Warning : ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
OKtizen's Part
“ก๊อกๆ”
ผมเคาะประตูห้องเป้าหมาย พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างในก็รีบพูด“Trick or Treat?”
เบื้องหลังประตูเงียบไปสักพักก่อนที่เสียงทุ้มปนแหบนิดๆจะดังให้
ได้ยิน
“Trick”
ชิส์ นิชคุณ มันกวนประสาทจริง
“Trick ได้งัยวะ นายต้องบอก Treat ดิ และเอาขนมมาให้ฉัน
ด้วยไม่งั้นฉันจะยืนร้องโหยหวนอยู่หน้าห้องนายนี้แหละ”
พอผมขู่เอ๊ยพูดจบปุ๊บ ประตูห้องก็เปิดออกปั๊บ เจ้าของห้องที่
ตอนนี้อยู่คนเดียวเพราะรูมเมทของตัวเองไปเล่นอยู่กับจุนซูเอ๊ย
มินจุนที่ห้องผม
นิชคุณที่สวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มห้าส่วนจัมป์ขาสีเทา ร่าง
เพรียวยืนพิงอยู่ตรงกรอบประตู ตากลมหรี่ปรือ
คุณปู่ ประจำวงคงอยากนอนเต็มแก่แล้ว ก็น่าเห็นใจอยู่หรอก
ครับ พอนิชคุณลงจากเครื่องยังไม่ทันได้พักก็ต้องทำงานเลย
ตั้งแต่เช้ายันเย็น
แต่วันฮาโลวีนปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียวเอง มาเล่นกับเค้าก่อนแล้ว
ค่อยนอนน้า
“ฉันจะนอนแล้วไปเล่นกับคนอื่นไป๊”
ริมฝีปากได้รูปสวยหาวหวอด ท่าทางอย่างนี้ ในช่วงเวลาทำงาน
ไม่เคยมีใครได้เห็นหรอกครับ มือขาวสะบัดโบกไล่ผม
“โหยยย ปีนึงมีหนนะ หัดทำอะไรสนุกๆบ้างสิวะไอ้คุณ
“Trick or Treat?” ตอบใหม่เดี๋ยวนี้เลย”
ดวงตากลมเยิ้มปรือปรอยคล้ายจะหลับมิหลับแหล่แต่ยังไม่วาย
“Trick”
“อืออออ คุณอ่ะ ถ้านายยังตอบอย่างนี้ฉันจะยืนหลอกหลอนจน
นายนอนไม่ได้เลยนะ”
ผมแกล้งพูด แต่เจ้าผมยาวข้างหน้าก็ตกมาบังตาข้างนึงจนมอง
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ชัดเจนเลยต้องสะบัดบ๊อบอวดผมสวยสัก
หน่อย
“ฉันไม่มีขนมให้นายเว้ย”
สงสัยนิชคุณคงกลัวผมมาหลอกหลอนจัด ตากลมเลยเหมือนเบิก
กว้างมาหน่อยนึง
“แล้วไอ้ที่นายอมอยู่ในปากอ่ะ”
ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆแปลกๆตั้งแต่นิชคุณพูดประโยคแรกแล้ว
“ยาอมแก้ไอ จะเอาหรือไง”
“หวานมั้ย”
“มันอยู่ในปากเนี่ยจะลองกินดูไหมล่ะ”
คำพูดที่ได้ยินทำให้ผมรีบเท้าแขนข้างนึงตรงกรอบประตูเหนือ
ศรีษะเล็ก ใบหน้าขาวใสที่ยังคงนิ่งเรียบสนิทไร้ปฏิกริยา จนอด
พูดยั่วสวนตอบ ด้วยเสียงแสนบริสุทธิ์ใจไม่ได้
“แล้วนายจะให้ฉันชิมไหมล่ะ”
คราวนี้ดวงตากลมกลับหลุบต่ำ ก่อนที่ปากอิ่มสวยจะกระตุกยิ้ม
มุมปากให้ผมเริ่มหวาดระแวง แต่ก็ไม่ทันเมื่อมือเรียวขาวมาจับ
ผมด้านหน้าของผมที่ตัดสไลด์ยาว ไม่ให้ตกบังดวงตา ก่อนที่จะ
เงยหน้าใช้ดวงตากลมโตมาประสานกับดวงตาทั้งคู่ของผม
ดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เปลี่ยนจากปรือปรอยมาเป็นกระจ่างใสวิบ
วับราวกับมีดวงดาวเล็กๆอยู่ภายใน อาวุธชั้นดีที่สามารถ
ทำให้ผมยืนตัวแข็งทื่อได้ แถมยังยิ้มหวานให้ผมอีกแหนะ
เวรแล้วครับข้าศึกรุกหนักจนทำให้ผมต้องเพลี่ยงพล้ำแล้ว
หรือไง“งั้นถาม “Trick or Treat?” ใหม่อีกครั้งสิ ”
นิชคุณใช้อาวุธหนักมาถล่มผมอีกรอบ ใครได้ยินเสียงนุ่มทุ้มอย่างนี้
แล้วจะไม่ทำตามบ้างครับ
“Trick or Treat?”
“Treat “ “เอ้า”
คนที่พูดจบ มือขาวละออกจากปอยผมสีแดงสุดสวยของผม แล้ว
ก็ยัดอะไรสักอย่างใส่อกผมอย่างแรงจนแทบจุกจนต้องเผลอถอย
หลัง
ผมมองซองที่อยู่ในมืออย่างงงๆก่อนที่จะถามคนที่ตอนนี้ไปยืน
กอดอกพิงตรงกรอบประตูเหมือนเดิม
“ก็ยาอมที่นายอยากชิมไง ฉันให้นายทั้งหมดเลย”
“ทำไมสีตุ่นๆแปลกๆอย่างนี้วะ”
ผมลองเทของที่อยู่ในซองลงบนมือ ไอ้เม็ดกลมๆเล็กๆสีพิลึกๆ
ทำให้ผมมองอย่างหวาดๆ
“ก็มันยาอมสมุนไพรสีมันก็อย่างนั้นแหละ”
เสียงเอื่อยเฉื่อยอธิบายเบาๆ
“เหรอ”
กินแล้วจะตายไหมวะเนี่ย ผมรีบพลิกซองอ่านฉลากข้างหลัง แต่ก็
เห็นเพียงภาษาไทยยาวเหยียด
“จะเอาไหมล่ะ”คนที่ยืนมองผมอยู่นานถามอย่างรำคาญ
“เอาๆ”
เก็บไว้ก่อนดีกว่าเว้ย คุณมันคงไม่คิดวางยาผมหรอกมั้ง แต่ก็ชัก
จะไม่แน่ใจ เพราะวันนี้มันทั้งไม่สบาย ทั้งง่วงนอน เผื่อมันสติ
หลุดมาผมจะทำยังไงล่ะเนี่ย
“งั้นก็ไปเล่นที่อื่นได้แล้วไป๊ ฉันจะนอน”
คนที่ขยับมายืนตัวตรง ดวงตากลมเยิ้มปรืออีกรอบ หาวอีกหวอด
ก่อนแกว่งมือไล่ผมอีกครั้ง
“เออๆ Good Night คุณ”ผมไม่ตอแยมันแล้วดีกว่า
“Good Night”
เสียงทุ้มนุ่มมาพร้อมกับมือเรียวที่ปิดประตูจนสนิท ผมยืนนิ่งอยู่
สักครู่ก่อนที่จะล้วงซองที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง มาเทใส่มือ ก่อนที่
จะกรอกไอ้เม็ดกลมๆสีพิลึกๆเข้าปาก หลับตาปี๋รอรับรสชาติ สัก
พักก็ค่อยลืมตากับรสชาติพอรับได้ ที่มาพร้อมกับความชุ่มคอ
แถมกลิ่นหอมอบอวลอยู่ในปาก
กลิ่นเดียวกัน
ผมยิ้มกว้างก่อนผิวปากหวือ ไปนอนบ้างดีกว่าขี้เกียจเล่น
แล้ว
แต่ก่อนอื่นคงต้องไล่รูมเมทของนิชคุณให้กลับห้องตัวเองก่อน
ดีกว่ามั้ง
Winkies 's Part
“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องทำให้ผมที่กำลังจะเอนกายลงนอน
ขมวดคิ้ว ไม่น่าจะใช่อูยองเพราะน้องเพิ่งขอผมไปเล่นห้องจุนซู
ก่อนเดินออกไปเมื้อกี้นี้เอง ผมลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ขณะกำลังจะ
อ้าปากถามว่าใครที่มันช่างกล้ามารบกวนเวลานอนของผม
“Trick or Treat?”
