Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
ใครๆก็มักพูดว่านิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่..........ดื้อ เอาแต่ใจ
“อ๊ค แทคยอน มัดผมก่อนออกจากบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ดวงตากลมโตคู่สวยแม้ขณะไม่พอใจแต่ยังเป็นประกายวิบวับ
ปากสีสวยตามธรรมชาติขยับบ่นไม่หยุด
“ฉันบอกนายกี่หนแล้ว ว่าเวลาไปข้างนอกอย่าปล่อยผมบานฟู
ฟ่องอย่างนี้ แล้วนี้นายจะไปมหาลัยไม่ใช่เหรอ ไม่อายคนอื่นบ้างหรืองัย”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวคร้าม ตาคมกริบที่โดนต่อว่า ทำหน้าตา
ยียวนกวนประสาทตอบกลับ
“ฉันไม่มัด”
“ทำไมไม่มัด”
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่...........หลงตัวเอง
“ถ้าฉันมัดผม ฉันก็จะหล่อกว่าเดิมนะสิ แค่นี้ความหล่อของฉันก็
แทบทำให้สาวๆหัวใจจะวายอยู่แล้ว โฮะ โฮะ โฮะ”
นิชคุณมองคนที่ปิดปาก แหงนหน้า หัวเราะเสียงลั่น อย่างกลุ้มใจ
เขาก็พอรู้อยู่ว่าไอ้เพื่อนที่คบกันมาหลายปี ค่อนข้างจะผิดปกติ
ไม่ค่อยเหมือนมนุษย์มนา แต่เขาไม่คิดเลยว่าอาการมันจะหนัก
ขนาดนี้
นิชคุณได้แต่ยกมือกุมขมับ กำลังจะตัดสินใจว่าปล่อย
อ๊ค แทคยอนไปตามยถากรรมของมันจะดีกว่าไหม
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่.........เข้าใจยาก เดาอารมณ์ไม่ถูก
คนตัวใหญ่ที่อยู่ดีๆก็หยุดหัวเราะปุบปับ มองคนที่ยืนทำหน้านิ่ว
คิ้วขมวด ก่อนถามเสียงเรียบ ทั้งที่ดวงตาคมเป็นประกายวิบวับ
“คุณ นายไม่อยากให้ฉันปล่อยผมใช่มั้ย”
“หา....อืมมม”
“งั้นนายก็มัดผมให้ฉันสิ”
“ทำไมฉันต้องมัดผมให้นายด้วย” นิชคุณถามอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่งั้นฉันจะปล่อยผมให้บานอย่างนี้เลย”
“ก็เรื่องของนาย”นิชคุณยักไหล่
อ๊ค แทคยอนหน้างอเมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าไม่สนใจตัวเอง
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่.........เจ้าเล่ห์ แสนกล
“วันนี้มีนักข่าวไปทำข่าวด้วย”
อ๊ค แทคยอน เปลี่ยนมาทำหน้านิ่งพูดลอยๆ
แต่หน้าคนฟังยังคงเรียบเฉย
“เขาจะคิดยังไงน้า ตอนเห็นผมฟูๆบานๆของฉัน”
คนที่พูดไป ส่วนนิ้วก็พันผมหนาหยักยาวเล่นแต่ตาคมลอบสังเกต
ปฏิกิริยาคนตรงหน้า
คิ้วเข้มบนใบหน้าขาวเริ่มขมวดนิดๆ
“เขาอาจจะสัมภาษณ์ฉัน”
“แล้วฉันจะบอกเลยว่าไอ้ที่ฉันต้องปล่อยผม เพราะฉันยังเจ็บแขน
