Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
Taecyeon’s Heart
“พี่คุณ ผมขอตัวไปนอนต่อแล้วกันนะครับ ยังไม่มีใครมาสักคน”
“ครับ ถ้ามากันครบแล้ว เดี๋ยวพี่ไปตามจุนโฮเอง”
เสียงประตูเลื่อนที่เปิด ปิด พร้อมกับร่างของจุนโฮ
ที่คงจะเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองแล้ว
ทำให้ผมตัดสินใจที่จะลืมตาขึ้นมา
ก่อนเอ่ยประโยคที่ติดค้างอยู่ในใจ
“นายรำคาญฉันมากเลยใช่ไหม”
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ ลุกเลยขาฉันชาไปหมดแล้ว”
คนที่ก้มหน้าลงมามอง ไม่ตอบคำถาม ส่วนมือก็ผลักศรีษะผมเบา
ผมยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล
ก่อนหันไปมองคนที่ให้ขาตัวเองเป็นหมอน ให้ผมหนุนนอนอย่างตัดพ้อ
ก่อนเอ่ยถามคำถามเดิม
“นายรำคาญฉันมากใช่ไหม”
“เป็นอะไรอีกเนี่ย” หน้าขาวฉายแววงุนงงไม่เข้าใจ
“ถ้านายไม่ได้เห็นหน้าฉัน ถ้านายไม่ได้ยินเสียงฉันอีกแล้ว นายจะรู้สึกยังไง”
“ตื่นมาก็เพ้อเจ้อเลยนะ”นิชคุณทำหน้าเอือมระอา
ใช่ซี้ ผมเพ้อเจ้อ ผมมันบ้าบอ ผมมันน่ารำคาญ
“คงจะมีความสุขละซี้ ถ้าไม่ต้องได้เห็นหน้าตากวนประสาทของฉันอีก”
ผมถามเสียงสูงประชด ประชัน
คราวนี้นิชคุณชะงักนิดหนึ่ง ก่อนเปลี่ยนมามองหน้าผมอย่างจริงจัง
พลางทวนคำถาม
“ถ้าฉันไม่ได้เห็นหน้านาย ถ้าฉันไม่ได้ยินเสียงนาย ฉันจะรู้สึกยังไง นะเหรอ”
ผมพยักหน้า กลั้นใจรอฟังคำตอบ
“เอาความจริงใช่ไหม” เสียงเรียบเฉยที่ถามกลับ
ทำให้ผมสะท้านเยือก ก่อนกลั้นใจผงกหัวอีกครั้ง
เอาวะ เป็นไง เป็นกัน แค่นี้ผมก็ปวดใจจะแย่
ให้คำตอบของนิชคุณมันแทงซ้ำจนตายกันไปข้าง
ดีกว่าค้างคาใจอยู่อย่างนี้
“ถ้าไม่เห็นหน้านายก็คงสบายตา ถ้าไม่ได้ยินเสียงนายก็คงสบายหู”
ขนาดเตรียมทำใจไว้แล้ว แต่คำตอบที่ได้ยิน ก็ทำให้ผมต้องรีบหลับตา
ไม่อยากมองคนหน้าสวย แต่ขยันพูดจาทำร้ายจิตใจกันเหลือเกิน
หัวใจเหมือนมีใครเอาอะไรแหลมๆมาทิ่ม จนเจ็บจี๊ดๆไปหมด
เหมือนมีก้อนแข็งๆจุกที่คอหอย เหมือนจะหายใจไม่ออก
ผมจะตายไหมครับเนี่ย
“แต่หลังจากนั้น ฉันคงเหงาเป็นบ้า
และฉันก็คงจะอยากเห็นหน้ากวนๆของนาย
อยากจะได้ยินเสียงแหกปากโวยวายแสบแก้วหูอีก
และคงจะคิดถึงรอยยิ้มจนหน้าย่นของนายที่สุด”
เสียงนุ่มๆที่ทะลุโสตประสาท ดังกึกก้องอยู่ในหัว
เหมือนเป็นน้ำผึ้งหวานๆที่มาหล่อเลี้ยงหัวใจที่เริ่มเหี่ยวเฉา ให้ฟื้นคืนกลับมา
ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมอง คนหน้าขาวใส
ที่มีดวงตากลมโตเป็นจุดเด่นบนใบหน้า ตาใสดำสนิท
ที่มีภาพของผมสะท้อนอยู่ในนั้น
“แล้วทำไมนายถึงจะทิ้งฉันไป”ผมถาม
“ทิ้ง...นาย ?”
