Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
ตอนนี้สมาชิกวง 2PM ยืนรอทีมงานชาวญี่ปุ่น
ตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนเตรียมอัดรายการ
นิชคุณ มองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดสูทสีแดงดำ
ซึ่งเป็นชุดคอนเซปของ single ใหม่ แขนใหญ่ข้างนึงเข้าเฝือก
อย่างพินิจพิเคราะห์
อ้า...... หน้าตาเรียบตึง ปากเม้มสนิท
ท่าทางคอแข็งอย่างนี้ แววตาเฉยชาอย่างนั้น
เจ้าแมวตาคมมันงอนเขาอีกแน่ๆ
ทั้งที่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันไม่พอใจเขาเรื่องอะไร
แต่นิชคุณจะรู้สึกทุกข์ร้อน กระวนกระวายใจมั้ย
คำตอบก็คือ......ไม่...........
ตรงกันข้ามภายในใจกับรู้สึกรื่นรมย์เบิกบาน
จนส่งผลมาถึงแววตากลม เป็นประกายระยับ
ปากอิ่มก็เหมือนจะอมยิ้มตลอดเวลา
ผิดกับคนที่เป็นสัญลักษณ์ไอดอลสัตว์ป่าประจำวง
ที่ถึงแม้ใบหน้าคมจะราบเรียบเฉย
แต่ก็มีไอของความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ คุกรุ่น
นิชคุณพยายามทบทวนความทรงจำ
ว่าไอ้ท่าทีบึ้งตึงที่แทคยอนมีให้กับเขานั้นเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อเช้าตอนมันเห็นหน้าเขาที่โต๊ะอาหารแบบญี่ปุ่น
มันยังยิ้มกว้างจนหน้าย่น ยังพูดจายั่วเย้า กระเซ้าแหย่
ให้เขาได้บ่นว่ามันเหมือนปกติ
แต่พอชานซองเข้ามาส่งเสียงทักทาย สุดท้ายทิ้งตัวนั่งพิง
ใช้หัวโตๆซบลงที่ไหล่ มือใหญ่ของน้องเล็กตัวโต จับมือเขาไว้
แล้วถึงส่งเสียงออดอ้อน
“พี่คุณครับผมอยากได้โมเดลหุ่นกันดั้มอะคร๊าบบบ”
“เอ๋.....ชานซองเพิ่งซื้อไป 3 ตัวไม่ใช่เหรอครับ”
เมื่อวานนิชคุณเห็นน้องเล็กหิ้วถุงใบโตพะรุงพะรังหลังกลับมา
จากไปเที่ยวข้างนอก พอถามก็รู้ว่าเป็นโมเดลหุ่นการ์ตูน งาน
อดิเรกที่กำลังฮิตในหมู่สมาชิกร่วมวงอยู่ ณ ขณะนี้
“ก็เพราะซื้อเมื่อวานเงินเยนที่ผมแลกมาเลยหมดแล้วแต่ยังมีอีก
ตัวที่ผมอยากได้น่ะครับ”
ชานซองช้อนตาคมปริบๆ นิชคุณอดอมยิ้มอย่างเอ็นดู
ไม่ได้ ต่างจากแทคยอนที่มองหน้าน้องเล็กอย่างไม่สบอารมณ์
และมองหน้าอ่อนโยนของนิชคุณที่มีให้กับชานซองอย่างหมั่นไส้
เสียงห้าวเลยขัดสวนทันควัน
“เงินหมด ก็ไม่ต้องซื้อ”
เสียงอันแสนระคายหูของพี่ชายตัวใหญ่ทำให้น้องเล็กตัวโตมอง
กลับตาขวาง แต่ยังทำเป็นไม่สนใจหันไปอ้อนพี่ชายหน้าสวยใจดี