มัดเองไม่ได้”
นิชคุณเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด เริ่มจะสังหรณ์ใจ
“แล้วฉันจะบอกต่ออีกว่า ฉันอุตส่าห์ขอร้องให้เพื่อนสนิทมัดผม
ให้ แต่เพื่อนคนดีก็ไม่ยอมทำให้ ฉันเลยต้องปล่อยผมบานฟู่ฟ่อง”
“โกหก”คนที่ยืนฟังอยู่นานทนไม่ได้ต้องต่อว่า
“โกหกตรงไหน แขนฉันเจ็บจริง และฉันขอให้นายมัดผมให้แต่
นายก็ใจร้ายไม่ยอมทำ”
“แขนนายเจ็บแต่ทุกทีนายก็มัดผมเองได้นี้”นิชคุณเถียง
“ก็วันนี้มันเจ็บจนยกแขนไม่ขึ้นอ่ะ”
นิชคุณได้แต่มองคนจอมหลอกลวงตาขวาง เมื่อเช้าเขายังเห็นมัน
ยกดรัมเบลเล่นได้อยู่เลย แต่เขารู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น อ๊ค แทคยอน
จะต้องแถไปเรื่อยเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ
“ไปให้นูน่าช่างทำผมมัดให้เลย”
“หูยยย ต้องเสียเวลาเข้าบริษัทอีก แล้วจะไปกวนนูน่า
เขาทำม้ายยยย เกรงใจนูน่าเค้า”
“เกรงใจนูน่า แต่ไม่เกรงใจฉันเนี่ยนะ”
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่...... ชอบออดอ้อน ออเซาะ
“เกรงใจสิครับ แต่จะให้เข้าบริษัทก็คงไม่ทันแล้ว
นะ... คุณนะ.... มัดผมให้หน่อยน้า”
คนตัวใหญ่แต่กลับทอดเสียงได้หวานสนิท
“ถ้าจะให้มัดให้ก็ไปเอาหวี เอาหนังยางมาเลย”
สุดท้ายนิชคุณก็ต้องจำยอม ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ยอมไปไหน
สักที สมาชิกคนอื่นไปทำงานกันถึงไหนต่อไหน แต่ทำไมเขาต้อง
มานั่งรบอยู่กับอ๊ค แทคยอนอยู่ได้เนี่ย รีบกำจัดมันให้พ้นหูพ้นตา
ดีกว่า เขาจะได้ไปทำอย่างอื่นบ้าง
อ๊ค แทคยอน ยิ้มกว้าง ก่อนกระโดดหยองแหยงอย่างอารมณ์ดีไป
หาของตามคำสั่ง ไม่มีเค้าคนปวดแขนเลย
“จะให้มัดแบบไหน รวบทั้งหมดหรือแค่ครึ่งหัว”
นิชคุณยืนซ้อนหลัง ถามคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลมหมุนได้
“ตามใจคุณนิชคุณครับ”
“ชิส์”
เสียงหมั่นไส้แต่มือเรียวกลับลองรวบผมหยักยาวทั้งหมด
แต่เพราะผมที่ดกหนาทำให้มีบ้างส่วนหลุดออกจากมือตกระอยู่
แถวต้นคอใหญ่
“ทำไมผมหนาอย่างนี้วะ แบ่งมาให้ฉันสักครึ่งดิ”
นิชคุณบ่นแกมอิจฉา
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่.......ขี้ประจบ เอาใจ
“ถ้าคุณนิชคุณต้องการ ผมอ๊ค แทคยอน จะถอนให้เลยครับ
คุณนิชคุณบอกมาว่าจะเอากี่เส้น”
“คุณนิชคุณ” อดขำไม่ได้กับเสียงขึงขังที่ได้ยิน
“เว่อร์จริงเลยนะ ถ้าฉันบอกจะเอาทั้งหัวนายจะถอนผมให้จน
