Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
ใบหน้าสะลึมสะลือ ท่าทางเหมือนยังไม่ตื่นดีของคนที่ออกจาก
ห้องเดินมาสมทบตรงห้องนั่งเล่นเป็นคนท้ายสุด เรียกให้สมาชิก
2PM ที่เหลือ พากันสบตากันไปมาเงียบๆ
วันนี้พวกเขาต้องบินไปญี่ปุ่นเพื่ออัดรายการ แต่เมื่อคืนเพราะ
ต้องซ้อมคอนที่จะมีภายในไม่กี่วัน ทำให้กว่าจะได้นอนก็ล่วง
เข้าเช้าวันใหม่ ได้พักผ่อนเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องเตรียมตัวเดินทาง
กันแต่เช้า ที่จริงทุกคนก็ง่วงเหมือนกันหมด แต่ทำไมวันนี้เจ้าชาย
ไทยของวงถึงมีอาการหนักสุดก็ไม่รู้
.
.
.
.
.
.
“คุณนี่ เดินมองทางหน่อย” เสียงนักร้องนำทีเพิ่งเปลี่ยนชื่อจาก
จุนซู มาเป็นมินจุน แต่เจ้าตัวกลับชอบให้ใครๆเรียกว่า จุนเค
มากกว่า รีบหันมาเตือนเพื่อนสนิท ที่เหมือนกำลังหลับตาเดิน
ตามหลังเขาออกจากบ้านพักเพื่อไปยังรถตู้คันโตที่จอดรออยู่
ด้านนอก
ตอนนี้ดวงตาที่เคยกลมโตปรือจนแทบจะไม่เห็นตาสีน้ำตาลเข้ม
คู่สวย พอได้ยินเสียงทัก เลยชะลอฝีเท้าก่อนที่จะเดินไปโอบไหล่
ร่างสูงใหญ่ที่เดินอยู่เคียงข้างด้วยอาการที่แทบจะเรียกได้ว่า
หลับตาเดินเหมือนกัน ทั้งที่ในมือก็หอบกล่องใส่เครื่องดนตรีหนัก
อึ้ง
“ฮืออออ ง่วงอ่ะแทค”
ใบหน้าเล็กที่แทบจะซุกซบอยู่ตรงไหล่หนาเรียกให้อ๊ค แทคยอน
ต้องหยุดมอง สงสัยวันนี้นิชคุณมันจะง่วงจัดจนสติหลุด ถึงมา
ทำท่าอ้อนใส่เขาแบบนี้
“ฉันก็ง่วงเหมือนกัน แล้วนายจะซบฉันอีกนานไหมเนี่ย มันเดิน
ลำบากนะเว้ย ไหนฉันจะต้องถือกล่องเครื่องดนตรีนี้อีก”
ปากก็ว่า แต่ก็ยอมยืนนิ่งให้คนหน้าขาว ยืนเอียงอิงพิงซบทิ้ง
น้ำหนักมาที่ร่างหนาเต็มที่
“ง่วง....ง ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
อ๊คแทคยอน ถึงกลับส่ายหน้ากับท่าทางของเพื่อนหน้า
สวย ที่ส่งเสียงพึมพำแล้วถึงผละออกจากบ่ากว้าง เดินโซซัด โซเซ
ขึ้นรถไป ขนาดน้องชายที่เดินตามหลังทั้งสามคน ยังมองด้วย
ความขบขัน
“ดูท่าพี่คุณเดินสิ”
รองน้องเล็ก อี จุนโฮ พูดกลั้วหัวเราะ ขณะมองร่างสูงโปร่งของ
พี่ชายต่างเชื้อชาติที่เดินเป๋ปัดนำหน้า
“พี่คุณคงเลียนแบบพี่แทคหลับตาเดินวะ” ชานซองอมยิ้ม
“ก็ช่วงที่พี่คุณหยุดพัก พี่คุณนอนแต่หัวค่ำทุกวันนี่ แต่พอ
ต้องมานอนตีสอง ตีสามอย่างเมื่อวานสงสัยจะยังปรับตัวไม่ได้”
จาง อูยอง น้องชายสุดที่รักแก้ตัวแทนกับท่าทางผิดปกติของ
พี่ชายหน้าหวาน
.
.
.
.
.
.
