การแกล้งของหมี
สวัสดีครับ ผมฮวาง ชานซอง น้องเล็กแห่ง 2PM ครับ
วันนี้พวกผมมีงาน เพราะฉะนั้นไม่ว่างคุยเล่นด้วยนะฮะ
เอ๋ ให้ผมเล่าบรรยากาศระหว่างการทำงานก็ได้เหรอครับ
งั้นโอ เค เลยฮะ
พวกเรามีสัมภาษณ์ รายการ T.V รายการหนึ่งครับ
สัมภาษณ์ไม่กี่นาทีหรอกครับ แป๊บเดี๋ยวก็เสร็จ
แต่ตอนนี้พวกผมกำลังรอให้ทาง Staff ของทางรายการ
เซ็ตฉาก เซ็ตไฟ เตรียมความพร้อมอยู่ครับ
ผมเลยถลาไปหาเป้าหมาย เอ้ย ไม่ใช่ครับ ไปหาพี่คุณ
คนร่างโปร่งที่ยืนคุยภาษาอังกฤษ หงุงหงิงกับพี่แทค
เหลียวมามองผมที่ใช้มือใหญ่โอบไปรอบเอว จากทางด้านหลัง
คนร่างสูงใหญ่ ผิวคร้าม ตาคมกริบ ที่ตอนแรก หัวเราะปากกว้างอยู่กับพี่คุณ
หุบยิ้มทันที ถึงจะไม่พูดอะไร แต่ดวงตาคมฉายแววไม่พอใจชัดแต่ก็แวบเดียว
ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเฉยชา
ก็ไม่รู้ที่พี่แทคไม่สบอารมณ์ เป็นเพราะผมมาขัดจังหวะการสนทนา
หรือเพราะมือใหญ่ของผมที่วางแหมะอยู่บนเอวพี่คุณ
เหอะ มันไม่ใช่แค่นี้หรอกพี่แทค
ผมคิดในใจก่อนที่จะจ้องหน้าพี่แทคอย่างท้าทายเต็มที่
พี่แทคขมวดคิ้วเข้มเมื่อเห็นสายตาผม
“มีอะไรครับ ชานซอง”
เสียงนุ่มของคนที่ผมโอบเอวอยู่
ทำให้ผมต้องหันกลับมาสนใจคนในอ้อมกอด
“เอ่อ.....เอ๊ะ”
ขณะพูดผมกระชับร่างเพรียวของพี่คุณให้เข้ามาใกล้อีก
แต่ก็ต้องสะดุดใจกับผิวสัมผัสใต้ฝ่ามือ ผมเลยเลื่อนมือไล้ไปทั่ว
ถึงแม้จะอยู่ใต้เสื้อผ้า แต่กล้ามเนื้อแข็งเกร็งที่สัมผัสได้นั้นทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว
ผมหมุนร่างโปร่ง ให้หันมาก่อนที่จะจิ้มไปที่อกคนตรงหน้า
“โอ๊ยยย เจ็บนะครับ”
เสียงนุ่มที่ต่อว่า ทำให้ผมยิ่งมั่นใจ
กล้ามท้องที่เป็นลอนแข็ง กับ กล้ามอกของคนที่เพิ่งออกกำลังกาย
จะค่อนข้างเจ็บถ้ามีใครมาสัมผัสแรงๆ
“เมื่อวานพี่คุณไปฟิตเนสมาใช่มั้ย ทำไมไม่ชวนผมไปด้วย”ผมโวยวาย
“ก็เมื่อวานชานซองกลับบ้าน”
“พี่คุณ โทรมาชวนก็ได้นี่ครับ บ้านผมกับฟิตเนสใกล้นิดเดียวเอง”
“นานๆกลับบ้านที ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวดีกว่าครับ ตอนอยู่หอ
ค่อยไปออกกำลังก็ได้”
พี่คุณพูดเสียงนุ่ม ผมเเถียงไม่ออก ก็เลยหมุนตัวพี่คุณกลับ
ก่อนที่จะกอดพี่คุณจากด้านหลังเหมือนเดิม
“แล้วเมื่อวานพี่คุณไปกับใครครับ”
ปากผมถาม แต่มือก็ยัง สำรวจกล้ามเนื้อตรงเอวพี่คุณอย่างอิจฉา
พักนี้ผมไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ทำให้กล้ามท้องแทบจะไม่มีอยู่แล้ว
“คุณไปกับฉัน แล้วแกจะลูบเอว ไอ้คุณอีกนานไหมวะ”
เสียงห้วนพร้อมดวงตาคมจ้องเขม็งที่มือผม ทำให้ผมต้องแสยะยิ้มไปให้
“คราวหน้าถ้าพี่คุณไปออกกำลังกาย ชวนผมด้วยนะครับ”