“ก็ที่นายคุยกับจุนโฮงัย”
“อ๋ออออ.ก็แค่เรื่องสมมุติ”
“แค่เรื่องสมมุติ นายยังคิดจะทิ้งฉัน”
“ฉันอุตส่าห์ช่วยนายให้มีชีวิตอยู่บนโลกต่อ ไม่ดีเหรอ”
“ไม่ดีหรอก ถ้าโลกนั้นไม่มีนาย แล้วคิดได้ไงว่าสักวันฉันจะลืมนายได้ ไม่มีวันหรอก”
ผมกระแทกเสียงใส่
นิชคุณนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะพูดเสียงขรึม
“ที่ฉันช่วยนาย ก็เพราะนายเป็นคนที่ฉันไว้ใจ และเชื่อใจที่สุด
ฉันจึงวางใจให้นายช่วยดูแลครอบครัวอันเป็นที่รักของฉันต่างหาก”
อา....พอได้ยินคำว่าไว้ใจ และเชื่อใจที่สุด ที่ออกมาจากปากของนิชคุณ
ผมปลื้มจนตัวแทบลอย เลยละครับ
“แต่นายก็ทิ้งฉันอยู่ดี”ผมยังคงข้องใจ
นิชคุณเงียบไป ดวงตากลมหลุบต่ำ ก่อนที่จะพูดเสียงแผ่ว
“สักวันหนึ่งเราก็ต้องจากกัน”
“ม่ายยยยยย” ผมส่งเสียงโหยหวนดังลั่นขึ้นมาทันทีที่นิชคุณพูดจบ
“โอ๊ยยยย จะตะโกนทำไมเนี่ย”นิชคุณขมวดคิ้วใส่
“ก็นายพูดบ้าอะไร ไร้สาระ”
ผมขู่ฟ่อ เพียงแค่ได้ยินว่าเราต้องจากกัน
ผมก็เหมือนจะหายใจไม่ออกอีกแล้ว นี่ นิชคุณกะจะฆ่าผมจริงๆใช่ไหม
ถึงขยันพูดจาทำร้ายจิตใจกันเหลือเกิน
“ไอ้คนไม่ยอมรับความจริง”
แหนะ..... มีการมาว่าผมอีก
“ไอ้คนใจร้าย คิดแต่จะทิ้งกัน”ผมเลยสวนกลับ
“ปัดโธ่....... มันเป็นแค่เรื่องสมมุติ” นิชคุณทำท่าอ่อนใจ
“แค่เรื่องสมมุตินายยังจะทิ้งฉัน”ผมยังกระเง้ากระงอด
นิชคุณ มองหน้าผมอย่างปลงๆ เพราะที่เราเถียงกันเหมือนวนอยู่ในอ่าง
ไม่ไปไหนสักที ก่อนพูดลอยๆ
“แล้วถ้าฉันคิดจะทิ้งนายจริง นายจะไม่ยื้อ ไม่รั้งฉันไว้เลยเหรอ”
ผมชะงักไปอึดใจ ก่อนที่จะยิ้มกว้างใส่ตากลม
แล้วใช้มือที่เหลือดีเพียงข้างเดียว
จับมือของคนถาม ก่อนที่จะใช้นิ้วใหญ่ของผม
เข้าไปเติมเต็มช่องว่างระหว่างนิ้วเล็กจนครบทุกนิ้ว
ประสานมือของเราสองคนเข้ากันไว้แนบแน่น
“แน่นอน ฉันจะยื้อ จะรั้งนายไว้จนสุดกำลัง
แล้วถ้าฉันยื้อ...... ถ้าฉันรั้ง...... นายจะเปลี่ยนใจ ไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม”
ผมทอดเสียงถามนุ่มนวล ใจจดใจจ่อ รอฟังคำตอบจากคนที่อยู่ตรงหน้า
นิชคุณยิ้มตอบจนตาหยี ก่อนจะเอียงคอ ทำท่าครุ่นคิด
“เอ.....ขอคิดดูก่อน”
“คุณอะ”
ผมขัดใจ ทำท่ากระฟัดกระเฟียด จนนิชคุณหัวเราะร่วน
“เลิกงอแงได้แล้ว ไปช่วยกันปลุกน้องๆกับจุนซูดีกว่า จะได้กินข้าวเช้ากันสักที”
คนที่ทำเสียงดุ ลุกขึ้น พลางฉุดมือผมที่ยังนั่งหน้าเง้า หน้าหงิก ให้ยืนตาม
