สมาชิกวงไอดอลสัตว์ป่า เดินลงมาจากรถตู้เข้าบ้านพักอย่างอ่อนล้า วันนี้พวก
เขามีไปอัดรายการ God of Victory ตั้งแต่ช่วงบ่ายยันดึกดื่นจนตอนนี้จึงหมด
แรงกันทุกคน
พอเข้ามาในตัวบ้านพักนิชคุณหันไปมองคิม จุนซู ที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว
“จุนซู เดินดีๆเดี๋ยวก็ชนโน่น ชนนี้เจ็บอีก อาบน้ำแล้วนอนเลยนะไม่ต้องแต่งเพลง
แล้ว”
“อืมมม”
นักร้องนำรับทราบ ก่อนที่จะเดินสะลึมสะลือเข้าห้อง
“อูยอง อาบน้ำนอนเลยนะครับ”
พี่ชายต่างเชื้อชาติหันมาสั่งเด็กแก้มป่องที่ตาจะปิดเหมือนกัน อูยองทำ
เพียงแค่พยักหน้ารับเพราะเหนื่อยจนไม่มีแรงจะพูด
ส่วนจุนโฮ ที่เห็นบ่นว่าปวดแขน ตั้งแต่ตอนถ่ายรายการ มีชานซองเดินประกบ
ตามส่งถึงห้องอยู่แล้วทำให้เขาไม่ต้องเป็นห่วงเท่าไหร่
ส่วนไอ้ตัวเจ้าปัญหาอีกคน นิชคุณกะจัดการเอง แต่ตอนนี้เขาขออาบน้ำสระผม
ก่อนแล้วกัน
นิชคุณที่ทำภารกิจของตัวเองเรียบร้อย สวมเสื้อยืดแขนยาวสีแดง กางเกงวอร์มสี
ขาว ถือกล่องปฐมพยาบาลกล่องใหญ่เดินออกมานอกห้อง ก็เจอกับขานซองที่
เดินลงบันไดมาจากชั้น 2 พอดี
“ชานซอง จุนโฮเป็นงัยบ้าง”คนพี่ถามอย่างห่วงใย
“ให้กินยาแก้ปวด ตอนนี้หลับไปแล้วครับพี่คุณ”
“แล้วเราทำไมยังไม่นอนละ”พี่ชายขมวดคิ้วถาม
“ผมว่าจะมาดูพี่แทคหน่อยนะครับ”ชานซองตอบเสียงอ่อน
“เดี๋ยวพี่ไปดูเอง ชานซองไปนอนเถอะ”
“ครับพี่”น้องเล็กเลยหันหลังเดินขึ้นบันไดกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง
นิชคุณเคาะประตูห้องเป้าหมาย เงียบ ไม่มีอะไรตอบรับจากภายในห้อง
แทคมันหลับแล้วเหรอ ไม่น่าใช่นะ
นิชคุณจึงเคาะอีกครั้ง แต่คราวนี้ได้ยินเสียงอืออาตอบเบาๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าให้เข้าได้
หรือไม่ได้ แต่เขาก็ผลักประตูห้องไปเรียบร้อย แล้วก็เห็นเจ้าของห้องนั่งตัวใหญ่
ก้มหน้าอยู่บนเตียง ต้น แขนใหญ่ล่ำโผล่พ้นเสื้อสีแดงสดออกมาเพียงข้างเดียว
เหงื่อเม็ดเล็กซึมแถวหน้าผากกว้าง ลมหายใจหอบกระชั้น
แทคยอนคงอยากจะถอดเสื้อ แต่เสื้อยืดที่เป็นแบบสวม ทำให้การใช้มือข้างเดียว
ในการถอดคงลำบาก และดูเหมือนจะพยายามฝืนใช้มือข้างที่เจ็บ
แต่สุดท้ายนอกจากถอดเสื้อไม่ได้แล้วยังจะทำตัวเองเจ็บจนเหงื่อตก
นิชคุณวางของที่ถือมาด้วยบนโต๊ะแถวหัวเตียง ก่อนที่จะเดินเข้าไปยืนอยู่หน้าคน
ที่นั่งนิ่งเหมือนไม่รับรู้ว่ามีใครเข้ามาในห้อง มือเรียวจับชายเสื้อ ก่อนที่จะถอด