ผมทำเป็นไม่สนใจ คนที่ยืนมองผมตาขุ่นขวาง กลับก้มไปกระซิบบอกที่ข้างหู
ก่อนที่จะสูดกลิ่นหอมแถวต้นคอพี่คุณเข้าเต็มปอด
“เอ๋ อา... ได้ครับ” พี่คุณทำคอย่น หนีปลายจมูกของผม จนผมขำกิ๊ก
“มีอะไรหรือเปล่าครับ วันนี้ทำไมมานัวเนียพี่จัง ไม่ไปเล่นกับอูยอง จุนโฮ หรือครับ”
ชิส์ พี่คุณความรู้สึกไวเป็นบ้า ก็ถูกของพี่เขาละครับเพราะทุกครั้ง พอว่าง ผมมักจะ
ไปเล่นกับเจ้าด้ง กับนูนอมากกว่า นานครั้งถึงจะชวนพี่คุณมาเล่นด้วย
“ก็อยากอยู่กับพี่คุณอะ คร๊าบบบ”
ผมยังคลอเคลียไม่ห่าง ตอนแรกว่าจะแค่ยั่วอารมณ์ใครบ้างคน
แต่ทำไป ทำมา ตัวพี่คุณที่อุ่นๆหอมๆ กอดแล้วรู้สึกดีเป็นบ้า
ทำให้ผมชักจะไม่อยากไปไหน
“ขี้อ้อนจริงนะเรา”
พี่คุณหัวเราะ ก่อนที่จะใช้มือลูบหัวผมเบาๆ
ผมจับมือพี่คุณที่ไม่ได้นุ่มนิ่ม แต่แปลกที่ผมกลับชอบให้มือนี้
มาสัมผัสผม มาอยู่ในอุ้งมือผม
ผมมองมือขาว ก่อนที่จะใช้ฟันขบลงที่นิ้วเรียวเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว
คราวนี้แววตาคมของคนที่ยืนมองผมกับพี่คุณที่ตอนแรกก็ขุ่นขวางอยู่แล้ว
กลับเป็นประกายวาบทันที แววตาคมดุ เหี้ยมเกรียมที่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็น
พอผมเห็นก็ชักสยองเหมือนกัน
“คุณไปทางโน้นกันเหอะ”
เสียงห้าว แข็งที่พูดรัวเร็ว ก่อนที่จะใช้มือใหญ่มาดึงแขนอีกข้างของพี่คุณ
ที่ไม่ได้อยู่ในการเกาะกุมของผมไป จนร่างของพี่คุณหลุดออกจากอ้อมกอดของผม
ผวาไปทางคนดึง
เฮอะ ไม่มีทางหรอกพี่แทค
ผมเลยกระชับมือขาวที่ยังอยู่ในมือผมก่อนที่จะรั้งร่างสูงเพรียวกลับ
“พี่คุณ อยู่กับผมก่อน”
ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าพี่คุณยืนทำหน้าเหวออยู่ตรงกลางระหว่างยักษ์2ตน
ที่ดึงแขนพี่คุณไว้คนละด้าน
“เอ๊ะ ไอ้หมี ตัวก็ใหญ่ทำเป็นอ้อนเป็นเด็กๆไปได้”
“ก็ทำไมละครับ ผมอ้อนเฉพาะคนที่ผมอยากจะอ้อนด้วยเท่านั้นแหละ”
ที่จริงพี่แทคก็คงอยากอ้อนพี่คุณด้วยเหมือนกัน
แต่ติดที่ว่าพี่คุณมอบสิทธิพิเศษนี้ให้เฉพาะพวกน้องๆเท่านั้น
อิจฉาผมละซี้ พี่แทค เอ.....หรือว่าหวงพี่คุณกันแน่
“ปล่อยมือไอ้คุณเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“พี่แทคนะแหละ ปล่อย”
“นายนะแหละ”
“โอ๊ยยยย เจ็บบบบบบ ปล่อยทั้งคู่เล๊ยยยย” คนที่โดนดึงไปทางซ้ายที ขวาที
ตะโกนลั่น จนผมกับพี่แทคปล่อยมือที่จับไว้แทบจะไม่ทัน
“ไม่ไปกับใครทั้งนั้น Staff เขาเรียกแล้วเห็นไหม”
ผมมองไปทางที่มือเรียวชี้ ก็เห็น Staff กับเจ้าด้ง นูนอ และพี่ซู
ยืนจ้องมาทางพวกเรากันหมด ผมเลยได้หัวเราะแหะๆ
“ไป ไป๊ ไปทำงานกันได้แล้ว”
พี่คุณ ต้อนผมกับพี่แทค ให้เดินไปรวมกับสมาชิกวงคนอื่น
“นายสองคนเล่นชักกะเย่อแขนไอ้คุณกัน สนุกไหมเฮอะ