นิชคุณที่ตอนนี้เดินเข้ามาภายในสนามบินโดยปล่อยให้แฟนคลับ
พากันถ่ายรูป รุมล้อมตัวเอง ดวงตากลมหรี่พอ ให้เห็นแค่ทางเดิน
เท่านั้น เปลือกตาถึงแม้จะบวม แต่ใบหน้าที่ยังขาวกระจ่าง
จมูกโด่ง ปากอิ่มสีสดสวย ก็ยิ่งทำให้ ภาพคนเดินสะลึมสะลือที่
บรรดาแฟนคลับแทบไม่เคยเห็นมาก่อน ดูน่ารัก น่าเอ็นดู ไปกัน
ใหญ่
แถมคนง่วงนอน ก็ยังฝืนพยายามปรือตามาทักทายแฟน
ตัวเอง เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดถูกใจ แต่พอฝ่าดงแฟนคลับ มาอยู่ในที่พักสำหรับรอขึ้นเครื่อง นิชคุณรีบปลดเป้ใบโตที่สะพายหลังโยน
ลงไปบนเก้าอี้ ก่อนที่ทรุดนั่งแล้วเอาหน้าซบลงไป บนกระเป๋าใบ
โปรด ไม่สนใจสมาชิกคนอื่นที่กระจัดกระจายไปนั่ง ตามที่ต่างๆ
“เอ้า!!! ไอ้คุณนอนยังนั้นเดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก”
อ๊ค แทคยอนหลังจากหาที่วางเครื่องดนตรีที่ตัวเองหอบหิ้วแล้ว
เรียบร้อย พอเห็นท่าเพื่อนสนิทก็รีบปรี่เข้ามาทัก
“ฮือออ ช่างมัน ง่วงอ่ะ”
คนที่นอนอยู่บนหมอนที่ทำจากเป้ตัวเอง ส่งเสียงงอแง
อ๊ค แทคยอนที่พอเห็นแฟนคลับส่งเสียงเรียกขื่อ พร้อมเสียงชัต
เตอร์ที่รัวใส่ ทำให้พอเข้ามาที่ภายในสนามบิน
ก็พอรู้สึกตัวตื่นมาหน่อย ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวใกล้
มองคนที่ใช้ศรีษะเล็กไถไปบนเป้ทั้งที่ตากลมปิดสนิท จนเห็นขนตายาวเฟื้อยแทบจะทาบทับแก้มขาว คิ้วขมวดมุ่นนิดๆ ท่าทางที่
ขยับไปมาเหมือนไม่สบายตัว แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตา จนคน
ที่มองอยู่นานทนดูไม่ไหว ต้องตัดสินใจ สะกิดไหล่ของ คนที่นอน
อยู่เบาๆ
“เฮ้ย คุณ ลุกขึ้นก่อนแป๊บนึง นอนอย่างนั้นเดี๋ยวก็ได้ปวดเมื่อย
กันพอดี “
นิชคุณถึงพยายามปรือตาขึ้นมามอง ก่อนยันตัวลุกขึ้น แทคยอน
รีบจับเป้ วางไว้ที่อื่น เขยิบตัวไปยังเก้าอี้อีกตัวก่อนที่จะรั้งร่าง
โปร่งให้นอนหนุนขาตัวเอง
“นายเหยียดขาไปตามความยาวของเก้าอี้เลย”
เสียงห้าวสั่ง ทำให้คนที่ง่วงจัดจนยอมที่จะพาดขาเพรียวยาว
ของตัวเองไปตามเก้าอี้ที่อยู่ติดกัน
“นอนๆ”
นิชคุณรีบหลับตา แต่สักพักศรีษะเล็กกลับขยับหยุกหยิกตรงต้น
ขาใหญ่ จนคนที่นั่งกอดอกกำลังจะเคลิ้มหลับเหมือนกัน ต้อง
ถาม
“เป็นอะไรอีกล่ะ”
“แสงมันแยงเข้าตา”
ทั้งที่ตาปิดสนิท ปากอิ่มยังขยับบ่น เรียกเสียงห้าวทุ้มหัวเราะ
สดใส
“อันนี้ฉันคงช่วยนายไม่ได้แล้วมั้ง ถ้าจะให้เขาปิดไฟให้นายนอนน่ะ”
“อื้ออออ”
เสียงไม่สบอารมณ์ดังขึ้น จะขยับยังไงแสงสว่างก็รบกวนจน
แสบตา
“แทค เอามือมา”
แทคยอนขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมส่งมือไปให้ คนที่ทำไม้ทำมือ
สะเปะสะปะควานหา
นิชคุณพอสัมผัสมือคร้ามแล้วก็รีบนำมือนั้นมาปิดตาตัวเองไว้
แทคยอนก้มมองคนที่ใช้มือเขาเป็นที่บังแสงไม่ให้เข้าตา ตอนนี้
ใบหน้าเล็กเห็นพียงจมูกเป็นสันสวย กับริมฝีปากสีสดเท่านั้น
อดไม่ได้ที่จะใช้มืออีกข้างมาบีบจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว
เสียงนุ่มที่อืออาร้องประท้วงทำให้คนแกล้งต้องส่งเสียงหัวเราะ
ก่อนที่จะละมือออกจากปลายจมูกโด่ง แล้วถึงหลับตาตามบ้าง
.