เสื้อสีสดให้ออกจากร่างกายกำยำ คนที่ตอนนี้ช่วงบนเปลือยเปล่า
ไหล่กว้างข้างนึงมีแผ่นบรรเทาปวดแผ่นโตปิดไว้ นิชคุณค่อยๆแกะแผ่นขาว
เหนียวที่ติดมานานหลายชั่วโมงแล้ว ออกให้อย่างบรรจง
คนที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่เนิ่นนาน ค่อยๆปิดเปลือกตา
ก่อนที่จะ โน้มศรีษะมาข้างหน้าจนซบอยู่กับลำตัวของคนที่ยืนอยู่
นิชคุณก้มลงไปมองก็เห็นเพียง ผมดกหนาที่ถูกมัดรวบไว้
เพื่อไม่ให้ผมด้านหน้าที่ค่อนข้างยาวทิ่มปิดหู ปิดตา
นิชคุณคลายหนังยางที่มัดผมหนา ใช้มือสางผมที่พันติดกันให้อย่างเบามือ
ก่อนที่จะลูบผมหยักยาวให้เป็นทรง
“เป็นไงบ้าง ปวดไหล่มากไหม กินยาหรือยัง”
“เหนื่อย”
เสียงห้าวที่ตอบกลับแค่เพียงคำถามแรก ทำให้นิชคุณใจกระตุกวูบ คำว่าเหนื่อย
ของแทคยอนไม่ได้หมายถึงการแข่งขันในวันนี้แน่ แทคยอนเหน็ดเหนื่อยจาก
อาการบาดเจ็บของตัวเองมากกว่า
จะเรียกว่าอาการบาดเจ็บที่เกิดจากการทำงานก็ได้มั้ง เพราะตั้งแต่เดบิวท์ทาง
บริษัท เลือกที่จะให้ พวกเขา ใช้การเต้นอโครบาติกส์ เป็นจุดขายที่แตกต่างจาก
ไอดอลวงอื่น การตีลังกา และการแสดงผาดโผน จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และ
ถึงจะฝึกฝนหนักขนาดไหน แต่ก็ต้องมีบ้างที่พลาดจนทำให้บาดเจ็บ
ทั้งที่จริงในวัยของพวกเขาควรจะได้เรียน ได้เล่นอย่างมีความสุขในรั้วมหาลัย
มากกว่าที่จะต้องมาเจ็บปวด เหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ถึงแม้ร่างกายจะ
กำยำ สูงใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าร่างกายจะทำจากเหล็กไหล ไม่รู้สึกเจ็บ ไม่รู้สึกปวดซะ
เมื่อไหร่
แต่พูดไปก็เท่านั้น มันเป็นหนทางที่พวกเขาเลือกที่จะมีชีวิตเองนี้ นิชคุณ แค่นยิ้ม
เลือกที่จะมีชื่อเสียง เลือกที่จะเป็นที่รู้จัก เลือกที่จะเป็นไอดอล เป็นนักร้อง เมื่อ
พวกเขาเป็นคนเลือกทางเดินชีวิตนี้เอง มันก็ต้องแลกกับอะไรหลายอย่างและ
หลายอย่างในชีวิตพวกเขาต้องขึ้นอยู่กับบริษัท แม้กระทั่งผมยาวดกหนาที่นิช
คุณสัมผัสอยู่ตอนนี้ เจ้าของผมเองยังไม่มีอำนาจในการตัดให้มันสั้นลงได้เลย
นิชคุณผลักศรีษะทุยที่ซุกซบให้ออกจากตัวเบาๆ
“ไปอาบน้ำ แล้วรีบออกมา เดี๋ยวฉันจะติดแผ่นแก้ปวดให้ใหม่”
นิชคุณสั่งเสียงเรียบ แทคยอนเงยหน้ามามองเพื่อนสนิท แววตากลมเฉยเมยที่
เห็นทำให้ต้องถอนใจยาว
เฮ้อ หมดเวลาสำหรับการแสดงความอ่อนแอแล้วซินะ