ไอ้ฉันกับ Staff ก็เรียกพวกนายไปสิ
มัวแต่เล่นกันอยู่ได้”พี่จุนซูงึมงำใส่
ผมไม่ใส่ใจเสียงนก เสียงกา เสียงแพนด้า
มองไปทางเก้าอี้สัมภาษณ์ที่เตรียมไว้แค่ 3ตัว
ก็แสดงว่ามีคนต้องนั่งข้างหน้า 3 คน
และต้องยืนข้างหลังอีก 3 คน พี่แทคที่เดิน
ไปนั่งที่เก้าอี้ตัวนึง สายตามองมาทางพี่คุณที่กำลังเดินไปหา
ผมเลยรีบผลักเจ้าด้งกับ จุนโฮ ทีเดินนำหน้าให้ไปนั่ง
แล้วก็ลากแขนพี่คุณไปยืนอยู่ข้างหลัง กับพี่จุนซู
พี่แทค ที่เตรียมกำลังจะอ้าปากเรียกพี่คุณชะงักค้าง
ดวงตาคมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าผมนิ่ง แต่ผมกลับทำหน้าเรียบเฉย
ส่วนมือก็จับอยู่ที่มือพี่คุณไม่ยอมปล่อย และการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้น
คำถามง่ายๆบรรยากาศที่สบายๆ แถมมีคำถามหนึ่ง พี่จุนซู พูดอะไรสักอย่าง
ทำให้ผมกับพี่คุณหันมาสบตากันก่อนที่จะกลั้นหัวเราะ พร้อมทำท่าล้อเลียน
พี่จุนซูที่หันมาเห็นก็ขำเราสองคนไปด้วย ทำให้พี่พิธีกรต้องหันมาถาม
“อะไรกันคะ หัวเราะอะไรกัน”
พวกที่นั่งอยู่แถวหน้า หันกลับมามองพวกผมกันหมด
แต่พอผมสบตาคม ปากที่ยังยิ้มค้างของผมก็ยิ่งแย้มกว้างก็เดิม
ส่งเสียงหัวเราะยั่ว
“มีอะไรกันวะ” เสียงห้วนของคนหน้าหงิกถาม
“ไม่บอกหรอกเนอะ พี่คุณเนอะ”
ผมยกมือพี่คุณที่จับอยู่กับผมขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจอวด
ก่อนหันไปบอกพี่คุณ
“หา...อะ... อืม.”
พี่คุณที่เออออ ตามผมแบบไม่ทันตั้งตัว ตาคมเลยตวัดใส่ควับ
ปากได้รูปเม้มแน่น จนผมอดขำไม่ได้
หลังจากนั้นพี่แทคก็ ไม่หันมามองข้างหลังอีกเลย
“นิคคุณมีข้อดีอะไรบ้างค่ะ”
คำถามของนูน่าพิธีการสาวสวยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ภายในวงเรา
ทำให้ผมต้องรีบตอบ
“พี่คุณเป็นคนใจดีมากเลยฮะ โดยเฉพาะกับน้องๆทุกคน
พี่คุณจะคอยดูแล ห่วงใยให้คำปรึกษาที่ดีกับพวกเราเสมอ
พี่คุณอ่อนโยนกับน้องๆทุกคนมากครับ”
ผมพูดเสียงจริงจัง และเน้นคำว่าน้องๆให้หนักหน่อย
พี่คุณก็ทำหน้าปลื้มซะ แต่พี่แทคที่ผมเห็นเพียงศรีษะฟูหนากลับคอแข็งทื่อ
“แล้วแทคยอนมีข้อดีอะไรบ้างคะ นิคคุณ”
“เอ๋ ข้อดีเหรอครับ”
มือเรียววางไว้บนบ่าคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า
แต่ท่าทางคิดหนักเหมือนจะหาข้อดีของพี่แทคไม่ค่อยเจอ
เรียกสายตาขบขันจากทุกคน
“ก็ตัวโต กล้ามใหญ่ ผมหนาครับ”
ข้อดีของพี่แทคที่เกี่ยวกับร่างกาย ไม่ใช่การกระทำ
ที่หลุดออกจากปากพี่คุณเรียกเสียงหัวเราะฮาครืน
แต่เสียงหัวเราะผมเหมือนจะดังสุดหรือเปล่าเนี่ย
ผมเห็นพี่แทคก็หัวเราะไปกับพวกเราด้วย แต่ตาคมกลับไร้ประกาย
แล้วพี่แทคก็ดูเนือยๆไปทันทีจนเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์