“คุณ.... ตอบก่อน ถ้าฉันรั้ง นายจะอยู่กับฉันใช่เปล่า”
ผมยังตื้อถาม ขณะเดินตามร่างโปร่งต้อยๆ
“ไม่ตอบ”
“คุณ อยู่กับเค้านะ”
“ฮ่าๆๆๆ”
“อย่าหัวเราะดิ นะ คุนนี่นะ อยู่กับแทคตลอดไปน้า”
Nichkhun’s Heart
แทค ทำไมถึงคิดเป็นจริง เป็นจัง ว่าผมจะทิ้งมันนักนะ
เหมือนอย่างตอนนี้ ที่มันเฝ้าถามผมอยู่นั้นแหละ
ว่าผมจะไม่ทิ้งมันใช่มั้ย จะอยู่กับมันตลอดใช่มั้ย
แทค มันไม่เห็นหรือไง ว่าตอนนี้ ผมกุมมือมันแน่นขนาดไหน
มันไม่เคยสังเกตเลยหรือว่า ทุกครั้งที่เราจับมือกัน
ผมไม่เคยเป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน
เวลาอยู่บนเวที มันไม่เคยมองเลยใช่มั้ย
ว่าใครเป็นคนที่ยืนเคียงข้างมันเป็นส่วนใหญ่
เวลาที่มันต้องแสดงอะไรให้แฟนๆดู คอยถือไมค์ให้ คอยถือเสื้อนอก
หลังจากมันแสดงเสร็จก็เป็นคนที่สวมเสื้อกลับให้
คอยยื่นมือให้มันใช้เป็นหลักเพื่อเดินขึ้นเวที
มันไม่นึกแปลกใจเลยหรือไง ว่าทำไมผมถึงรู้ว่ามันชอบกินชามากกว่ากินกาแฟ
มันจะรู้ไหม ทุกครั้งที่ผมชงชาให้มัน ผมใส่น้ำตาลเต็มที่
เพราะรู้ว่ามันไม่ชอบรสขม แถมติดรสหวาน
มันกลัวความสูง ไม่ชอบหมา กลัวแมว เกลียดของเปรี้ยว ไม่ใส่น้ำหอม
แต่มันก็ขยันบ่นว่าผมใจร้ายอยู่นั้น
ตาคมมักจะมองผมอย่างน้อยอก น้อยใจ แกมตัดพ้อ
คอยพร่ำแต่ว่าผมรักน้องมากกว่าที่จะสนใจมัน
หาว่าผมไม่เคยพูดจาอ่อนโยนกับมันบ้าง ชอบแต่จะดุมัน บ่นมัน
แต่ขนาดผมบ่น ผมดุ มันขนาดนี้
มันยังทำตัวบ้าบอ หาเรื่องเจ็บตัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน
แล้วถ้าผมเอาแต่ตามใจมัน
สงสัยผมคงจะผมร่วงหมดหัวเพราะต้องคอยเป็นห่วงมันแน่ๆ
ผมยิ่งผมบางๆอยู่ ไม่เหมือนมันนี่ที่ผมฟูหนายังกับอะไร
และมันจะรู้ไหมว่าตอนที่มันเจ็บขา
ถึงผมจะโมโหมันแทบตายที่ห็นมันฝืนเต้น
แต่ก็ยังน้อยกว่าความสงสารที่เห็นมันปวดขาจนหน้าซีดเผือด
มันจะรู้ไหมว่าผมทั้งสงสารและเป็นห่วงมันมาก
จนเกือบเสียน้ำตา
และแทคมันจะรู้ไหมว่า
ที่ผมไม่พูดจาอ่อนหวานกับมัน
ก็ ไม่ใช่ว่าผมไม่ใส่ใจ ไม่ห่วงใย ไม่สนใจ
“คุณ อยู่กับเค้านะ”
“ฮ่าๆๆๆ”ผมหัวเราะร่วน ถ้ามันยังไม่รู้อะไรเลย
ผมก็จะให้มันคิดว่าสักวันหนึ่งผมจะทิ้งมันอยู่อย่างนี้นะแหละ
“อย่าหัวเราะดิ นะ คุนนี่นะ อยู่กับแทคตลอดไปน้า”
เฮ้อ..... แทค เอ๋ย แทค
ไม่มีเจ้าของแมวคนไหนหรอก ที่จะกล้าทิ้งแมวตัวเองได้ลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น