แทคยอน สูดลมหายใจเข้าลึก ลุกขึ้นยืน คว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่ก่อนที่จะเดินเข้า
ห้องน้ำไปเงียบๆ
นิชคุณมองแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าที่หายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ก็กวาดสายตา
มองไปรอบๆ ห้องที่มีเพียง เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเก้าอี้ไว้วางคอมพิวเตอร์ เพื่อใช้ใน
การแต่งเพลง งานอดิเรกชิ้นใหม่ของเจ้าของห้อง กับตู้เย็นอีก 1 เครื่องเท่านั้น แต่
เสื้อผ้าที่ใส่แล้ว และยังไม่ใส่ กระจายทั่ว จนคนมองทนไม่ได้ต้องไปเดินเก็บให้
เสียงประตูห้องน้ำทีเปิดออกมาทำให้คนที่กำลังโยนเสื้อที่คิดว่าเจ้าของห้องคงใส่
แล้วลงตะกร้าเสื้อผ้า ต้องหันไปมอง
มันวิ่งผ่านน้ำหรืองัย ทำไมอาบเร็วจัง
ร่านกำยำสูงใหญ่ มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายช่วงล่าง หยดน้ำเกาะพราว ทั้ง
ใบหน้า และอกกว้าง สีหน้าดูสดชื่นขึ้น
“คุณ อยากสระผม”
เสียงห้าวที่ดูค่อนข้างเกรงใจ ที่ได้ยินทำให้นิชคุณมองคนที่คงใช้มือเดียวอาบน้ำได้
แต่ถ้าจะสระผมเองคงลำบาก จึงคว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่ตกอยู่แถวพื้นห้องพาดบ่า
ก่อนที่จะเดินนำเข้าไปในห้องน้ำ โดยมีคนตัวโตเดินตามหลัง
“ก้มหัวลง”
นิชคุณสั่งคนที่ยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า แล้วคว้าฝักบัวมาเปิดให้น้ำไหลผ่านผม
หยักยาว เมื่อผมหนาเปียกชุ่มก็มองซ้ายแลขวา หายาสระผม
นั่นไง แชมพูขวดสวยกลิ่นหอมคุ้นตา ตอนที่อยู่ที่ห้อง พอจะสระผม นิชคุณหา
ยังไงก็ไม่เจอ จนต้องเปิดขวดใหม่ใช้ แต่แชมพูที่เขาหาแทบตายตอนนี้กลับตั้ง
เด่นเป็นสง่าอยู่ในห้องน้ำของอ๊ค แทคยอน
ยกให้มันไปเลยแล้วกัน มันจะได้ไม่ต้องมาแอบหยิบของเขาไปใช้อีก
นิชคุณหลังจากที่ ล้างฟองนุ่มกลิ่นหอมออกหมดเรียบร้อย ก็ใช้ผ้าขนหนูซับผมที่
ตอนนี้เปียกซ่ก ลู่แนบไปกับใบหน้าเข้มให้อย่างเบามือ
“เอ้า เสร็จแล้ว”
พอได้ยินเสียงนุ่มบอก แทคยอนรีบเปลี่ยนท่าจากที่ก้มศรีษะให้เพื่อนสนิทสระผม
จนเมื่อยคอ มายืดตัวเต็มความสูงทันที ก่อนที่จะสั่นศรีษะเบาๆ
“โอ๊ยยย แกจะสบัดขนทำไมวะ น้ำเข้าตาฉันเลย”
นิชคุณโวยวายหลังจากหยดน้ำใสที่มาจากปลายผมยาวกระเด็นเข้าตากลมโต
ของตัวเอง
“สบัดผมเว้ย ไม่ใช่สบัดขน “
แทคยอนแก้ แต่พอเห็นคนตรงหน้าที่กำลังจะใช้มือขยี้ตา เลยรีบจับมือขาวไว้
“อย่าขยี้ตา”เสียงห้าวดุ
“ก็มันเคืองอะ ไอ้บ้า” นิชคุณใช้มือข้างทีเหลือทุบลงไปที่อกกว้างอย่างหงุดหงิด