พี่แทคที่ดูตัวใหญ่ล่ำบึ๊ก เฮฮา ร่าเริง ยิ้มง่าย ชอบหยอก
ชอบพูดจากวนประสาท ขี้แกล้ง แต่พี่แทคก็ไม่เคยคิดมาก
ถ้าจะโดนเอาคืนโดยการผลัก การทุบ หรือพูดจาแรงๆกลับ
แต่พี่แทคกลับมีจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวคือ พี่คุณ
ถ้าเป็นอะไรเกี่ยวกับพี่คุณ พี่แทคจะมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที
พี่แทค แทบไม่เคยแกล้ง เคยตีพี่คุณ อย่างมากก็แค่ผลักเบาๆ
แต่พี่คุณทั้งผลัก ทั้งตี แถมมีถีบอีก แต่พี่แทคก็ไม่เคยว่าอะไร
ทำได้เพียงโหวกเหวกโวยวาย แต่ไม่เคยจะแก้แค้นคืนกลับแบบเดียวกัน
และพี่แทคก็แทบจะไม่เคยพูดจาจิกกัดพี่คุณเลย มีแต่ชมว่าพี่คุณเป็นคนดี
อย่างโน้น อย่างนี้ ส่วนพี่คุณนะเหรอ ถ้าพี่คุณอารมณ์อารมณ์ดี
ก็มีชมพี่แทคบ้างแต่ถ้าพี่คุณอยากจะแกล้งพี่แทค
ก็จะเป็นเหมือนสัมภาษณ์วันนี้ และก็แปลก ถ้าคนอื่นเป็นคนพูดประโยคนี้
พี่แทคคงไม่รู้สึก รู้สาอะไร แถมจะเขาไปจัดการคนพูดด้วยซ้ำ
แต่กลับพี่คุณ ถึงพี่แทคจะหัวเราะ แต่ตาคมกลับหงอย
เหมือนแมวโดนเจ้าของดุ จนผมชักสงสาร ไม่อยากแกล้งพี่แทคต่อแล้ว
วันนี้ไม่มีงานแล้วครับ พอสัมภาษณ์เสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้าย
จุนโฮกับอูยอง บ่นว่าง่วงจะกลับไปนอน พี่จุนซูไปห้องอัด
ส่วนผมยังไม่รู้จะไปไหน เลยได้แต่หมุนไป หมุนมา
“ชานซองไปกินอะไรกันไหมครับ” พี่คุณ ตบบ่าผมเบาๆก่อนเอ่ยชวน
“เอ๊ะ... คุณ.... นายจะไปกินสเต็กกับฉันไม่ใช่เหรอ”
เสียงห้าวของคนที่เดินตามหลังพี่คุณทักท้วงทันควัน
“ก็ชวนน้องไปกินด้วย นายเลี้ยงด้วยนะ”พี่คุณพูดหน้าตาเฉย
“ทำไมฉันต้องเลี้ยง”
“อ้าว ก็ตอนนั้นนายบอกว่าจะเลี้ยง”
“ฉันบอกจะเลี้ยงนาย ไม่ได้เลี้ยงไอ้หมีสักหน่อย มันกินจุจะตาย”
แหม พี่แทคทำยังกับว่าตัวเองกินน้อยงั้นแหละ
“เลี้ยงน้องนิดๆหน่อยๆมีปัญหาเหรอ ถ้าไม่เลี้ยง ฉันก็ไม่ไปด้วยหรอก”
“แต่นายสัญญากับฉัน แล้วนะ”
“สัญญาอะไร ฉันจำไม่ได้”
พี่แทคเงียบกริบทันที
“ชานซองไปกับพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ปล่อยไอ้แมวขี้งก
มันไปกินอะไรคนเดียวแล้วกัน”
ผมอ้าปากค้าง ขณะโดนพี่คุณลากมือเดินจากมา
พอหันหลังกลับไปมองพี่แทค
ใบหน้าคมนิ่งเรียบ แต่ดวงตาคมที่มีแววตัดพ้อ
ทำให้ผมรู้สึกไม่ดี จนต้องรั้งมือขาวไว้
หลังจากที่เราสองคนเดินห่างมาพอสมควร
“พี่คุณ ไปกับพี่แทค เถอะครับ”
พี่คุณหยุดเดิน ก่อนหันมายิ้ม
“อ้าววว ชานซองไม่แกล้งแทคต่อแล้วเหรอครับ”
ผมอ้าปากหวอ หน้าเหวอ ก่อนจะตะกุกตะกักถาม
“พะ พี่ คุณ รู้เหรอครับ”
“ทำไมจะไม่รู้ละครับ ที่มาคลอเคลียพี่ เพราะจะแกล้งแทคใช่มั้ยละ”
ผมหลบตา ก่อนจะพยักหน้าหงึก