.
.
.
.
พอถึงญี่ปุ่นสมาชิกทุกคนรีบตรงไปยังสถานที่ถ่ายทำรายการ
เพื่อเปิดตัว Single ใหม่ล่าสุด มีสัมภาษณ์ กับเล่นเกมส์กัน
นิดหน่อย แต่ช่วงท้ายรายการมีการจับคู่เพื่อวาดรูปของแต่ละ
ฝ่ายซึ่งสามารถเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของไอดอล
สัตว์ป่าได้ทุกคน ยกเว้นคนที่หัวเราะก็จริงแต่ปากกลับกระตุก
แปลกๆขณะมองภาพของตัวเองที่คู่ของตนเป็นคนวาด
อ๊ค แทคยอน หลังจากร่ำลาทีมงานทางญี่ปุ่นคนนึงที่เข้ามาทัก
เป็นการส่วนตัวเรียบร้อย ก็รีบเร่งฝีเท้าให้ทันเพื่อนร่วมวงที่เดิน
นำหน้าไปก่อนเพื่อจะขึ้นลงตู้กลับโรงแรมที่พัก
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ที่ใส่เสื้อผ้าสีดำสนิททั้งชุด ใบหน้าคร้าม
เรียบเฉยจนคล้ายจะบึ้งตึง ดวงตาคมวาววับ ท่าทางเร่งรีบไม่สบ
อารมณ์ พาให้คนที่พบเห็นต่างพากันถอยกรูด หลีกทางให้ร่างสูง
ที่เดินกึ่งวิ่งไม่สนใจใคร
“คุณ”
เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก นิชคุณที่ตอนนี้ผอมเพรียว พอ
ยืนเคียงใกล้เทียบกับคนที่ทั้งสูง ทั้งตัวใหญ่กว่าตัวเอง จนเหมือน
ข่มร่างโปร่งให้เล็กบางยิ่งกว่าเก่า ริมฝีปากแย้มละมุน ดวงตา
กลม สะท้อนความรื่นเริงเบิกบาน แต่มันกลับทำให้คนที่วิ่ง
ตามมาเห็นแล้วยิ่งขุ่นมัว
“ทำไม นายวาดรูปฉันอย่างนั้นวะ”
เสียงห้าวรัวใส่ด้วยความไม่พอใจ ทันทีที่เดินตามทัน
สมาชิกร่วมวงคนอื่น เห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของคนที่เป็นทั้ง
เพื่อน ทั้งพี่ ก็พากันก้มหน้าอมยิ้ม เมื่อนึกถึงสาเหตุ และพากัน
ปลีกตัวออกห่างจากทั้งคู่ เพื่อให้เคลียร์กันเอาเอง
แทคยอนถือวิสาสะคว้าแขนคนที่ยืนยิ้มกว้างหลังจากฟังคำถาม
ลากหลุนๆให้หลบจากสายตาของทีมงานชาวญี่ปุ่น ที่อยู่แถว
นั้น ไปยังทางหนีไฟที่ไร้ผู้คน
“ทำไม นายวาดหน้าฉันอย่างนั้นวะ อันนั้นมันเรียกว่าคน
เหรอ”
นิชคุณถึงกลับหลุดขำ คนต่อว่าเลยหน้าบูดบึ้งหนักกว่าเก่า
“เอ้า!!! หัวเราะเข้าไป ชอบใจเหลือเกินนะ”
เสียงตวัดคล้ายหมั่นไส้ แมร่งเขาอุตส่าห์ให้มันหนอนหนุนขาเมื่อ
เช้า แล้วดู๊ ดู มันทำกับเขา น่าปล่อยให้นอนหลังแข็ง ปวดเอวซะ
ให้เข็ด
“โธ่ แทค ฉันก็วาดเล่นๆเอง”เสียงนุ่มๆแก้ตัว
ดวงตากลมทอดมองคนท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงขำๆ
ออกมาไม่เหมือนผู้เหมือนคนอย่างนั้นตลอดเลย”
ยิ่งพูดคิ้วเข้มยิ่งขมวดมุ่น หน้าตาหงิกงอหนักกว่าเดิม
“ทำไมจะไม่เหมือนคนวะ ฉันวาดเหมือนนายออกจะตาย”
นิชคุณยังอธิบายด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เรียกอารมณ์คนที่เป็น
นายแบบภาพวาดอารมณ์พุ่งปรี๊ดดด
“เหมือนตรงไหนวะ!!!! นายวาดรูปฉันอย่างกับลิงบาบูน!!!!”