“โอ๊ยยยย เจ็บนะเฟ้ย “ แทคยอนรีบใช้มือข้างเดิมจับมือที่เหมือนจะเงื้อทุบเขาอีก
“ไหนดูสิ”
เพราะมือข้างนึงรวบมือทั้งสองข้างของนิชคุณไว้ ส่วนแขนอีกข้างก็เจ็บจนยกไม่
ขึ้น และตัวเองก็สายตาสั้นมาก เพื่อจะมองให้เห็นดวงตากลมชัดเจน แทคยอน
จึงยื่นหน้ามาใก้ลจนจมูกโด่งแทบจะทิ่มหน้าคนตาโต
“โหยยย ตาแดงก่ำเลยวะ โทษทีนะ”
“เออ ปล่อยมือได้แล้ว”
เอ๊ะ มันแปลกๆอยู่นะ ผู้ชายสองคนอยู่ในห้องน้ำด้วยกัน คนนึงทั้งตัวมีแค่
ผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวผืนเดียว ดีนะเขายังใส่เสื้อผ้าครบ แต่มือสองข้างก็ดันถูกมัน
จับไว้ แล้วดู ดู๊มันยื่นหน้ามาซะ นิชคุณคิดพร้อมขยับตัวอย่างอึดอัด
แทคยอนมองคนที่ทำหน้าตาแปลกๆ ยืนขยุกขยิกอย่างงงๆ แต่พอเห็นรอยแดงที่
เริ่มตั้งแต่ใบหูเล็ก จนลามมาถึงแก้มขาว ก็ต้องอมยิ้ม ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปอีก
นิชคุณผงะไปด้านหลังก่อนจะถามอย่างตกใจ
“นายจะยื่นหน้ามาทำไมวะ”
“ก็ฉันอยากดูชัดๆว่าตานายแดงขนาดไหน”
เสียงห้าวที่พยายามปรับให้ราบเรียบแต่คนความรู้สึกไวอย่างนิชคุณมีหรือจะไม่
สามารถจับความความรื่นรมย์ที่แฝงจางๆมาในคำพูดได้
อ้อ เล่นอย่างนี้ใช่ไหม นิชคุณกัดฟันกรอด ก่อนจะแสร้งพูดเสียงอ่อย
“ปล่อยมือฉันได้แล้ว นายจับซะแน่นเลย ฉันเจ็บ”
แทคยอนรีบปล่อยมือทั้งสองข้างแทบจะทันที ที่ได้ยินคำว่าเจ็บ
พอมือทั้งสองข้างเป็นอิสระ นิชคุณรีบคว้าฝักบัว แล้วเปิดน้ำฉีดใส่หน้าคนแขน
เจ็บอย่างแรง
“เฮ้ย ไอ้คุณ ทำบ้าอะไรวะ”
คนที่เพิ่งเช็ดผมจนแห้งหมาด ตอนนี้ผมกลับเปียกซ่กอีกครั้ง โวยวายลั่นห้องน้ำ
แถมน้ำยังไหลลงมาจากศรีษะ ผ่านไปถึงอกกว้าง ลงไปยังหน้าท้องแกร่งเป็น
ลอน สู่เอวหนา จนหายลับเข้าไปตามขอบผ้าเช็ดตัว
“5555 สมน้ำหน้า ไอ้แมวบ้า”
“เฮ้ย ปิดน้ำเดี๋ยวนี้เลย ผ้าเช็ดตัวเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวมันหนักน้ำ ก็ร่วงแผละ
ลงมาพอดี”
คนที่พยายามใช่มือข้างที่ดีกันสายน้ำไม่ให้มาตกกระทบใบหน้ารีบพูด
“ก๊ากกกก ให้มันหลุดไปเลย”
นิชคุณขำ กับสภาพดูไม่จืดของเพื่อนสนิท แม้จะพูดอย่างนั้น แต่มือกลับหมุน
ปิดวาล์วน้ำทันควันเหมือนกัน
“อยากดูของเขาละซี้”
“เหอะ ของนายก็เหมือนของฉัน ทำไมฉันต้องอยากดูด้วย ออกมาได้แล้ว มัวแต่
เล่นอยู่ได้”
นิชคุณพูดเสียงเรียบ แต่ขายาวกลับรีบเดินจ้ำพรวดออกจากห้องน้ำไปก่อน