เสียงห้าวที่ได้ยินก็ทำให้ผมได้รับคำตอบ เจ้าเด็ก(?)หัวแดง
นั้นเอง ไม่ยอมหลับยอมนอนนะไอ้นี้ ส่วนผมนะง่วงจะตายชัก ได้
งีบบนเครื่องแค่แป๊บเดียว และพอถึงญี่ปุ่นก็ต้องทำงานเลยตั้งแต่
เช้า ยังไมได้มีเวลาพักแต่พอจะนอนแต่หัวค่ำก็มาเจอคนกวน
ประสาทอีก
“Trick”
แต่ผมก็ยังยอมเล่นกับมันอีกแหนะ ผมยืนอมยิ้มหลังจากไม่ได้ยิน
เสียงอะไรอีก รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงอีกฟากของประตูกำลังทำ
หน้ายังไง
“Trick ได้งัยวะ นายต้องบอก Treat ดิ และเอาขนมมาให้ฉัน
ด้วยไม่งั้นฉันจะยืนร้องโหยหวนอยู่หน้าห้องนายนี้แหละ”
เสียงห้าวโวยวายทำให้ผมต้องรีบเปิดประตูเพราะกลัวจะโดน
พนักงานโรงแรมบ่นเอาที่ทำเสียงดังยามวิกาล ถึงพวกเราจะจอง
โรงแรมไว้ทั้งชั้นเลยก็เหอะ
ผมยืนพิงกรอบประตูมองคนผมแดงที่ยืนหน้างอ ผมด้านหน้ายาว
ปรกหน้าจนแทบไม่เห็นดวงตาคมข้างนึง แทคยอนอยู่ในชุดนอน
ของมัน ซึ่งก็คือเสื้อยืดสีเข้มแต่กางเกงวอร์มขายาวดันเป็นสีเขียว
แปร๊ด เข้ากันพิลึกเลยนะแก
“ฉันจะนอนแล้วไปเล่นกับคนอื่นไป๊”
ผมเผลอหาวหวอดก่อนโบกไม้ โบกมือไล่
“โหยยย ปีนึงมีหนนะ หัดทำอะไรสนุกๆบ้างสิวะไอ้คุณ
“Trick or Treat?” ตอบใหม่เดี๋ยวนี้เลย”
เฮ้อ ทำไมผมจะต้องมาเล่นอะไรทั้งที่ตาแทบจะปิดอยู่แล้วด้วย
เนี่ย
“Trick”
“อืออออ คุณอ่ะ ถ้านายยังตอบอย่างนี้ฉันจะยืนหลอกหลอนจน
นายนอนไม่ได้เลยนะ”
เสียงขู่พร้อมหัวใหญ่ที่สะบัดไปทีเพื่อไม่ให้ผมยาวมาทิ่มตาตัวเอง
“ฉันไม่มีขนมให้นายเว้ย”
ผมรีบบอกไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ของมันหรอกนะครับ แต่พอนึกไป
ว่าถ้าต้องทนฟังมันร้องโหยหวนหน้าห้องทั้งคืนก็รู้สึกสยองพิลึก
“แล้วไอ้ที่นายอมอยู่ในปากอ่ะ”
“ยาอมแก้ไอ จะเอาหรือไง”
“หวานมั้ย”
“มันอยู่ในปากเนี่ยจะลองกินดูไหมล่ะ”ผมประชด
“แล้วนายจะให้ฉันชิมไหมล่ะ”
