยากให้พี่นั่งด้วยเหรอ”
ศรีษะเล็กผงกเบาๆ ทั้งที่ยังก้มหน้า
“เอ.....ไม่พูด แสดงว่าไม่อยากให้พี่นั่ง”
“ไม่ใช่ครับ ผมอยากให้พี่คุณนั่งด้วย”
จาง อูยอง รีบเงยหน้ามาระล่ำระลักบอก แล้วก็ปลายตาค้อน
ขวับ เมื่อเห็นผมยืนมองอย่างขบขัน ผมรีบทรุดตัวนั่งแล้วก็โอบ
ร่างเจ้าเด็กปากแข็ง ขี้งอน มากอดอย่างหมั่นเขี้ยว เสียงอูยอง
ร้องลั่นโวยวาย แต่มือเล็กกลับโอบรอบเอวผมแน่น
ภารกิจง้อลูกเจี๊ยบสำเร็จเรียบร้อย
ทั้งที่ในใจก็รู้สึกผิดนิดหน่อย เพราะไอ้ช็อคโกแลตที่ผมเอามาให้
อูยอง ผมก็แอบหยิบเอามาจากกองของกินข้างเวทีนั้นนะ
แหละ ผมเอามาจนหมด พออูยองไปหาถึงไม่เจองัยครับ แหะๆ
หลังจากเจ้าลูกเจี๊ยบบอกว่าจะไปหาชานซอง กับจุนโฮ ตอนนี้ผม
เลยนั่งอยู่ข้างเวทีคนเดียว
อืมมมม ต่อไปก็เหลือแต่ไอ้แมวตาคม เอางัยดีหว่า สงสัยต้องเอา
ตัวเข้าแลกหน่อยมั้ง 555
นั่น... เป้าหมายยืนหันหลังคุยอยู่กับจุนเคตรงกลางเวที ผมเลย
เดินตรงไปหา
“จุนเค พี่นัมยองฝากฉันมาบอกว่าเมื่อกี้เพลง Hot นายเต้นผิด
ไปสองท่า”
ผมพูดยิ้มๆกับนักร้องนำ แต่กลับยืนซ้อนหลัง อ๊ค แทคยอน มือ
เอื้อมไปโอบไหล่หนา เกยหน้าไปบนบ่ากว้าง ผมสัมผัสได้ถึง
อาการแข็งเกร็งของกล้ามเนื้อตรงที่ผมเอาคางไปวางไว้แต่ก็เป็น
แค่ชั่วไม่กี่วินาที ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายเหมือนปกติ แต่
ไร้เสียงพูดจา
แมร่งงงง ไอ้นี้ทำเป็นเล่นตัว
จุนเคใช้ตาเรียวมองผมอย่างรู้ทันว่าตอนนี้ผมกำลังปฏิบัติภารกิจ
ง้อแม้วอยู่
“ฉันเต้นผิดตรงไหนว่ะ”
“ก็ผิดตอนที่นายหมุนตัวจนมาชนฉันเกือบล้มไง”
ไอ้แมวพูดเสียงเรียบ ยกมือขึ้นกอดอก แต่กลับไม่ยอมมองหน้า
ผมเลย
ผมมันคนความอดทนต่ำกับไอ้เรื่องอย่างนี้ด้วย ให้มางง มาง้อ
ผมยิ่งทำไม่ค่อยเป็นอยู่ ก็เลยโน้มตัวมาข้างหน้า แล้วก็เอียงคอ
มองไอ้คนผิวคร้ามตาปริบๆ แล้วก็ส่งยิ้มให้ แต่ใบหน้าเข้มก็ทำ
เมินไปอีกทางดู๊ ดูมันทำ
“คุนนี่ ไอ้แทคมันไม่อยากเห็นหน้านายก็มาหาฉันดีกว่า”
จุนเค ที่คงเห็นปฏิกริยา ”ไอ้แทค”แล้วก็คงทนไม่ได้ พูดเสียงแข็ง
หน้าตึง ยี่นมือมาจับมือผมข้างที่ว่างกระชับแน่นแล้วดึงตัวผมไป
ใกล้ แต่ขาผมดันพันกัน เซถลาจนหน้าทิ่มอยู่ตรงอกของคนที่เริ่ม
ออกกำลังกายจริงจัง จนมีกล้ามเนื้อแน่นปึ๊ก
“คุณ…ระวังล้ม ”
จุนเคเตือนอย่างเป็นห่วง ส่วนมือก็โอบเอวผมไว้
“ใครบอกว่าฉันไม่อยากเห็นหน้าไอ้คุณ”
เสียงห้าวห้วนจัด มาพร้อมกับร่างผมที่เหมือนจะลอยกลับ
เพราะไอ้แมวเล่นรวบเอวผมแทบจะเรียกว่ายกให้กลับมายืนข้าง
มันเหมือนเดิม แถมยังส่งแขนใหญ่ยักษ์พาดตรงไหล่ผมพร้อมรั้ง
ตัวผมเข้าไปใกล้จนหัวผมแทบจะซุกอยู่ตรงลำคอหนา หน้าแทบ
จะซบอยู่บนอกกว้าง เอิ่ม ไอ้ท่านี้มันเหมือนจะเรียกว่ากอดอยู่
แล้วนะ โว้ยย
“ฉันหิวน้ำ”
มันกระแทกเสียงใส่ จุนเค แล้วก็โอบไหล่ผม พาเดินแต่เรียกว่า
ลากจะดีกว่ามั้งครับ จนห่างออกมาจากคนที่ผมหันกลับไปมองก็
เห็นยิ้มกว้าง ตาเรียวแทบจะปิดหมด แถมมียักคิ้วให้ผมอีก
ต่างหาก
แต่แทค นายหิวน้ำแล้วจะลากฉันมาด้วยทำเพื่อ.....