หมดหรือไง”
หลังให้อย่างไม่รู้ตัว
มือคร้ามจับมือคนที่กำลังรวบผมตัวเองไว้ เงยหน้าขึ้นสบตากับ
ใบหน้าเล็กขาวที่ก้มลงมามองอย่างสงสัย
“ฉันจะทำ ถ้านายต้องการอย่างนั้นจริงๆ”
เสียงห้าวขรึมที่ได้ยินทำให้นิชคุณยืนอึ้งนิ่ง ดวงตากลมสบกับ
ดวงตาคมจริงจัง ก่อนที่ปากอิ่มค่อยคลี่แย้มยิ้มหวาน จนดวงตาคู่
สวยยิบหยี
“ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากมีเพื่อนหัวล้าน”
เสียงห้าวทุ้มหัวเราะสดใสกับคำตอบ ปล่อยมือขาวที่จับไว้เพื่อให้
จัดการกับผมตัวเองต่อ
“งั้นมัดครึ่งหัวดีกว่าเนอะ”
“คร๊าบบบบ”
นิชคุณใช้หวีสางผมด้านหน้าให้เรียบก่อนที่จะจับรวบเพียงครึ่ง
ศรีษะอย่างคล่องแคล่ว
“เอ๊ะ ทำไมทำคล่องจัง”คนที่นั่งอยู่เอะใจ
“หึๆๆ”นิชคุณไม่ตอบทำเพียงส่งเสียงหัวเราะนุ่มๆ
“หัวเราะอย่างนี้หมายความว่างัย”
“ก็หมายความว่าหัวเราะ”เสียงทุ้มยังตอบอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้
ว่าตอนนี้อ๊ค แทคยอนเริ่มหน้างอหงิก
“นายเคยมัดผมให้ใครมาก่อนใช่มั้ย”
นิชคุณไม่ตอบเพราะมัวแต่มองหาหนังยางที่ใช้สำหรับมัดผม
“อ๊ะ ผมหลุดหมดเลย”
จนทำให้ผมหนาหลุดออกจากมือไปหมด
“นายเคยมัดผมให้ใคร”
เสียงที่คาดคั้นมาพร้อมกับใบหน้าเข้มที่บูดบึ้ง
“นี้นายจะให้ฉันมัดผมให้นายไหมเนี่ย หันหลังกลับไปเลย”
นิชคุณที่เจอหนังยางที่ต้องการพอดีสั่งเสียงเรียบไม่สนใจคำถาม
“นาย.. เคย.... มัดผม.....ให้ใคร”
คำพูดที่เน้นทีละคำจริงจัง พร้อมใบหน้าเครียดอย่างต้องการ
คำตอบ
“อูยองเหรอ”แทคยอนพุ่งเป้าไปที่น้องชายคนสนิทก่อน
“เปล่า”นิชคุณมองคนที่นั่งอยู่สักพัก แล้วถึงตอบอย่างใจเย็น
“จุนโฮ”
“ไม่ใช่”
“งั้นก็ชานซอง”
ศรีษะเล็กส่ายปฏิเสธ ดวงตาคมรี่เล็กราวประเมินคนที่ยืน
ตรงหน้า ก่อนพูดชื่อสมาชิกวงคนที่เหลืออยู่อย่างไม่พอใจนัก
“จุนซูเหรอ”
“ฉันจะไปมัดผมให้จุนซูมันทำไม จะบ้าเหรอ”
“แล้วนายเคยมัดผมให้ใคร”
อ๊ค แทคยอนยังถามสิ่งที่ยังข้องใจต่อ
“ฉันจะเคยมัดให้ใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเนี่ย”
นิชคุณชักจะหงุดหงิดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าเข้มคมสลด
วูบทันทีที่เขาพูดจบ
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่........ขี้งอน
“ใช่สิ นายจะเคยทำอะไรให้ใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้วนี้”
ดวงตาคมหลุบต่ำ เสียงแม้จะราบเรียบ แผ่วเบาแต่เต็มเปี่ยมไป