ไอ้คนที่ขยับเข้ามาใกล้ ปากก็พูดไป ส่วนมือก็เท้าตรงกรอบประตู
เหนือศรีษะผม เสียงที่ใสซื่อแต่ดวงตาคมกลับเป็นประกาย
หึ หึ หึ วอนตายซะแล้วไอ้นี่
แต่ผมที่ห้อยระปิดหน่วยตาใหญ่กว้างข้างนึงทำให้ผมชักรำคาญ
เลยใช่มือเสยปัดเพื่อให้เห็นแววตาวิบวับทั้งสองข้างชัดเจน
ร่างใหญ่ที่เหมือนจะนิ่งขึงแข็งทื่อทันควัน ทำให้ผมต้องยิ้มใส่
ดวงตาคมทั้งคู่
“งั้นถาม “Trick or Treat?” ใหม่อีกครั้งสิ ”
ผมสั่งทั้งที่มือข้างนึงยังจับอยู่ที่ปอยผมสีเรดไวน์
“Trick or Treat?”
เสียงห้าวที่ทวนคำถามอีกครั้งราวเหม่อลอย ผมเลยยิ้มกว้าง
ก่อนตอบ
“Treat “ “เอ้า”
ผมพูดจบก็ปล่อยมือออกจากผมหนา หยิบซองยาอมที่อยู่
ในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะยัดเข้าไปตรงอกกว้างจนร่างใหญ่เซ
ไปข้างหลังแล้วถึงยืนกอดอกมองคนที่ทำหน้างุนงงนิ่ง
“อะไรเนี่ย”คนที่รีบตะครุบของตรงหน้าอก พอได้ก็พลิกดูไปมา
“ก็ยาอมที่นายอยากชิมไง ฉันให้นายทั้งหมดเลย”
“ทำไมสีตุ่นๆแปลกๆอย่างนี้วะ”
คนที่เทของที่อยู่ในซองบนมือแล้วมองอย่างหวาดระแวงราวไม่
แน่ใจว่ากินได้จริงหรือเปล่า
“ก็มันยาอมสมุนไพรสีมันก็อย่างนั้นแหละ”
“เหรอ”
แทคยอนยังไม่แน่ใจ พยายามเพ่งมองฉลากแต่ก็คงจะเข้าใจ
หรอกเพราะฉลากที่ติดก็มีแต่ภาษาไทย
“จะเอาไหมล่ะ”ผมถามหลังจากยืนมองมันอยู่นาน
“เอาๆ”เจ้าแมวขนแดงรีบเทเม็ดกลมกลับเข้าซองก่อนที่จะยัดใส่
กระเป๋ากางเกงวอร์ม
“งั้นก็ไปเล่นที่อื่นได้แล้วไป๊ ฉันจะนอน”
ผมรีบโบกมือไล่ก่อนหาวใส่อีกรอบ
“เออๆ Good Night คุณ”
“Good Night”
ผมเดินเข้ามาในห้องก่อนปิดประตู เดินขึ้นเตียงนอน ผมนอน
พลิกตัวไปมา แต่แปลกที่ผมไม่ได้ยินเสียงห้าวไปร้อง
“Trick or Treat?” ที่ห้องไหนอีกเลย
เฮ้อ คราวหน้าต้องให้แม่ส่งยาอมตราตระขาบมาให้ใหม่แล้วสิเรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น