แต่ใบหน้าคร้ามที่เห็นก็บึ้งตึง จนผมไม่อยากถาม และที่สำคัญ
มันไม่ได้เดินไปกินน้ำอย่างที่มันบอก แต่มันลากผมมาหลังเวทีที่
ไร้ผู้คน ก่อนละแขนออกจากไหล่ผม แล้วดูท่ามันสิครับ หน้าง้ำ
ปากงี้เม้นแน่น เดินหมุนวนไปวนมาอย่างกับแมวติดจั่น มันจะ
เอาผมมาฆ่าทิ้งหรือเปล่าครับเนี่ย ผมเริ่มมองซ้าย มองขวา
หาทางหนีทีรอด
เอ.....เวลาคนคลุ้มคลั่งเราต้องพูดดีๆด้วยใช่ไหมครับ ผมเลย
ถามมันเสียงอ่อน
“เป็นอะไรอีกล่ะ ยังไม่หายโกรธฉันเรื่องเมื่อเช้าอีกเหรอ”
“เปล่า”มันสวนตอบเสียงแข็ง
“อ้าว ไม่ได้โกรธเรื่องเมื่อเช้า แล้วโมโหฉันเรื่องอะไร”
ผมทำหน้าเหวอใส่
“ฉันไม่ได้โมโหนาย”
คราวนี้ผมยิ่งมึนหนัก ไม่ได้โกรธผมเรื่องที่ให้มันแบกกระป๋อง
น้ำอัดลม และไม่ได้โมโหผม แล้วไอ้ท่าทางเหมือนแมวเมายาบ้า
มันเพราะอะไรล่ะเฟ้ย
อ่ะ.... หรือว่า..... แล้วสมองที่ชาญฉลาดของผมก็เริ่ม
ประมวลผลท่าทางของไอ้แมวที่ผ่านมา แล้วก็สามารถสรุปได้ปั๊บ
ผมเลยลองแย็บหยั่งเชิงพื่อยืนยันว่าไอ้ที่ผมคิดนะถูกต้อง
“ถ้าไม่ได้โมโห งั้นเดี๋ยวฉันไปหาจุนเคก่อนนะ”
ใบหน้าคร้ามหันขวับ สายตาขวางเขียวปั๊ด มาพร้อมกับ
เสียงห้วนกระด้างดังลั่น
“จะไปหามันทำไม!!!! เดี๋ยวนี้ตัวติดกันเหรือเกินนะ!!!!”
ก๊ากกกก ว่าแล้ว....ไอ้แมวมันไม่พอใจที่จุนเคมานัวเนียผมจริงๆ
ด้วย
“งั้นฉันอยู่กับนายไม่ไปหาจุนเคก็ได้”
ผมพูดเรียบๆ แต่คนฟังกลับชะงึกกึก แววตาคมสะท้อนประกาย
ยินดีแต่ก็เพียงวูบเดียว แล้วก็เปลี่ยนเป็นรี่มองผมราวหาเรื่อง ไม่
ไว้ใจ
“นายยิ้มทำไม”
“ป่าวววววว”ผมลากเสียงสูงปฏิเสธ
“ก็เห็นอยู่ว่านายยิ้มชัดๆ”
“ก็ยิ้มให้นายแบบไม่มีเหตุผลบ้าง ไม่ได้เหรองัย”
ผมถามก่อนมองสบตาคมตรงๆ พร้อมจงใจส่งยิ้มหวานระยับ
จนนัยน์ตาเรียวใหญ่ที่มีลูกแก้วกลมดำสนิท วูบไหวอีกครั้งแต่เจ้า
ตัวก็เหมือนพยายามจะควบคุมมันให้ราบเรียบ พอๆกับปากได้
รูปที่หยักโค้งนิดนึงแล้วก็เปลี่ยนเป็นเม้มแน่น ใบหน้าคร้ามแต่ก็
ยังเห็นชัดว่าซับสีเลือดขึ้นมาหน่อย
แหมมมม ไอ้แมวยักษ์ ทำเป็นเก็กขรึม กลั้นยิ้มนะ
แต่เสียงเรียกรวมพลของพี่นัมยองทำให้ผมกับแทคต้องรีบเดิน
ออกไปจากหลังเวที
แต่ทำไมขากลับมันถึงเดินลำบากกว่าขามาวะ โครงหล็ก
สายไฟ อะไรไม่รู้ระโยงระยางเต็มไปหมด
“เดินดีๆนะคุณ ระวังล้ม”
เสียงห้าวห่วงใยมาพร้อมกับมือคนที่เดินนำหน้ายื่นส่งมา
ทางด้านหลังโดยไม่หันมามอง ผมก้มหน้า อมยิ้มแล้วก็รีบนำมือ
ตัวเองให้ไปอยู่ในอุ้งมือคร้ามที่กระชับมือผมแน่นทันที ก่อนจะจับจูงพา