ต่อ
“พี่คุณ ผมขอยืมเงินพี่คุณซื้อหุ่นโมเดลก่อนนะครับ แล้วพอกลับ
เกาหลีผมจะรีบใช้คืน”
“เฮอะ...ใช้คืน ก็เห็นเงียบทุกที” เสียงใหญ่ห้าวยังขัดไม่เลิก
“เอ๊ะ พี่แทค ผมไม่ได้ขอเงินพี่แทคสักหน่อย”
“ก็ฉันทนเห็นไอ้คุณโดนพวกนายหลอกให้ซื้อโน่น ซื้อนี้ไม่ได้นี้
หว่า”
“พี่แทคอ่ะ”
“แทค หลอก เหลิกอะไร ฉันเต็มใจซื้อให้น้องๆเอง”
เสียงไม่พอใจ ของน้องชาย พร้อมร่างสูงที่เริ่มจะดิ้นปัดอย่างไม่
สบอารมณ์ ราวเด็กน้อยมากกว่าจะเป็นชายหนุ่มอายุ 20 กว่า
ทำให้นิชคุณเผลอตัวดุเพื่อนร่างใหญ่ ส่วนแขนเรียวก็โอบกอด
น้องเล็กที่ตัวโตกว่าตัวเองมาไว้ในอ้อมกอด อย่างปลอบประโลม
“ฉันก็น้องนายเหมือนกันไม่เห็นนายซื้ออะไรให้บ้าง”
คนตัวโตกระแทกเสียง หน้าง้ำเพราะ ไม่พอใจที่โดนคนหน้าหวาน
ทำเสียงเข้มใส่ ส่วนตาคมก็มองชานซองที่ทำหน้าแสนมีความสุข
อยู่ในอ้อมกอดนิชคุณ ตาขวาง
เอาแล้วไง....... เริ่มแล้ว
นิชคุณส่ายหน้า รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
“อี๋..... น้องพี่คุณมีแค่สามคน ผม จุนโฮ อูยอง พี่แทคไม่ใช่น้องพี่
คุณสักหน่อย เนอะ พี่คุณ เนอะ”
ชานซองผละจากอ้อมกอดอุ่น หอม ของพี่ชายคนรอง มาทำเสียง
เยาะ แล้วถึงไซ้หัวโตๆตรงต้นแขนสวย พยักเพยิดให้นิชคุณ
เห็นด้วย คนพี่เห็นน้องมาอ้อนใส่เลยได้แต่อือ อาพยักหน้าตาม
“เห็นมะพี่แทค น้องพี่คุณมีแค่สามคนพี่แทคไม่เกี่ยว “
ชานซองยิ้มกว้าง ใส่คนที่นั่งหน้าหงิกบึ้งตึง แล้วถึงหัน
มาดึงคนที่ตัวเองกอดแขนอยู่ให้ลุกตาม
“พี่คุณ ไปซื้อหุ่นเป็นเพื่อนผมดีกว่าครับ ”
“เอ๋... แต่พี่กับแทคว่าจะไปหาข้าวเช้ากินกัน”
นิชคุณเริ่มละล้าละลังทางนี้ก็น้อง ทางนั้นก็เพื่อน
“ให้พี่แทคไปกินข้าวคนเดียวเหอะครับ พี่คุณไปร้านของเล่นกับ
ผมแล้วเราเลยไปหาข้าวเช้าข้างนอกกินกันด้วยดีกว่า”
น้องเล็กกระหยิ่มยิ้มย่องกับแผนการตัวเอง จับแขนพี่ชายพาเดิน
ลิ่ว
นิชคุณที่โดนลากจนตัวปลิว ทำได้เพียงหันหลังกลับมามอง คนที่
นั่งหน้างอ ปากเม้มสนิท ถึงจะไร้ซึ่งคำพูด แต่ดวงตาคมก็แสดง
ชัดเจนว่าไม่พอใจ
อืมมม ตอนนี้นิชคุณคิดว่าพอจะรู้สาเหตุที่อ๊ค แทคยอน ทำท่าปั้น
ปึ่งใส่เขาแล้ว ไอ้แมวตัวโตคงงอนที่เขาเอาแต่ตามใจน้อง ไม่
สนใจมันอีกละซิ
แต่นิชคุณจะไปง้อคนหน้าเข้ม ตาคม หรือ......
คำตอบก็น่าจะรู้กันอยู่ว่า.......... ไม่.........