“แทคไปทำอะไรให้โกรธละครับ เอ๊ะ ถ้าให้พี่เดา เกี่ยวกับเรื่องของกินใช่มั้ย”
“ครับ ก็พี่แทค ขโมยนมกล้วยที่ผมอุตส่าห์ซื้อมาเมื่อวาน กะจะกินวันนี้
แต่เมื่อเช้าพี่แทค ฟาดเรียบเลยอะ”ผมฟ้อง
พี่คุณขำก๊ากกก ก่อนที่จะเอามือลูบหัวผมเบาๆ
“พี่กะแล้ว ว่าต้องเป็นเรื่องของกิน”
“เรื่องที่จะทำให้ชานซองโมโหแทค ก็มีเรื่องเดียว เพราะถ้าแทคแกล้งเรื่องอื่น
ถึงจะเล่นกันแรงๆชานซอง ก็ไม่เห็นจะโกรธ แต่พอเรื่องกินละเป็นไม่ได้เลย”
“ขอโทษครับพี่”ผมพูดเสียงอ่อย
“มาขอโทษพี่ทำไมละครับ”
“ก็พี่กับพี่แทคเลยไม่ได้ไปกินสเต็กกันเลย”
“ใครว่าพี่จะไม่ไปละครับ”พี่คุณพูดยิ้มๆ
“คราวหน้าถ้าแทคมาขโมยของกินอีก บอกพี่นะครับ เดี๋ยวพี่จะช่วยจัดการให้เอง”
เอิ่มมมม ไม่ต้องดีกว่ามั้งครับพี่คุณ แค่นี้พี่แทคก็แทบจะหักคอผมอยู่แล้ว
“ตกลงชานซองจะไปกับพวกพี่ไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
“ไม่ละครับ พี่คุณไปกับพี่แทคเถอะครับ”ผมรีบปฏิเสธ
“งั้นพี่ไปก่อนนะ ไม่รู้ไอ้แมวเดินไปไหนแล้วเนี่ย
นานๆมันจะเลี้ยงด้วย ไปก่อนน้า”
พี่คุณร่ำลาก่อนที่จะวิ่งตามหาแมวตัวเอง แมวที่เจ้าของเผลอแกล้ง
หนักมือไปหน่อยจนไม่รู้ว่าป่านนี้มันจะหนีออกจากบ้านไปแล้วหรือเปล่า
ส่วนผมก็กลับไปนอนบ้าง ดีกว่า Bye Bye คร๊าบบบบ Hottest
อารมณ์โกรธของแมว
แผ่นหลังกว้างคุ้นตาที่เดินไปทางลานจอดรถ
ทำให้ผมรีบวิ่งไปหา พลางตะโกนเรียก
“แทค แทค โอ๊ยยย นายจะรีบเดินไปไหนเนี่ย”
ผมพูดอย่างหอบๆเพราะวิ่งตามหามันมาจนทั่ว
คนที่หันกลับมา ใบหน้าคมที่เคยยิ้มแย้มอยู่เสมอ
ตอนนี้ตึงเรียบกริบ ไม่บ่งบอกอารมณ์
แววตาว่างเปล่า เฉยเมย ที่เห็นทำให้ผมต้องสะดุ้งในใจ
หูยยยย คราวนี้ท่าทางมันจะโกรธจริงเว้ย
“นายจะไปไหนเนี่ย ฉันตามหาตั้งนาน”ผมทำใจดีสู้แมว
“ฉันก็จะไปหาอะไรกินคนเดียวนะสิ”
เสียงเย็นเฉียบ ที่ได้ยิน ทำให้ผมสงสัย แหมมันทำเสียงอย่างนี้เป็นด้วย
แต่ใบหน้าเครียดขึ้ง แววตาเป็นประกายกร้าวที่เห็นอยู่ทำให้ผมรีบยิ้มประจบ
“ฉันไปด้วย”
“นายจะไปไหน”เสียงห้าวกระชากถาม จนผมรู้สึกแปลกๆกับเสียง
และท่าทางของแทคยอนที่ไม่คุ้นเคย
“อ้าว ก็ไปกินสเต็กกับนายไง”
ดวงตาคมกวาดมองหน้าผม ก่อนจะกระตุกยิ้มเยาะมุมปาก
ผมเกลียดท่าทางแบบนี้ของมันจัง
“เมื่อไหร่นายจะเลิกปั่นหัวฉันสักที”
เสียงกระด้างที่ได้ยิน ทำให้ผมชะงัก
อุตส่าห์มาง้อแล้วนะ ผมเข่นเคี้ยวใจใน พยายามนับหนึ่งถึงสิบ
ใจเย็นไว้นิชคุณ ใจเย็นไว้ เพราะผมก็ผิดจริงที่ร่วมวงแกล้งมัน
แต่ใช้คำว่าปั่นหัว มันจะแรงไปหน่อยม้าง
“ปั่นหัวอะไรวะ แค่แหย่เล่นนิดๆหน่อยๆเอง”ผมพยายามฝืนยิ้ม
แต่ปากก็กระตุกๆชอบกล
“ใช่สิ ฉันมันก็แค่ของเล่นที่นายเอาไว้เล่นแก้เซ็งอยู่แล้ว”