“ใครมัวแต่เล่นกันแน่ฟระ”
แทคยอนบ่นงึม ก่อนจะคิดว่าจะออกจากห้องน้ำยังไง เพราะผ้าที่ใช้พันกายเพียง
ผีนเดียวเปียกน้ำไปหมด ทั้งหัว ทั้งตัว ก็เปียกมะล่อกมะแล่ก
“เอ้า ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่”
นิชคุณเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะปาผ้าผืนใหญ่ใส่หน้าแทคยอน
อย่างแรง จนคนโดนผ้าปาใส่ร้องเสียงหลง
“โอยยย เจ็บนะเว้ย จะให้ก็ให้ดีๆสิวะ”
“รีบๆออกมาเลย ฉันง่วงนอนแล้ว เดี๋ยวก็ให้ติดแผ่นแก้ปวดเองเลยนะ”
เสียงที่โหวกเหวกสั่งปนขู่ตรงหน้าห้องน้ำ ทำให้แทคยอนต้องส่ายหัว
“จริงๆเลย หน้าตาก็น่ารัก แต่ทำไมมันโหดจังวะ”
นิชคุณตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการหาแผ่นบรรเทาปวด ในกล่องปฐมพยาบาล อยู่
บน เตียงนอนนุ่มของแรปเปอร์ประจำวง เสียงนุ่มงึมงำ
“ยี่ห้อนี้ใช้ไม่ค่อยดี”
“ยี่ห้อนี้กลิ่นแปลกๆ”
เพราะทุกคนในวงต่างต้องใช้ไอ้แผ่นบรรเทาปวดนี้ทั้งนั้น ทำให้แทบทุกยี่ห้อที่ใคร
ว่าดีมีอยู่ในกล่องปฐมพยาบาลเต็มไปหมด
“แล้วอันที่ติดวันนี้ดีไหมวะ แทค”
นิชคุณเงยหน้ามาถามคนที่กำลังรื้อตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดสำหรับใส่นอน
ก่อนจะขมวดคิ้วเข้มเมื่อเห็นสิ่งที่แทคยอนกำลังคว้ามาสวม
“นายใส่ได้ไงวะ บ๊อกเซอร์ลายปวดลูกกะตาอย่างนั้น”
“สวยดีออก แฟนคลับอุตส่าห์ให้มา ใส่ได้จนครบ 365 วัน ไม่ซ้ำกันเลยนะ ”
แทคยอนพูดอย่างภาคภูมิใจ
“เหอะ พอกันทั้งแฟนคลับ ทั้งศิลปิน” นิชคุณส่ายหัว
“ไอ้แผ่นบรรเทาปวด วันนี้มันก็ดีอยู่นะ เสียอย่างเดียวเหนียวไปหน่อยตอนนาย
เอาออกให้ฉัน มันดึงขนตรงไหล่ฉันหลุดไปเป็นกระจุก”
แทคยอนพูดไป พลางสวมกางเกงนอนทับบ๊อกเซอร์ลายฉวัดเฉวียน
“งั้นเอายี่ห้อเดิมแล้วกันเนอะ เอ้ามานั่งได้แล้วจะได้ติดให้”
นิชคุณหันไปเรียกคนที่ตอนนี้สวมกางเกงวอร์มขายาวสีเข้มเรียบร้อย แต่ท่อนบน
ยังเปลือยเปล่า อวด ต้นแขนใหญ่ล่ำ แผ่นอกกว้าง หน้าท้องเรียบเป็นลอน เห็น
ซิกส์แพคชัดเจน
แทคยอนเดินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผม ที่บ่ากว้างมีเสื้อกล้ามพาดอยู่ ก่อนที่จะ
นั่งบนเตียง ที่มีแผ่นบรรเทาปวดที่นิชคุณรื้อ กระจายเต็มไปหมด
“ผมยังไม่แห้งอีกเหรอ”
คนที่ขยับมานั่งซ้อนหลังถาม แต่ก็ไม่รอคำตอบ ดึงผ้าขนหนูในมือใหญ่มาเช็ดผมให้ จนผมเปียกเริ่มแห้งฟองฟู ยาว ปรกหน้าปรกตาเหมือนเดิม
มือเรียวดึงเสื้อที่พาดอยู่บนไหล่กว้าง โยนไว้บนเตียง ก่อนที่จะใช้สองมือ