อยากงอน.... งอนไป เดี๋ยวเขาจะแกล้งไอ้แมวขี้งอน
ให้หนักกว่านี้อีก
นิชคุณขยับยิ้มกริ่ม พอคิดถึงตรงนี้
เอ..... ว่าไปไอ้นิสัยกับท่าที ร้ายนิดๆ (?) อย่างนี้
เขามักจะจงใจทำใส่แทคยอนเพียงคนเดียว
อ้อ...... มีจุนซู ที่บางครั้งโดนหางเลขไปด้วย
แต่ก็นิดๆหน่อยๆพอหอมปากหอมคอ
ไม่เหมือนเจ้าเพื่อนตัวโตที่มักรับไปเต็มๆบ่อยครั้ง
ว่าไปก็น่าสงสารแทคมันเหมือนกันนะเนี่ย
แถมไอ้เพื่อนคนนี้ก็แปลก ไม่รู้มันเป็นอะไรของมันหนักหนาเวลา
เห็นเขาเอาอกเอาใจน้องๆ มันต้องมองตาขวาง ทำหน้าคว่ำใส่แทบทุกครั้ง และยิ่งรู้อย่างนี้เขาก็ยิ่งอยากแกล้ง
คนตัวสูงใหญ่ ผิวเข้ม กวาดสายตามองโดยรอบอย่างเบื่อหน่าย
จนเผลอมาสบกับตากลมโตที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว
ใบหน้าขาวใส ที่ส่งยิ้มหวานให้ทันที ที่สบตา
คนที่ตอนแรกจะขยับยิ้มตอบโดยอัตโนมัติอย่างทุกครั้ง
แต่พอนึกได้ตาคมจึงถลึงตาตอบ แล้วรีบเบือนหน้าไปทางอื่น
แต่เสียงหัวเราะนุ่มๆยังมีมาให้ได้ยินแว่วๆ
ทำไมนิชคุณวันนี้ อารมณ์ดีจัง
จุนซู ชานซอง จุนโฮ กับอูยอง คิด เมื่อเห็นใบหน้าเล็กขาวผ่อง
ประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ
จนทุกคนที่เห็นต่างก็รู้สึกเบิกบานในหัวใจตามไปด้วย
ยกเว้น อ๊ค แทคยอน ที่พอได้ยินเสียง
ที่ตัวเองรู้สึกว่าวันนี้มันช่างบาดหูเสียเหลือเกิน
หน้าคมเลยยิ่งบึ้งตึงหนัก พาให้พวกที่ไม่รู้เรื่อง รู้ราว
ขยับตัวออกห่างอย่างหวาดระแวง ก่อน ถอยกรูดมายืนข้าง
คนตาใส ยิ้มสวยกันหมด
วันนี้เป็นเพียงการถ่ายทำรายการสั้นๆ
ที่นิชคุณต้องโชว์ท่าเต้นของ Single ใหม่คู่กับอูยอง
อ๊ค แทคยอน มองร่างสูงโปร่งที่ลากเก้าอี้ มาเคียงคู่
กับเด็กแก้มห้อย เพื่อเตรียมโชว์ อย่างเฉยชา
เสียงทุ้มนุ่มคุยหงุงหงิง กับน้องชายไม่ขาดปาก
มีช่วงหนึ่งที่ใบหน้าเล็กเบือนมาทางเขา
ปากบางยิ่งแย้มยิ้มกว่าเก่า ดวงตากลมเป็นประกายแปลกๆ
แม้ขณะที่แขนเรียวไปคว้าร่างน้องรักมาใกล้
ตาสวยคู่นั้นก็ยังคงประสานสายตากับเขา
แล้วนิชคุณก็ก้มหน้าไปกระซิบที่ข้างหูขาวจัดของจาง อูยอง
เรียกแววตาเรียวให้เบิกกว้างกว่าปกติ ก่อนจะเป็นประกายระยับ
สุดท้ายร่างเล็กก็โผเข้าไปกอดพี่ชายหน้าหวานแนบแน่น
อ๊ค แทคยอน เบือนหน้าหนีภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว
แต่ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะทีประสานกันอย่างมีความสุข
ของทั้งคู่
เขาเป็นอะไร ทำไมถึงไม่สามารถมองภาพความสนิทสนม
ตรงหน้าได้และเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมเขา
จะต้องหงุดหงิด ไม่พอใจทุกครั้งกับท่าทีของนิชคุณที่มีให้กับพวก
น้องๆ