เสียงขื่น เยาะหยัน ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วทันที
“ของเล่นบ้าบออะไร” ผมชักจะไม่สบอารมณ์
“ก็ของเล่นที่พอนายอยากเล่นด้วยก็ค่อยมาเอาไปเล่น
แต่พอเบื่อก็เขวี้ยงมันทิ้งไงละ”
ผมรู้สึกอยากจะตะปบมือลงไปบนใบหน้าเข้มที่ทำสีหน้าแววตาถากถาง
ผมรีบเอามือไขว้หลังก่อนที่จะเผลอเสยหมัดเข้าปลายคาง
ไอ้คนที่พูดจาระคายหูอยู่ตอนนี้
“ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นของเล่น” ผมพูดเสียงเย็น
“แล้วนายเห็นฉันเป็นอะไร เพื่อน ,สมาชิกร่วมวง หรือแค่คนรู้จัก”
ใบหน้าคมเข้ม เลิกคิ้วถาม
“ไม่ใช่ทั้งนั้น นายเป็นมากกว่าคนรู้จัก มากกว่าสมาชิกร่วมวง
มากกว่าเพื่อน เป็นยิ่งกว่าเพื่อนสนิทดัวยซ้ำ ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าอย่างนี้มันเรียกว่าอะไร”
เอ........แล้วมันเรียกว่าอะไรครับ ใครช่วยตอบผมหน่อย ผมพูดเองก็มึนเอง
ดวงตาคมอ่อนแสงทันทีหลังจากฟังผมพูดจบ แต่ไม่วายพูดเสียงข่รึม
“นายก็ปากดีอย่างนี้ทุกที แล้วดูที่นายทำกับฉันสิ ทั้งที่สัญญากันไว้
แต่นายก็จำไม่ได้”
“วันที่ XX เดือน XX เวลาบ่ายโมงตรง เราสัญญากันว่า วันที่ YY เดือน YY
จะไปกินสเต็กด้วยกันหลังจากทำงานเสร็จ”ผมกระแทกเสียงใส่
แง่งงงง....ไอ้แมวมันกล้าว่าผมปากดี ถ้าไม่ติดว่าผมผิดจริงนะ ผมอาละวาดมันไป
แล้ว
“แล้วทำไมนายบอกว่าจำไม่ได้”แทคยอนอึ้งไปทันที ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจ
“ขอโทษ”
ผมพูดเสียงอ่อย ก็แค่อยากแหย่เล่นเท่านั้นเอง ไม่นึกว่าจะโมโหขนาดนี้นี่น่า
“ไอ้ที่ขอโทษนะ รู้สึกผิดจริงหรือเปล่า” มันทำท่าข้องใจ
“คนอย่างฉัน ถ้าไม่ผิดจริง ฉันไม่ขอโทษหรอก”
ผมสวนกลับเสียงแข็ง จ้องตากับไอ้คนตาคมเขม็ง
มันหาว่าผมขอโทษมันไปงั้นๆหรือไง
“แล้วนายจะยกโทษให้ฉันหรือเปล่า” ผมถามกลับเสียงห้วน
“นี้มันท่าคนมาง้อเหรอเนี่ย”
“นานๆฉันถึงจะง้อคนอื่น เพราะส่วนใหญ่มีแต่คนมาง้อ แล้วจะให้ทำยังไงอีก”
ผมถามเสียงขุ่น
“พูดเพราะสิๆ ไม่ใช่เสียงแข็งเหมือนจะกินคนอย่างนี้”มันสอน
“ยังไงละ”
“ก็อย่างนี้ไง แทค..... คุณขอโทษ.... อย่าโกรธคุณน้า”
ไอ้เสียงหวานเจี๊ยบ กับแววตาที่เลี่ยน พอๆกับคำพูด
ทำให้ผมถึงกลับขนลุกซู่ ทำหน้าขนพองสยองเกล้า
ทั้งที่เป็นท่ากับเสียงที่มันทำใส่ผมประจำ
แต่พอคิดว่าผมต้องมาทำอย่างนี้เหมือนกัน ผมก็รู้สึกปวดตับขึ้นมาทันที
“ไม่เอาๆ นายอย่าใช้ชื่อฉันสิ ฉันยังทำใจไม่ได้
เอาเป็นว่าพูดแบบที่นายเคยง้อฉันดีกว่า
ยังพอทนฟังได้บ้าง เอ้า....เอาใหม่”ผมสั่ง
“อะไรฟระ ทำไมสอนยาก สอนเย็นจริง”
ไอ้แมวบ่น แต่ก็ยังสาธิตให้ดูต่อ
“งั้นฟังนะ คุณณณณณ แทคขอโทษ อย่าโกรธเค้าน้า”
อืมมมมมม อย่างนี้ค่อยรับได้หน่อย