ถ้อยคำต่อว่าห้วนจัดทำให้นิชคุณหวนนึกไปถึงภาพศิลปะฝีมือ
ตัวเอง โดยมีคนที่ทำหน้าตาถมึงถึงใส่เขาอยู่ตอนนี้เป็นนายแบบ
กิตติมศักด์
ไหล่สวยจึงเริ่มสั่นระริก ดวงตากลมระยิบระยับยิ่งกว่าดวงดาว
บนท้องฟ้า แถมยังฉ่ำน้ำจนเป็นประกายสวย ปากอิ่มพยายาม
เม้มแน่น แต่ไม่วายกระตุกยึกยัก สุดท้ายถึงกลับต้องเบือนหน้า
หนีไม่ยอมสบตาคมที่จ้องเขม็ง
แทคยอนยิ่งโมโห เมื่อเห็นท่าทางเหมือนกลั้นขำสุดชีวิตของ
คนตรงหน้า
“ไอ้คุณ!!!!”
เสียงดังลั่นราวฟ้าผ่า แต่กลับทำให้นิชคุณทนไม่ไหวต้องปล่อย
เสียงหัวเราะร่วนออกมา
แทคยอนมองคนที่ยืนขำเขาอย่างฉุนเฉียวแต่เสียงหัวเราะที่ได้ยิน
ก็ช่างไพเราะเหลือเกิน จนสามารถละลายอารมณ์รุนแรงราวคลื่น
ยักษ์ ให้กลายเป็นเพียงสายน้ำไหลเย็นเฉื่อย
นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหัวเราะสดใส ไม่ได้เห็น
ปากได้รูปสวยแย้มยิ้มกว้าง ไมได้เห็นดวงตากลมโตพราวระยับ
ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาทั้งหกคนออกรายการร่วมกันก่อนเกิด
เหตุการณ์นั้น มันเหมือนจะเนิ่นนานผ่านมาแล้วเป็นปี ทั้งที่จริง
แค่เพียงไม่กี่เดือน แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่กันครบ และไอ้คนที่ผอม
จนหน้าเล็กกว่าเดิม ได้กลับมายืนขำเขาตัวหงิกตัวงออยู่ตรงหน้า
“เอ้าๆ หัวเราะเขาไป เดี๋ยวก็สำลักตายหรอก”
เสียงห้าวคล้ายจะแช่ง แต่แทบไม่มีเค้าความขุ่นเคืองเหลืออยู่
ทำให้นิชคุณที่พยายามปาดน้ำใสๆตรงขอบตา เนื่องจากการ
หัวเราะต้องหันมามอง แต่พอสบกับดวงตาคมที่เคยสะท้อนความ
ไม่สบอารมณ์ในตอนแรกแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นทอดมองเขา
อย่างอ่อนโยนก็ต้องแปลกใจ ยิ่งนิ้วใหญ่ยื่นมาเช็ดหยดน้ำที่ยัง
ติดอยู่ปลายหางตาออกให้อย่างเบามือ นิชคุณก็ยิ่งสงสัย
พอนิ้วคร้ามละออกจากใบหน้าเขาแล้วจึงถามตรงๆ
“ไม่โกรธแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มนุ่มที่ถาม พร้อมเอียงคอราวเด็กน้อยช่างสงสัย เรียกให้
ใบหน้าคร้ามคมแย้มยิ้มได้
“ถ้านายวาดรูปฉันแล้ว ทำให้นายหัวเราะได้ขนาดนี้ ฉันก็ไม่ว่า
อะไรหรอก”
เสียงห้าวที่อธิบายเบาๆดวงตาคมที่ละมุนมอง จนคนฟัง
ต้องส่งยิ้มกว้างตอบกลับ
“แต่คราวหน้าวาดให้มันเป็นผู้เป็นคนหน่อยแล้วกันนะ”