อ๊ค แทคยอนพยายามคิดทบทวนว่าไอ้อาการนี้เขาเริ่มเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่
ก่อนเดบิวท์เหรอ.... ไม่ใช่หรอก เพราะตอนนั้นนิชคุณตัวติดกับ
เขาแจ เนื่องจากภาษาเกาหลียังไม่คล่องปาก จึงมักคุยอยู่กับเขา
เป็นภาษาอังกฤษตลอด
พวกเขา มักมีความลับ ที่รู้กันเพียงสองคน โดยใช้ภาษาที่
พี่น้องคนอื่นไม่คุ้นชินเป็นเครื่องมือปกปิด
รอยยิ้มสดใสมักมีให้กับเขาเป็นส่วนใหญ่
แขนเรียวยาวที่มักใช้โอบไหล่ใครๆเคยเป็นของเขามาก่อน
ดวงตากลมโตมักแวะเวียนมาสบตาเขาเป็นประจำ
แต่เมื่อนิชคุณ สามารถใช้ภาษาเกาหลี สื่อสารถ่ายทอด
ความรู้สึกของตัวเองได้อย่างเต็มที่ พร้อมกับพวกน้องๆที่เริ่มจะ
หูกระดิกกับภาษาอังกฤษ พวกเขาก็ไม่สามารถมีความลับร่วมกัน
ได้อีกต่อไป
รวมถึงพวกเด็กๆที่เริ่มรับรู้ถึงความห่วงใยพ่วงมาพร้อม
กับคำว่าตามใจ ที่นิชคุณมีให้กับน้องจนเหลือเฟือ
อะไรที่เขาเคยได้รับกลับย้ายไปเป็นของพวกน้องๆ
และบางอย่างที่เขาก็ยังไม่เคยได้รับจากนิชคุณ
ก็ถูกส่งไปให้กับเจ้าพวกเด็กนั่นอีกเช่นกัน
หรือไอ้ที่เขาเป็นอยู่นี่ คือ อาการหวงเพื่อน
เสียงทีมงานนับถอยหลังเพื่อเตรียมอัดรายการ
อ๊ค แทคยอน จึงรีบเรียกสมาธิให้กลับมาจดจ่ออยู่กับงาน
ที่ต้องทำตรงหน้า ปัดความคิดฟุ้งซ่านให้ออกจากหัวให้หมด
หลังจากนั้น จุนซู ร้องเพลงโดยมีแทคยอน
ยืนทำบีทบ๊อกซ์ให้ จังหวะ นิชคุณ อูยอง แสดงท่าเต้น
สัมภาษณ์อีกนิดหน่อย ก็เรียบร้อยสำหรับงานช่วงเช้า
พวกเขาต้องไปเริ่มงานอีกทีก็ตอนช่วงบ่ายแก่ๆเพื่อซ้อมคอน
.
.
.
.
“พี่คุณครับ ที่พี่คุณบอกว่าจะพาผมไปร้านของเล่น เราไปกัน
ตอนนี้เลยได้ไหมครับ”
นิชคุณทอดสายตามองคนพูดด้วยความเอ็นดู น้องเขาแต่ละคน
เหมือน เด็กน้อยกันจริงๆ เมื่อเช้าชานซองก็ยืนจ้องโมเดลหุ่นที่
หลากหลายในร้านอย่างตื่นเต้น ส่วนเจ้าเด็กแก้มห้อยตอนนี้ก็มา
เกาะแขนชวนเขาไปร้านของเล่นอีก
“ไปสิครับ”
ตอนแรกเขาแค่จะตอบเจ้าเด็กแก้มอูมแค่นี้
แต่พอชำเลืองเห็นเงาสูงใหญ่ของคนที่เดินตามมาข้างหลัง
นิชคุณรีบโอบไหล่น้องชายให้เข้ามาใกล้อีกนิด
เสียงทุ้มนุ่มรีบพูดประโยคอ่อนหวานต่อ
“กับน้องๆที่น่ารักพี่คุณไปด้วยทุกที่นะแหละครับ”
อูยองได้ยิน หัวเราะร่าจนดวงตาเรียวเล็กหยี ก่อนที่จะซบหน้าลง
ไปที่ต้นแขนแกร่งอย่างถูกใจคำตอบ
เสียงสูดลมหายใจแรง ดังขึ้นทันที ที่นิชคุณพูดจบ
แล้วคนที่เดินตามหลังก็รีบเดินเบียดขึ้นมาจนชนไหล่
แต่คนที่ชนก็ไม่แม้จะหันมามองหรือขอโทษกลับจ้ำพรวด
หน้าคว่ำ เดินนำลิ่วเหมือนไม่อยากจะได้ยินอะไรบาดหู
“เอ๊ะ พี่แทคจะรีบไปไหนเนี่ย เดินชนพี่คุณยังไม่ขอโทษอีก”
อูยองบ่นไล่หลัง แต่คนถูกชนยังคงยิ้มกริ่ม ขณะพูดแก้ตัวแทน
“สงสัยแทค คงปวดแขน เลยจะรีบไปกินยานะครับ”
.
.
.
.