นวดไปที่ไหล่หนาอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยเอาแผ่นบรรเทาปวดมาติด ให้
“เอ้า เสร็จแล้ว นอนได้แล้ว อย่ามัวแต่ไปส่องคลิป โหลดรูปตัวเองจากเวปแฟนคลับอยู่ละ”
นิชคุณดักคอ ส่วนมือก็ง่วนกับการเก็บของที่กระจายเกลื่อนบนเตียงลงกล่อง
ปฐมพยาบาล ให้เรียบร้อย
คนไหล่เจ็บหัวเราะแห้งๆใส่ แทคยอน เอี้ยวตัวไป คว้าเสื้อกล้ามที่อยู่บนเตียง
ก่อนเอนตัวไปด้านหลังจนหัวหยิกหยอยพิงอยู่กับอกของคน
ที่คุกเข่าอยู่ด้านหลัง แววตากลมก้มมองคนที่พิงอกตัวเองอย่างสงสัย
“อะไร”
“ใส่เสื้อให้หน่อย”
คนตัวโตบอกหน้าเรียบ แต่ แววตาคมกลับวับวาวแปลกๆ นิชคุณขมวด
คิ้วไม่ไว้ใจ แต่เพราะเหนื่อยมาทั้งวันอยากไปพักผ่อนบ้างแล้ว เลยปัดความ
สงสัยออก เอื้อมมือไปดึงเสื้อกล้ามสีดำในมือคร้ามมาสวมให้จากด้านหลัง แต่
ไม่รู้ว่าเสื้อหด หรือ เจ้าของเสื้อตัวใหญ่กว่าเดิม พอสวมผ่าน
หัวโต จะดึงลงให้แนบกระชับกับร่างกายท่อนบน ถึงติด แน่นไปหมด
“โอ๊ยยยยย เสื้อมันเล็กลงหรือตัวแกมันใหญ่ขึ้นวะ ทำไมมันดึงไม่ลงเนี่ย “
คนที่ใส่เสื้อให้จากด้านหลัง บ่นไป ดึงเสื้อไป สุดท้ายต้องสอดแขนทั้งสองข้าง
ของตน ใต้แขนใหญ่ โอบรอบลำตัวกว้างก่อนที่จะดึงชายเสื้อที่ติด
อยู่ตรงส่วนแถวราวนมคนตัวโตให้ลงมาพร้อมกัน
“เฮ้อ เสร็จแล้ว”
คนที่ดึงเสื้อลงจนสำเร็จเป่าปาก แต่พอจะผละร่างออกห่าง ก็กลับโดนคนที่นั่ง
ด้านหน้า จับมือที่โอบร่างตัวเอง รั้งไว้แน่น จนแผ่นหลังแกร่งแนบกระชับกับ
อกเรียบ หัวหยักฟูซุกซบอยู่ตรงซอกคอคนที่อยู่ด้านหลัง
“อะไรอีกละ”
นิชคุณก้มหน้าลงไปถาม ดวงตากลมสบกับดวงตาคมวาวที่เงยหน้ามามองพอดี
ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองไม่ถึงคืบ
“Thank You Khun”
เสียงห้าวทอดบอกนุ่มนวล ดวงตาคมเต็มไปด้วยความซึ้งใจ
“เออ “
นิชคุณตอบกลับเสียงเฉยเมย จนคนฟังหมดอารมณ์ ปล่อยแขนขาวที่จับ
ไว้ทันที
“อะไรว้า คนอุตส่าห์จะทำซึ้ง ตอบกลับมาแค่ “เออ” เนี่ยนะ”
แทคยอนกระเง้า กระงอด
คนที่ถือกล่องปฐมพยาบาล ก้าวลงจากเตียง เพื่อไปปิดไฟ ก่อนจะเดินออกจากห้อง ไม่ใส่ใจ คนที่บ่นไล่หลัง
“Sweet Dream My OkCat”
เสียงทุ้มนุ่มหวาน ที่ล่องลอยในบรรยากศ ก่อนที่เจ้าของเสียงจะจะเปิดประตู
ห้อง แล้วก้าวจากไป แต่แค่นั้นก็ทำให้คนฟังที่อยู่ในห้องมืดมิด ยิ้มกว้าง สงสัย
คืนนี้เขาจะหลับฝันดีจริงๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น