“เออๆ ฉันไม่โกรธนายแล้ว ป่ะ ไปกินสเต็กกัน”
ผมพยักหน้ารับคำขอโทษ ก่อนตบไหล่หนาปั๊กๆ
แทคยอนอ้าปากค้าง ก่อนจะโวยวายเสียงลั่น
“อะไร!!!! ตกลงใครงอน ใครง้อ กันแน่วะ!!! แล้วฉันทำผิดอะไร
ถึงต้องให้นายยกโทษให้ด้วยเนี่ย”
“ก็ผิดตรงที่ทำให้ฉันหิวจะตายอยู่แล้วไง ไปกันเหอะ ลีลาอยู่ได้”ผมบ่น
“ไม่ไป มาง้อก่อนเลย ทำผิด ก็ต้องรับผิดสิ อย่ามาทำเจ้าเล่ห์”แทคยอนพูด เสียงแข็ง
ชิส์... คราวนี้มันไม่ยอมหลงกลเว้ย
โอ๊ย... เหนื่อย ทำไมง้อคน มันเหนื่อยจัง
ทีหลังไม่ช่วยชานซองแกล้งมันแล้ว
ผมยืนทำหน้างอ สองจิต สองใจ ว่าจะง้อมันต่อ
หรือจะซัดมันให้สลบจนจำความไม่ได้ จะได้สิ้นเรื่อง สิ้นราว
แต่พอมองไปยังคนที่ยังยืนจังก้า กอดอก ใบหน้าขรึม ดวงตาคมจ้องเขม็ง
ท่าทางเหมือนกับว่าถ้าผมไม่ง้อมัน มันจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น
ผมก็ได้แต่กัดฟันกรอด ครั้งนี้ ครั้งเดียวเท่านั้นนะเฟ้ย
และถ้าคราวหน้ามันทำอะไรให้ผมโกรธบ้าง
ผมจะให้มันมาง้อผมสามวัน สามคืนเลย
“ก็ได้ ฉันง้อนายครั้งนี้ ครั้งสุดท้ายนะ ถ้าคราวนี้นายไม่ยอมยกโทษให้
ก็ต่างคน ต่างไปเลยแล้วกัน”
บทส่งท้าย
การง้อของเจ้าของแมว
ผมพยายามกลั้นหัวเราะ ทำหน้าเคร่ง ยืนมองคนที่ทำหน้าหงิกตรงหน้า
ที่จริงผมไม่ได้โกรธ หรือ โมโหมันเลย แค่หงุดหงิดชานซองที่วันนี้เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้
เกาะติดอยู่กับไอ้คุณแจ ยังกับลูกลิง แถมไอ้คุณก็ เออออ ห่อหมกเอาอก เอาใจ
ไอ้หมีอยู่นั้นแหละ แถมสายตากับท่าทางของไอ้หมีทำให้ ผมขวางหู ขวางตา
ยังไงก็ไม่รู้ ทั้งที่ก็รู้ว่าทั้งชานซอง นิชคุณ เป็นพวกติดสกินชิพกันทั้งคู่
คุณทั้งที่ตัวมันก็ไม่ใช่เล็ก แต่พอโดนไอ้หมีกอดจากทางด้านหลัง
ร่างที่สูงเพรียวก็ เหมือนจะจมลงไปในอกกว้าง
ปากแหลมๆที่กระซิบตรงใบหูเล็กขาว จมูกโด่งที่แทบ
จะฝังลงตรงซอกคอ มือใหญ่ที่ลูบสัมผัสตรงเอว
แล้วยิ่งมันคว้านิ้วไอ้คุณไปกัดเล่น
กว่าจะรู้ตัวก็ผมก็ดึงมือไอ้คุณให้มาหาผมแล้ว
และผมก็ยิ่งเซ็งที่คุณมันบอกว่าจำสัญญาไม่ได้ แต่ผมก็ไม่ได้คิดมากอะไร
เพราะมันก็ตั้งเป็นเดือนแล้ว ถ้ามันจำไม่ได้ก็ไม่แปลก ผมแค่รู้สึกแย่
ที่ผมจำได้ แต่มันลืม ก็เท่านั้น พอจะไปเดินเล่นให้ใจเย็นสักพัก
แล้วกะค่อยโทรหามัน
ผมกลับต้องแปลกใจ ที่มันเป็นฝ่ายตามหาผมเอง
ใบหน้าแดงจัดชื้นเหงื่อ เพราะวิ่งตามหาผม เสียงหอบตะโกนเรียกชื่อผม
เพียงแค่นั้นความไม่สบอารมณ์ก็หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ผมอยากจะดัดนิสัย
ไอ้คนท่ามาก ปากแข็งสักหน่อย เลยแสร้งทำเป็นโกรธมัน
และการกระทำครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้ว่านิชคุณคิดยังไงกับผม