หลังจากกลับจากการไปซื้อของเป็นเพื่อนอูยอง นิชคุณที่ค่อนข้าง
กระหายน้ำ รีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ที่ทางบริษัท จองไว้ติดกับ
ห้องพัก เพื่อจะไปหาเครื่องดื่มที่ทางโรงแรมมีการจัดเตรียมไว้ให้
พร้อมสรรพ
พอเปิดประตูบานเลื่อนแบบญี่ปุ่น ก็พบกับแทคยอนยืนอยู่เพียง
ผู้เดียว
คนที่ตอนแรกหันมามองตามเสียงประตูเปิด พอเห็นว่าเป็นใคร
ตาคมตวัดใส่ก่อนที่จะก้มหน้ากลับไปสนใจกับแก้วกระเบื้องใน
มือตัวเอง เพื่อเตรียมชงชา แต่คงต้องทุลักทุเลหน่อยเพราะมือก็
เหลือดีเพียงข้างเดียว
นิชคุณ เดินเข้าไปใกล้ ดึงแก้วที่อยู่ในมือคร้าม ฉีกซองชา
สำเร็จรูป ใส่ไว้ในแก้วก่อนที่จะนำไปรองใต้กระติกน้ำร้อน
และกดน้ำร้อนจัดให้
แทคยอนเม้มปากมองคนที่เข้ามา ไม่พูดจาทักทายกันสักคำ
แต่กลับยืนชงชาให้เขาเฉย อารมณ์ที่เริ่มจะสงบกลับเดือดปะทุ
พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก
ไม่ต้องมาชงชาให้เขาเลย
ไม่ต้องมาทำใจดีด้วย
เขาไม่ใช่น้องรักของนิชคุณสักหน่อย
พออารมณ์อยู่เหนือเหตุผล มือใหญ่กระชากแก้วในมือขาวกลับ
อย่างแรง น้ำในแก้ว ถึงจะมีเพียงครึ่งแต่แรงดึงก็ทำให้น้ำร้อนจัด
กระฉอกออกจากแก้ว จนรดมือทั้งคู่
“โอ๊ย” “เพล้ง”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดประสานกัน
พร้อมกับใครคนนึงปล่อย แก้วกระเบื้องให้ตกลงสู่พื้น
ก่อนที่บรรยากาศจะเงียบสนิท แทบจะไม่ได้ยิน
แม้กระทั่งลมหายใจของทั้งคู่
แทคยอนใบหน้าซีดเผือด เพราะตกใจกับผลลัพธ์ของ
การกระทำอันไร้สติของตัวเอง
รีบไปคว้ามือขาวที่โดนน้ำร้อนกระเซ็นใส่
ก่อนสูดลมหายใจลึกแรงเมื่อเห็นผิวขาวจัดบางส่วน
เริ่มเปลี่ยนเป็นแดงเถือก
แต่เจ้าของมือกลับก้มหน้าเงียบ ปากอิ่มเม้มแน่น
ดวงตากลมหลุบมองแต่เศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น
แก้วเนื้อละเอียดบางที่เมื่อโดนทำลายแล้ว
ก็ยากที่จะประสานคืนกลับมาดีได้เหมือนเดิม
“คุณ เป็นไงบ้าง เจ็บมากไหม”
เสียงห้าวร้อนรน รีบไถ่ถาม
นิชคุณไม่ตอบ บิดมือออก จากการเกาะกุม
ก้มลงไปเก็บเศษกระเบื้องทิ้งลงถังขยะใบใกล้
คว้าผ้าที่มีอยู่แถวนั้นเช็ดทำความสะอาดน้ำที่พื้นจนเรียบร้อย
ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ไร้คำร่ำลา
ร่างสูงใหญ่ที่ยืนติดนิ่ง แข็งทื่อ ตั้งแต่มือเรียวหลีกหนีจากอุ้งมือเขา
สุดท้าย มีเพียงสายตาคมเท่านั้น ที่ได้แต่เคลื่อนตามแผ่นหลัง
ของร่างโปร่งเพรียวที่ค่อยๆห่างออกไปจนลับตาโดยปราศจาก
การทักท้วง
เขาเป็นแค่เพื่อนคนนึงของนิชคุณเท่านั้น
เพื่อนที่ทำตัวงี่เง่า.......น่ารำคาญ
แล้วอย่างนี้ เขามีสิทธิ์ที่จะยื้อรั้งนิชคุณ
ไม่ให้จากเขาไปได้ด้วยหรือ
ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวด
มีอที่โดนน้ำร้อนรดจนเริ่มปวดแสบปวดร้อนยังไม่เท่ากับ
ใจที่ทรมาน ทุรนทุรายเหมือนโดนไฟแผดเผาอยู่ขณะนี้
ในสายตาของ นิชคุณ
อ๊ค แทคยอน ตอนนี้ ก็เป็นเพียงแค่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น