แทคยอนไม่วายต้องร้องขอ
นิชคุณยืนอมยิ้มตาเป็นประกายวับวาว มองคนตรงหน้านิ่ง
ก่อนที่จะถามลอยๆ
“นายจำรูปที่ฉันวาดเมื่อกี้ได้ไหม”
“เหอะ ทำไมจะจำไม่ได้ ไอ้ตานะโอเค แต่ไอ้จมูก กับปาก เนี่ยสิ
เล่นเอาฉันหลอนไปเลยว่าหน้าฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ”
“แหม สงสัยคงจะจำได้อีกนานเลยเนอะ” คนตาสวยยังถามต่อ
“แหงละซิ ชาตินี้คงไม่มีวันลืมหรอก แถมรายการก็ถ่ายทอดสดอีก
ป่านนี้ Hottest ขำกันกลิ้งไปแล้ว”
เสียงที่เริ่มเข่นเคี้ยว แต่คนฟังกลับยิ้มหวานพอใจ
“ฉันวาดหน้านายอย่างนั้น เพราะจะได้ให้นายจำได้ยังไงล่ะ”
อ๊ค แทคยอนชะงักกึก
“เห็นไหมนายบอกว่าชาตินี้จะไม่มีวันลืม” นิชคุณพูดต่อ
“ที่นายวาดรูปฉันอย่างนั้นเพราะอยากให้ฉันจำได้”
คิ้วเข้มเลิกขึ้น อย่างสงสัย
“ช่ายยยย ถ้าวาดรูปนายแบบปกติ นายจะจำได้เหรอ “
คนฟังนิ่ง อึ้ง แต่สุดท้ายต้องปล่อยเสียงหัวเราะทุ้มนุ่ม
ดวงตาคมเป็นประกายวับวาม ก่อนถามย้ำ
“ที่นายวาดรูปฉันอย่างนั้นเพียงเพราะอยากให้ฉันจำได้เท่านั้นอ่ะ
นะ”
“อืมมมม”
อ๊ค แทคยอน มองคนที่พยักหน้าหงึกหงัก ริมฝีปากหยักได้รูปจึง
ยกยิ้มอ่อนหวาน
“คุณ ไม่ว่านายจะวาดรูปฉันยังไง ฉันก็จำรูปที่นายวาดให้ฉันทุก
รูปได้อยู่แล้ว”
เสียงนุ่มนวลที่ได้ยินทำให้คนฟังยิ่งยิ้มกว้างจนตาหยี
“จริงอ่ะ”
“อืม”
“แต่ฉันว่าอย่างนี้นายจำได้ไม่ลืมกว่าอีก”
คนที่ยังยืนยันความคิดตัวเอง ทำให้ร่างใหญ่ต้องถอนหายใจยืด
ยาว
“เฮ้ออออ ก็คงจะจริงของนาย งั้นก็ตามใจนายเหอะ อยากวาด
อะไรก็วาด”
เสียงปลงๆที่ได้ยิน เรียกให้นิชคุณตาเป็นประกายระยิบวิบวับยิ่ง
กว่าเก่า
“ไปกันเหอะ เจ้าพวกนั้น รอจนหลับกันไปหมดแล้วมั้ง”
แทคยอนเอ่ยชวน คนร่างเล็กกว่าจึงพยักหน้าก่อนเดินเคียงกัน
แต่ยังไม่วายส่งเสียงเถียงกันตามทาง
“แต่คุณ นายแน่ใจนะว่านายวาดรูปฉัน”
“ตอนวาดรูป ฉันก็จ้องแต่หน้านายไม่วาดรูปนายจะไปวาดรูปแมวที่ไหนวะ”
“แต่ฉันว่ารูปที่นายวาดเหมือนพี่จินยองยังไงก็ไม่รู้วะ”
“ก๊ากกกก แทคนายว่าพี่จินยองเหมือนลิงบาบูนเหรอ”
“ไม่ใช่เว้ย!!!!.. เฮ้ยยย!!!!! แล้วนายพูดอย่างนี้หมายความว่า
นายวาดรูปลิง ไม่ได้วาดรูปฉันใช่มั้ย”
“55555555”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น