“ไม่ใช่ทั้งนั้น นายเป็นมากกว่าคนรู้จัก มากกว่าสมาชิกร่วมวง
มากกว่าเพื่อน เป็นยิ่งกว่าเพื่อนสนิทดัวยซ้ำ ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าอย่างนี้มันเรียกว่าอะไร”
ผมฟังแล้วก็ได้แต่ทั้งปลื้ม ทั้งงง เออ แล้วตกลงมันเรียกว่าอะไร
และมันก็จำทุกเรื่องระหว่างเราได้
“วันที่ XX เดือน XX เวลาบ่ายโมงตรง เราสัญญากันว่า วันที่ YY เดือน YY
จะไปกินสเต็กด้วยกันหลังจากทำงานเสร็จ”
ที่จริงผมนะจำได้แค่ เดือนที่แล้ว เราสัญญาว่าจะไปกินอะไรกันวันนี้เท่านั้น
แต่นิชคุณกลับจำได้ทั้งวันที่ ทั้งเดือน ทั้งเวลา ทำให้ผมชักรู้สึกผิด
กะว่าจะเลิกแกล้งทำเป็นโมโห แต่ไอ้ความเจ้าเล่ห์แสนกลของมัน
ที่ทำไป ทำมา ผมกลับต้องเป็น ฝ่ายเอ่ยปากขอโทษมันก่อน
ทำให้ผมหมั่นไส้ จนอยากเห็นนิชคุณมาง้อผมบ้าง
“ก็ได้ ฉันง้อครั้งนี้ ครั้งสุดท้ายนะ ถ้าคราวนี้นายไม่ยอมยกโทษให้
ก็ต่างคนต่างไปเลยแล้วกัน”
เสียงแข็งที่มาพร้อมท่าทางเหมือนอยากจะเข้ามาบีบคอผม
มากกว่าที่จะมาง้อ ทำให้ผมต้องใช้ความพยายามในการปั้นหน้าเคร่ง
แทนที่จะปล่อยขำก๊ากออกไป ผมยืนกอดอก ก่อนพยักหน้า
มองตรงไปยังคนที่ ตอนนี้หน้าขาวซับสีเลือดระเรื่อไม่
รู้ว่ามันเขิน มันอาย หรือมันโมโหผมกันแน่
“มาง้อได้แล้ว นิช ชะ คุณ”
ผมสั่งเสียงขรึมพร้อมเรียกชื่อภาษาไทยมันอย่างถูกต้อง เต็มยศ
ทำให้เจ้าของชื่อ ตาโตลุกวาบ จนผมชักจะเสียว
กลัวมันจะเข้ามาเตะก้านคอ ตัดปัญหาจะได้ไม่ต้องง้อผมต่อ
แต่ผมก็ยังเสี่ยงตายยืนกอดอกคอย
นิชคุณเม้มปากแน่น ถอนใจอีกเฮือก ก่อนสาวเท้าเข้ามาหา
ใบหน้าเล็กอยู่ใกล้จนเห็นขนตายาวตรงชัดเจน คิ้วหนาเข้ม
ดวงตาดำสนิท ใสแจ๋ว จมูกโด่งเล็กเรียว แก้มอิ่มที่มีสีเลือดจางๆ
ปากอิ่มสีชมพูจัด
นิชคุณ ใช้มือเรียวขาวแตะท่อนแขนผมเบาๆ
“แทค....... คะ..คุณ...ขอโทษ”
รูปประโยคที่ไม่ตรงกับที่ผมสอนเท่าไหร่ เสียงถึงจะตะกุกตะกัก
แต่ทุ้ม นุ่ม อ่อนหวานแผ่วเบา ดวงตากลมที่เป็นประกายระยับ
ช้อนขึ้นมองสบตาผม อย่างงอนง้อปนขัดเขิน ปากอิ่มยกยิ้มเอาใจ
ทั้งหู ทั้งหน้า แดงจัดไปหมด
การง้อของนิชคุณเล่นเอาผมอ้าปากค้าง หายใจเกือบไม่ออก
แต่ใจผมกลับเต้นแรง จนเจ็บไปทั้งอก ผมอึ้ง นิ่งไป
จนนิชคุณทำหน้าสงสัย เอียงคอมอง ก่อนถาม
“ตกลง นายยกโทษให้ฉันไหมเนี่ย”
ผมถึงเพิ่งรู้สึกตัว พยักหน้าให้อย่างมึนๆ คนง้อ ยิ้มกว้าง
ส่งเสียงหัวเราะนุ่มๆออกมา คงพอใจที่ตัวเองทำสำเร็จ
“งั้นไปกันเหอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” นิชคุณคว้าแขนผมลากลิ่ว
ถ้านิชคุณจะง้อผมได้.........อย่างนี้ คราวหน้าผมยอมให้มันแกล้งหนักๆ
จนผมโกรธอีกดีกว่า ถึงมันจะแกล้งผมหนักกว่านี้สักสิบเท่าผมก็จะไม่บ่นอีกเลย