นิชคุณก้มมองคนที่ตอนนี้เห็นเพียงผมดกหนา สันจมูกโด่ง กับ
ปากได้รูปที่เม้มแน่นเท่านั้น
อีกแล้ว ทำไมอ๊ค แทคยอน ต้องทำท่าทางอย่างนี้อีกแล้ว
สุดท้ายมือขาวอดไม่ได้ที่จะลูบไปบนผมหนาแต่นุ่มมือเบา ๆ
“ฉันมีน้องสาวอยู่สองคน”
แล้วว่านิชคุณมีน้องสาวอยู่สองคนจะบอกทำไม แต่พอคิดได้
ก็รีบเงยหน้ามามองคนที่ใช้สายตากลมจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว
“นายเคยมัดผมให้ญานินกับเชอรีนเหรอ”
“ช่ายยยย พอใจรึยัง”
“แหะๆๆ”
แทคยอนส่งเสียงหัวเราะแก้เก้อ ก่อนที่จะรีบหมุนเก้าอี้หันหลัง
กลับ
“กรุณามัดผมให้หน่อยคร๊าบบบ คุณนิชคุณ”
คนที่ยืนอยู่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอากับเสียงห้าวสดใสที่ได้ยิน
ก่อนที่จะจัดการมัดผมให้จนเรียบร้อย
“เอ้า เสร็จแล้ว”
อ๊ค แทคยอนยิ้มกว้าง
“ขอบคุณคร๊าบบบ”
“นายไม่ดูกระจกก่อนเหรอว่าโอเคหรือเปล่า”
นิชคุณถามอย่างสงสัย คนที่ตาลีตาเหลือกจะออกจากบ้านพัก
ทันทีที่เขามัดผมให้เสร็จเรียบร้อย
“ไม่อ่ะ นายจะมัดให้ฉันยังไง ฉันก็โอเคอยู่แล้ว”
อ๊ค แทคยอน ที่กำลังใส่รองเท้าเงยหน้ามาตอบคนที่มายืนส่ง
“คุณ นอกจากน้องสาวนาย นายอย่าไปมัดผมให้ใครอีกนะ”
คนที่ตอนแรกเหมือนจะเดินจากไป แต่ยังไม่วายหมุนตัวมาสั่ง
“แล้วฉันจะไปมัดผมให้ใครอีกล่ะ มีใครที่ไหนเค้าผมยาวเหมือน
นายอีกเนี่ย”นิชคุณถามอย่างงงๆ
“เหอะน่า สัญญามาก่อนว่านายจะไม่ไปมัดผมให้ใครอีก”
“เออๆรีบไปเหอะสายแล้ว”
นิชคุณพูดอย่างตัดรำคาญเพราะถ้าไม่รีบรับปากแทคยอนคง
เซ้าซี้ไม่เลิกอีกแน่
แต่คนฟังกลับยิ้มกว้างพึงพอใจยิ่ง คว้าร่างโปร่งเพรียวมากอด
แนบอก ตบหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยเบาๆ
นิชคุณ โอบแขนไปรอบแผ่นหลังหนาอย่างอัตโนมัติ ตบหลัง
กว้างตอบกลับ ทั้งที่ยังงุนงงว่าทำไมอยู่ดีๆเพื่อนสนิทต้องกอด
ร่ำลาเขาด้วย
คนที่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ถอนหายใจก่อนที่จะคลายอ้อม
แขนอย่างแสนเสียดาย
“ฉันไปก่อนนะ”
“อืมมมตั้งใจทำงานล่ะ”
อ๊ค แทคยอนมองคนที่ยืนส่งตรงปากประตู
จับผมที่มัดเป็นหางเล็กๆตรงกลางศรีษะ แล้วยิ้มกว้าง
วันนี้เขาคงจะตั้งใจทำงานเต็มที่เลยล่ะ
นิชคุณเลี้ยงแมวอยู่ตัวนึง
แมวที่......คุณอย่าคิดว่าคุณเป็นเจ้าของมัน
เพราะมันต่างหากที่เป็นเจ้าของคุณ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น