ผมเดินไปสมทบกับคนอื่นตรงกลางเวที
ผมว่าแทคมันคงหายงอนผมแล้วหล่ะ แต่มีหรือผมจะพอใจแค่
นั้น ผมไม่ทำอะไรค้างๆคาๆหรอกครับ มันต้องจัดการให้อยู่หมัด
และต้องเล่นมันตอนทีเผลอ 5555
บทส่งท้าย
ร่างสูงใหญ่โยกย้ายไปตามจังหวะเพลง เสียงดนตรีที่
กระหึ่มก้อง เสียงกรีดร้องของแฟนๆ เสียงร้องของสมาชิกในวง
ผสมปนเปไปหมด จนแทบจะจับใจความอะไรไม่ได้ สายตาคม
จับจ้องมองตรงไปแต่ข้างหน้าก็จริงแต่แทบมองไม่เห็นอะไร
เนื่องจากสปอตไลท์ที่ส่องมาเป็นลำใหญ่สะท้อนเข้าตาอย่างจัง
การเคลื่อนไหวเป็นไปแทบจะอัตโนมัติ เพราะฝึกซ้อมมาแทบจะ
เป็นร้อยรอบ เพียงแค่ต้องตั้งสติหน่อยเพราะเป็นเพลงเมดเลย์ที่รวมเพลงญี่ปุ่นหลายเพลง ดังนั้นต้องจดจำให้ได้ว่าเพลงที่กำลัง
แสดงอยู่จะจบตรงท่อนไหนเพื่อจะไปขึ้นเพลงอื่น
เหมือนตอนนี้เสียงไพเราะแอดลิปเพลง Ultra Lover ของนักร้อง
นำคลอลากยาว เป็นสัญญาณเตรียมจะเข้าสู่เพลงต่อไป อ๊ค
แทคยอน หมุนตัวกลับ ขยับเสื้อสูท เตรียมพร้อม กับเพลงที่มี
ท่าเต้นเท่ มาดแมน สมชาย แต่แฝงไว้ด้วยความเซ็กซี่
แต่ร่างกายโปร่งเพรียวที่เคลื่อนมายังตำแหน่งของตัวเอง เรียก
สายตาคมมองคนที่หันมายืนเผชิญหน้า ใบหน้าสวยห่าง
ไม่ถึงคืบ
และมันก็คงจะไม่มีอะไร ถ้าคิ้วเข้มบนใบหน้าขาวเล็กจะไม่เลิก
ขึ้นนิดๆราวทักทาย ดวงตากลมกระจ่างใสที่เป็นประกายระยับวับ
วาว อ่อนหวาน จะไม่ช้อนขึ้นมามองสบ และรอยยิ้มที่ประดับบน
ริมฝีปากอิ่มที่เห็นจะไม่แฝงรอยยั่วเย้าแกมเอ็นดู และทั้งหมดที่ว่า
มาก็สามารถทำให้ อ๊ค แทคยอน หัวใจกระตุก สมาธิแตกกระเจิง
ผิวหน้าร้อนซู่ ปากหยักยิ้มกว้างตอบกลับโดยอัตโนมัติทันที จน
เห็นฟันขาวซี่ใหญ่ชัด แม้กระทั่งพอได้สติรีบหมุนตัวกลับ รอยยิ้ม
เก้อเขินก็ยัง ประดับอยู่บนใบหน้าคร้าม
คนตัวโตที่ยังไงก็แพ้ทางคนที่ทำแค่เพียงอมยิ้ม ส่งสายตาระยิบ
วิบวับให้ แถมเจอในระยะประชิดใกล้อย่างนี้ หัวใจอ๊ค แทคยอน
ก็รู้สึกเหมือนจะรับไม่ค่อยไหว
ไอ้คุณณณณณณณณณณ
เพลง I’m your man นะเฟ้ย
นายจะมายิ้มให้ฉันทามมายยยยยยยยยยยยยยย >///<
.
.
.
.
ผมอมยิ้ม มองร่างสูงใหญ่ ที่หมุนตัว หันหลังกลับ
เห็นเพียงแต่แผ่นหลังกว้างที่อยู่ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตลายเสือ
คนที่ตอนนี้ผมไม่เห็นใบหน้า แต่ผมมั่นใจว่าต้องมีรอยยิ้มติดปลิว
ไปฝากแฟนเพลงด้วยแน่ๆ
ภารกิจง้อแมวสำเร็จเรียบร้อยแล้วครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น